BÖLÜM I: Karanlığın Çağrısı

Gece, şehrin üzerine ağır bir sessizlik bırakmıştı. Saatler ilerledikçe sokaklardaki ışıklar birer birer sönüyor, pencerelerin ardında insanlar kendi küçük dünyalarında uykuya dalıyordu. Şehrin başka bir köşesinde ise aynı lisenin öğrencileri olan beş kişi, birbirlerinden habersiz şekilde aynı geceye hazırlanıyordu.
Monata yatağında gözlerini kapatırken dışarıdaki yağmuru dinliyordu. Ertesi gün okul vardı. Sabah yine aynı koridorlardan geçecek, aynı yüzleri görecekti. Jayber'la büyük ihtimalle tartışacak, Olix yine derste saçma bir şey söyleyip onu güldürecek, Pancho her zamanki gibi sessizce onları izleyecek ve Hoitel ise hepsinin arasında sakinleştirici bir denge kuracaktı. Bunların hepsi Monata'ya sıradan geliyordu. Telefonunu komodinin üzerine bıraktı ve derin bir nefes aldı. “Yarın daha iyi olacak,” diye fısıldadı.
Başka bir evde Jayber çoktan uyumuştu. Sert görünüşüne rağmen uykusu derindi. Okulda kavga etmeye en yatkın kişi olarak tanınsa da arkadaşlarına karşı her zaman koruyucuydu. Olix ise uyumadan önce tavana bakıyordu. Ertesi günkü sınavı düşünüyor gibi görünse de aslında aklında hiçbir şey yoktu. Kendi kendine anlamsız sorular soruyor, cevaplarını bulamayınca gülümsüyordu.
Pancho odasının ışığını kapattığında aynadaki yansımasına son kez baktı. Bir anlığına kendi gölgesinin hareketinin kendisinden yarım saniye geç olduğunu fark etti. Durdu. Tekrar baktı. Her şey normaldi.
Hoitel ise yatağında sessizce yatıyordu. Gözlerini kapattığında zihninde garip bir fısıltı duydu. Adını söyleyen bir ses. “Hoitel.” Gözlerini açtı. Oda karanlıktı. Ses tekrar geldi. Bu kez çok daha uzaktan. “Hoitel...” Ve aynı anda, beşinin de bilinci karanlığın içine çekildi.