BÖLÜM XIV: Uyanamayan Zihin

Beş dakika sonra Monata, Jayber, Olix ve Pancho, Hoitel’in evinin önünde buluştular. Yüzlerindeki ifadenin yarısı gece yaşadıkları inanılmaz olayın şaşkınlığı, yarısı ise hayatta kalmanın verdiği sevinçti.
Hoitel’in evinin kapısını çaldılar. Kapıyı Hoitel’in annesi açtı. Kadının gözleri ağlamaktan kızarmıştı, yüzü bembeyazdı. İçeride bir ambulansın siren ışıkları camlara vuruyordu.
“Aleyna Teyze? Ne oldu?” diye sordu Jayber endişeyle.
Hoitel’in annesi hıçkırıklara boğuldu. “Çocuklar... Hoitel... Uyanmıyor.”
Dördü de donakaldı. “Ne demek uyanmıyor?” dedi Monata.
“Sabah ders için odasına girdim,” dedi annesi gözyaşları içinde. “Nefes alıyor, kalbi atıyor ama... ne yaptıysak uyandıramadık. Doktorlar komada olduğunu söylüyor. Hiçbir tıp bağlamı yok, beyni tamamen kapalı ama yaşıyor...”
Sağlık görevlileri Hoitel’i sedyeyle dışarı çıkarırken dördü de felç olmuş gibi izledi. Hoitel’in yüzü son derece sakindi, sanki derin bir uykudaydı.
Sağlık görevlileri ambulansın kapısını kapatıp hızla uzaklaştılar.
Dördü de sokağın ortasında kalakalmıştı.
“Bu nasıl olur?” diye fısıldadı Olix, sesi titriyordu. “Biz... biz Nomdall’ı yendik! Rüya bitti! Hepimiz uyandık!”
Pancho yavaşça yere çöktü. Gölgesi ayağının dibinde garip bir şekilde kıpırdandı. “Bir şey yanlış...”