BÖLÜM VIII: Gölgelerin Efendisi Nomdall

Labirentin merkezindeki devasa, harabe halindeki bir amfitiyatroya ulaştılar. Ortada antik bir sunak ve sunağın üzerinde yüzen, simsiyah bir kristal duruyordu.
Sessizlik, ortalığı bir bıçak gibi kesti.
Sunağın gölgesinden, uzun siyah bir pelerin giymiş, yüzü karanlıkla örtülü bir figür süzülerek çıktı. Elinde kemikten bir asa vardı.
“Tebrik ederim, küçük piyonlarım,” dedi figür. Sesi, ormanda duydukları fısıltının tıpatıp aynısıydı. “Labirentimi geçtiniz ve içinizdeki cevherleri çıkardınız.”
Jayber bir adım öne çıktı, ellerini yumruk yaptı. “Sen kimsin be adam? Bizi neden buraya çektin? Derhal uyanmamıza izin ver!”
Karanlık figür kıkırdadı. Sesi yankılandı. “Benim adım Nomdall. Bu rüya aleminin, bu kâbus boyutunun kadim hükümdarı. Yüzyıllardır gerçek dünyadan güçlü ruhları buraya çekip onların özel güçlerini besin olarak tüketirim.”
Monata öfkeyle parmaklarından gümüş teller çıkardı. “Bizi besin mi yapacaksın? Buna izin vereceğimizi mi sanıyorsun?”
Nomdall asasını yere vurdu. Zemin sallandı. “Sizin seçeneğiniz yok. Güçlerinizi burada, bu kâbus boyutunda uyandırdım. Çünkü ancak en yüksek potansiyele ulaştığınızda ruhlarınız en lezzetli haline gelir. Ve şimdi... ziyafet vakti.”