BÖLÜM V: İlk Sınav ve Çatlaklar

Kaçış instinct'i beşini de anında harekete geçirdi. Siyaha bürünen taş yol, bastıkları her an sanki bir katran bataklığı gibi ayaklarını dibine çekmeye çalışıyordu.
“Durmayın!” diye bağırdı Jayber. Kaslı vücudu ve sarsılmaz fiziksel iradesiyle grubun en önünde barikat oluşturuyor, üzerine devrilen simsiyah sarmaşıkları görünmez bir kinetik alanla savuşturuyordu. Kinetik gücü, çevresindeki kütleleri yönlendirmesine imkan tanıyordu.
Monata ise hemen arkasındaydı. Ellerinden süzülen gümüşi ışık telleri, yerdeki çatlakları ve çökmekte olan köprü parçalarını anında yeniden birleştirip geçilebilir kılıyordu. O, grubun mimarı, Madde Düzenleyicisiydi.
Olix ise sürekli başını iki yana sallıyor, gözleri anlık beyaza dönüşüp duruyordu. “Sağa kırın! Sağdaki çalıların arkasından dev bir kaya düşecek!” diye haykırdı. Olix, Kısa Süreli Gelecek Görüsü (Kelimelerin Ötesindeki Görü) yeteneğine sahipti. Saniyeler sonrasını görebildiği için grubu ölümcül tuzaklardan çekip alıyordu.
Pancho silent, adeta bir hayalet gibi gruptan ayrılmış, gölgesi bedeni dışında özgürce süzülüyordu. Gölgesi ormanın zifiri karanlığına sızıyor, yaklaşan tekinsiz şeylerin yönünü haber veriyordu. Pancho, Gölge İkiz Yeteneğini keşfetmişti.
Ancak Hoitel... Hoitel sadece grubun ortasında koşuyor, kulaklarını tıkamaya çalışıyordu. Zihninde dört arkadaşının yaşadığı korku, panik ve adrenalin dalga dalga patlıyordu. Ama sadece onlarınki değil... Ormanın karanlığında gizlenen o meşum varlığın fısıltısı da zihnine kazınıyordu: “Güzel... Yeteneklerinizi keşfediyorsunuz. Birbirinize güvenin, çünkü son yaklaşıyor.”
Hoitel dişlerini sıktı. “Hoitel, iyi misin?” diye sordu Monata koşarken. “Zihnim... çok kalabalık,” diye inledi Hoitel. Telepati ve zihin algısı onu yormaya başlamıştı. “Gözünü yoldan ayırma!” diye kükredi Jayber. Önlerine çıkan devasa bir kapının eşiğine geldiklerinde durmak zorunda kaldılar.