5. Bölüm

Hiç bir zaman mutlu olacağım gerçeğine inanmıyordum. Çocukluk zamanlarımda da böyleydi. Babasına sarılan, ilk çiçeğini babasından almış kızlara hep imrenirdim.
Herkesin kıskandığı bir hayatım olmuştu ama asla neden kıskandıklarını anlamazdım. Sevgi, paradan önce gelirdi, öyle olmalıydı. Onların bu düşüncesi beni yıpratıyordu. Aslında insan elindekinin kıymetini bilmiyordu. Babamın yaşadığı zamanlarda da pek bir sevgi mücadelesi görmemiştim. Şimdi öldü ve ben bir kez olsun onun bana gülümsediğini sadece hayal etmekle yetiniyordum. Her zaman olduğu gibi...

Mini kot elbise giymiştim. Derin bir göğüs dekoltesi vardı, uyumlu olması adına da bej rengi topuklu ayakkabılarımı giydim. Saçlarım için herhangi birşey yapmamıştım, doğal dalgalı hâlini seviyordum. Bu kadar hazırlanmamın nedeni akşam yemeğiydi. Ateş Bey'le olan yemek.

Annemi bu gece arkadaşına göndermiştim. Her ihtimali düşünerek annemle o sevmediğim adamı konuşturmak dahi nefretimi daha da arttırıyordu. Telefonumun bildirimi ile odağım çantama döndü. Ateş konum atmıştı. Nihayet.

Taksiye atlayıp attığı konuma gelmiştim. Şık bir mekândı. İlerleyince Deniz kenarında, açık havada olan bir masa beklemiyordum açıkçası. Dedim ya, doğalı seviyorum.

"Valentina!" Dedi hafifçe seslenerek Toprak, bir yandan da el sallıyordu. Ateş'in ona omuz attığını görmemle güldüm ama hemen yüzümü düzelttim. Onlara karşı en keskin halimi göstermek istiyordum.

"Selam." Dedim bir yandan masaya otururken.

"Çok dakiksin." Dedi Toprak.

"Katı şekilde büyüdüm, bu davranışlarım hiç geçmiyor o yüzden." Dedim.

"Hislerinde mi öyle?" Dedi bir anda Ateş. Ona baktım sadece, hissiz bir şekilde.

"Ne bakımdan?" Dedim.

"Küçüklüğünde üzüldüğün şeylerden intikam alıyor musun?" Dedi. Ne derdi vardı bunun?

"İntikam için nefret gerekir. Nefret ise çok güçlü bir duygudur yani bir insanın bunu hak etmesi gerekir. Umarım yeterince açıktır?" Dedim.

"Gayet açık." Dedi ve sustu.

Yemeklerimiz geldiğinde masada on beş dakika boyunca sadece Toprak ve ben konuşup, sohbet etmiştik. Ateş susuyor ve beni dinliyordu, hareketlerime bakıyor ve beni dikkatle izliyordu. Ona hiç bir şekilde açık vermemeye çalışıyordum ama bu imkansızdı. Mutlaka anlayacağından emindim.

"Lisede çok çapkındı bu." Dedi biz konuşmaya devam ederken Toprak. "Derslerini hiç aksatmazdı ve doksandan aşağı notu yoktu. Düşünsene lise! Hem yakışıklı hemde notları yüksek olan bir flörtöz adam bulunca da kızlar bacayı ona sarıyordu hemen." Dedi gülerek.

"Demek öyle." Dedim bende sırıtarak. "Flörtöz yeteneği susup, havalı olmak mıydı?" Dedim gülerken ve Toprak bunu dememle resmen kahkahalara boğuldu. Ateş bizi kınarcasına izliyordu.

"Lisede çocuktum, bir insanın duygularının ne kadar önemli olduğunun bilmiyordum. Amaç sadece gönül eğlendirmekti fakat büyüdükçe anladım, bir kalbin tek bir sahibi olduğunu." Dedi o kadar dakikadan sonra ilk kez konuşarak Ateş. Sözleri beni bozguna uğratmıştı ve yüzümdeki gülümsemem donmuştu. Toprak ise o böyle dediğinde daha çok gülmeye başlamıştı ve ergen olduğunu söyleyerek dalga geçmişti. Ateş haklıydı, tek bir sahibi vardı. Kendime geldim ve gülümseye çalıştım.

"Abicim nerede okudun bunu?" Dedi Toprak.

"Büyüseydin anlardın Toprak, demek ki hâlâ çocuksun." Dedi Ateş'te. Toprak kendisine laf edilmiş olmasına rağmen daha çok gülmeye başladı. Şarap onu çarpmıştı.

"Ben onu eve göndereyim, izninle." Dedi Ateş ve ayağa kalkarak Toprak'ı kolundan tutarak taksiye bindirdi. Bu halde araba sürmesine izin vermezdi. Daha sonra yanıma geldi tekrardan. Hakkında merak ettiğim şeyi sormaktan çekinmedim.

"Neden Asil değilde sen?" Dedim. Sorumu beklemediği aşikârdı.

"Bir işte çabalayana mı rütbe verirsin yoksa umursamayana mı?" Dedi sakinlikle.

"Asil çabalamaz mıydı?"

"Abim kolayı severdi. Her şeyin ona direkt gelmesini tercih edenlerdendi ve öyleleri asla bu hayatta kalamaz. Uğraşmadığın sürece istediğin hayata dahil olamazsın."

"Asil'i sevmiyor gibisin?" Dedim laf almaya çalışarak.

"Doğru söz, yanlış kişi. Asil, babamı sevmez." Dedi.

"Baban ona bir kötülük yapmışsa neden sevsin ki? Elinde bir çok imkan varken neden çalışmaz bir insan? Bir nedeni olduğuna inanmaz mısın?" Dedim sinirle.

"Bilmediğin işlere burnunu sokma Valentina. Bu konu neden aklına takıldı ki?"

"Hata yaptıklarını söylüyorum sadece, kafama takıldığı yok."

"Hata sence ben miyim?" Dedi şaşırarak.

"Hata sen değil baban." Dedim. Kaşlarını çattı. "İki oğlu varsa eşit davranmalıydı." Dedim.

"Hayatta adaleti bekleyemezsin Valentina Başak. Ona kendin gitmelisin, çok istiyorsan Asil'i bul ve ikna et ama o zaman beni karşında bulmayı unutma." Dedi ve ayağa kalktı, masadan uzaklaşırken ona seslendim.

"Adaleti bulduğumda abinin ne hissettiğini anlayacaksın Ateş Soylu ve o gün geldiğinde ben karşında olacağım."

...

Güzel olduğunu düşünüorum, TESEKKURLEERR 🌷