BÖLÜM XI: Şafağın Çığlığı

Jayber’ın kinetik dalgası Nomdall’ı yakaladı. Monata aynı anda gümüş tellerini fırlatarak Nomdall’ın kollarını ve asasını devasa taş sütunlara bağladı.
“Şimdi Pancho!” diye bağırdı Monata.
Pancho’nun gölgesi uzayarak Nomdall’ın göğsüne saplandı ve ruhani enerjisini bağlamaya başladı. Olix ise gözleri bembeyaz, geleceği okuyordu: “Üç saniye sonra sol eliyle mühürü kıracak! Jayber, sol koluna yüklen!”
Jayber hemen sol tarafa devasa bir kinetik basınç uygulayarak Nomdall’ın hamlesini engelledi.
Nomdall çığlık attı. Sesi tüm kabus dünyasını sarstı. “Beni yenemezsiniz! Burası benim dünyam! Ben uyanırsam hepimiz ölürüz!”
Hoitel öne doğru bir adım attı. Gözlerinden gümüşi ve mavi bir ışık hüzmesi süzülüyordu. Zihnini doğrudan Nomdall’ın özüne çiviledi. “Sen bu rüyanın tanrısı değilsin Nomdall,” dedi Hoitel sakin ama titreyen bir sesle. “Sen sadece başkalarının rüyalarına parazit gibi yapışan bir kâbussun. Ve kâbuslar... güneş doğduğunda yok olur!”
Hoitel, tüm zihinsel gücünü kullanarak grubun bilincini bir araya topladı. Dördünün de ruhundaki ışığı Nomdall’ın zihnine bir mermi gibi fırlattı.
Nomdall’ın bedeni ışık saçmaya başladı. Çatlaklardan beyaz ışıklar sızdı. Devasa asa parçalara ayrıldı. Sunağın üzerindeki siyah kristal patladı.
“HAYIRRRRR!” diye haykırdı Nomdall. Bedeni toz ve gölge bulutuna dönüşerek havaya savruldu.