BÖLÜM IX: Ayna Kırılması

Nomdall asasını salladığı an, beşinin etrafında devasa aynalar belirdi. Bu aynalar, onların güçlerinin karanlık ve yozlaşmış kopyalarını yaratmaya başladı.
Jayber’ın karşısına, her şeyi yıkan kontrolden çıkmış bir kinetik canavar çıktı. Monata’nın karşısına, her şeyi tamir etmek yerine moleküllerine ayıran bozucu gümüş bir siluet çıktı. Olix’in karşısına, geleceğin sadece en korkunç felaketlerini gösterip insanı delirten beyaz gözlü bir gölge çıktı. Pancho’nun karşısına, sahibini yutmak isteyen devasa bir gölge yaratığı çıktı.
“Dövüşün!” diye bağırdı Jayber ve karanlık kopyasına doğru atıldı. Kinetik dalgalar havada çarpıştı, patlamalar amfitiyatroyu sarstı.
Monata, kendisini parçalamaya çalışan gümüş tellere karşı kendi iyileştirici gümüş ağlarını ördü. İki madde gücü birbiriyle çatışırken kıvılcımlar saçılıyordu.
Pancho, kendi gölgesiyle ölümcül bir gölge dansına tutuştu. Gölgeler duvarlara sıçrıyor, birbirini bıçak gibi kesiyordu.
Olix ise geleceği saniye saniye okuyarak kopyasının hamlelerinden kaçıyordu. “Sol! Şimdi sağa yat! Yukarıdan geliyor!” diye kendine talimatlar vererek hayatta kalmaya çalışıyordu.
Hoitel ise dövüşemiyordu. O sadece ortada durmuş, Nomdall’ın zihnini okumaya çalışıyordu. Nomdall’ın zihni devasa bir karanlık okyanusu gibiydi. Ancak Hoitel o okyanusun dibinde bir şey fark etti... Bir zayıflık. Bir çatlak.