BÖLÜM XV: Maskenin Düşüşü

Monata çıldıracak gibiydi. Cebinden telefonunu çıkardı. Rüya aleminde, Nomdall’ın zihnine giren son kişi Hoitel’di.
Tam o sırada, Monata'nın telefonuna bilinmeyen bir numaradan bir ses kaydı düştü.
Monata titreyen elleriyle ses kaydını açtı. Hoparlörü dışarı verdi. Jayber, Olix ve Pancho telefonun etrafına üşüştü.
Ses kaydında ilk önce hafif bir gülüş duyuldu. Bu gülüş, Hoitel’in o sakin, nazik gülüşüydü.
Sonra ses tonu değişti. Derinleşti, soğuklaştı ve o karanlık, fısıltılı amfitiyatro sesine dönüştü:
“Merhaba arkadaşlar...”
Dördünün de kanı dondu.
“Beni durdurabildiğinizi sandınız, değil mi? Ne kadar da masumca...”
Ses kaydındaki ses, Hoitel ve Nomdall’ın seslerinin tüyler ürpertici bir karışımıydı.
“Gerçeği hiçbir zaman anlayamadınız. Nomdall, ormanda dışarıdan gelen bir canavar değildi. Nomdall... benim. Başından beri bendim.”
Olix elleriyle başını tuttu. “Hayır... Hayır, bu bir yalan!”
“Yıllardır aranızda sakin, uyumlu, zararsız Hoitel olarak yaşadım. Zihin okuma gücüm sadece rüyada uyanmadı; o güç her zaman bende vardı. Sizin zihinlerinizi, potansiyelinizi, içindeki karanlığı yıllardır inceliyordum. O rüya alemini ben kurdum. Sizi oraya ben çektim. Güçlerinizi geliştirmenizi sağladım çünkü güçlenmiş bir ruh, bedenine geri döndüğünde bana muazzam bir enerji bırakır.”
Jayber gözlerinden yaşlar akarken telefonun ekranına baktı. “O şerefsiz... Bizi başından beri kullandı!”
“Siz uyanıp kendi küçük, sıradan hayatlarınıza döndünüz. Sanıyorsunuz ki kazandınız... Ama benim asıl hedefim uyanmak değildi. Ben gerçek dünyanın sıkıcı sınırlarından kurtulup, sizin güçlerinizle beslenmiş sonsuz bir rüya tanrısı olmak istiyordum. Bedenim gerçek dünyada bir et parçasından ibaret kalabilir... Ama zihnim artık o alemde bir İlah.”
Ses kaydı kısa bir sessizliğe büründü. Sonra Hoitel'in—ya da Nomdall'ın—son sözleri duyuldu:
“Ben asla uyanmayacağım arkadaşlar. Çünkü benim evim artık orası. Ve unutmayın... Ne zaman uykuya dalsanız, ne zaman gözlerinizi kapatsanız... Benim dünyama geleceksiniz. İyi uykular.”
Cızırdayan ses kaydı sona erdi.
Güneş yükselmeye devam ediyordu ama dördünün üzerine çöken karanlık, gecekinden çok daha soğuk ve dehşet vericiydi. Bir daha asla güvenle uyuyamayacaklarını biliyorlardı.