BÖLÜM XII: Gerçekliğe Dönüş

Nomdall’ın yok olmasıyla birlikte etraftaki orman, canlı duvarlar ve siyah gökyüzü parçalanmaya başladı. Tıpkı dökülen bir boya gibi dünya beyaza bürünüyordu.
Yerdeki taşlar yok oluyor, yerini uçsuz bucaksız bir beyazlığa bırakıyordu.
“Kazandık mı?” dedi Olix soluk soluğa. Gözleri normale dönmüştü. “Sanırım... evet,” dedi Monata, yorgunluktan dizlerinin üzerine düşerek. Jayber ter içindeydi ama gülümsüyordu. “Uyanıyoruz... Baksanıza, ellerim şeffaflaşıyor.”
Gerçekten de beşinin de bedenleri yavaş yavaş ışığa dönüşüyor, rüya alemi çözülüyordu. Gerçek dünyadaki yataklarına, odalarına dönüyorlardı.
Pancho gölgesinin tekrar ayağının dibine girmesini izledi. “Sonunda o lanet odama dönüyorum.” Hoitel hepsine baktı. “Yarın okulda görüşürüz çocuklar. Her şeyi baştan konuşacağız.”
Monata gözlerini kapattı. İçinde büyük bir huzur vardı. Güneşin doğuşunu, yağmurun ardından gelen taze toprak kokusunu ve odasının yumuşaklığını hissetmeye başladı. Zihni yavaşça uykunun derinliklerinden uyanışın kıyısına doğru süzüldü.