BÖLÜM VII: Zihin Oyunları

Labirentte ilerledikçe grubun üzerindeki psikolojik baskı arttı. Ağaçlar ve duvarlar gruptaki her bireyin en derin korkularını yansıtmaya başladı.
Jayber, koruyamadığı ve geçmişte okulda kavga ederken yaralanmasına sebep olduğu eski bir arkadaşının illüzyonunu gördü. Kanlar içinde ona bakan hayalet, “Bizi yine kurtaramayacaksın Jayber,” diye fısıldıyordu. Jayber öfkeyle haykırarak kinetik patlamalar yarattı, ama havayı yumruklamaktan başka bir şey yapamadı.
Monata, tamamen parçalanmış, moleküllerine ayrılan ve gümüşi ipliklerle bile birleştiremediği kendi evini ve ailesini gördü. “Çok zayıfsın Monata, hiçbir şeyi tamir edemezsin,” diyen sesler kulaklarında yankılandı.
Olix, gelecekte gördüğü korkunç bir anın vizyonuyla donakaldı: Arkadaşlarından birinin cesedi yerde yatıyordu ama kim olduğunu çıkaramıyordu. “Görüyorsun ama engel olamıyorsun!” fısıltıları zihnini tırmaladı.
Pancho’nun gölgesi bir anlığına kontrolünden çıktı ve kendi boğazına sarılmaya çalıştı. Gölgesi ona “Sen sadece bir gölgesin, asla gerçek bir insan olamayacaksın,” diyordu.
Hoitel ise hepsinin acısını, korkusunu ve zihinsel çöküşünü aynı anda hissediyordu. “Yeter!” diye bağırdı Hoitel. Zihinsel bir dalga yayarak arkadaşlarının zihnindeki illüzyon sisini dağıttı. “Bunlar gerçek değil! Hepsi zihin oyunu! Birbirimize tutunmak zorundayız!”
Jayber kendine geldi, soluk soluğa Monata’nın elini tuttu. Olix gözlerini ovuşturdu. Pancho gölgesini tekrar kendi kontrolüne aldı.