12-BİR ABİ KADAR UZAK

Şuan ben, abim ve alp salonda oturuyorduk. Daha doğrusu ben bir koltukta uzanmışım duruyorum onlar da yanımdaki koltukta oturuyorlardı.

"İyisin değil mi abicim?"

"İyiyim dedim ya abi"

"Birşey istermisin peki"

"Hayır abi teşekkürler"

"Bak birşey istersen söyle, yada sana nane limon mu yapsam aynen yapayım bekle hemen geliyorum"

"Abi, hasta değilim ya gerek yok"

"Tamam ama birşey istersen söyle tamam mı?"

"Tamam abicim tamam"

O sırada kapı çaldı.

Abim
"Kim geldi ki" deyip kapıya bakmak için yanımızdan ayırldı.

Alp bana döndü.

"Nasıl hissediyorsun?"

"İyi"

Soğuk tüm çünkü canımı yakıyordu. Abim sayılırım dedikten sonra bana böyle davranması canımı yakıyordu.

Ben bunları düşünürken annemin sesiyle irkildim.

"Kızım"

Hızla yanıma gelip sarılmıştı.

"Nasıl oldun kızım, iyi misin? Duyar duymaz geldik."

"İyiyim annecim merak etme"

Annem geri çekilince babam geldi ve sarıldı. Başımın üzerini öperek geri çekildi.

"Prensesim, nasılsın kendini nasıl hissediyorsun? Seni çok merak ettik"

"İyiyim babacım sizi gördüm daha iyi oldum. Özlemişim"

"Biz de seni çok özledik. Ev sensiz çok sessiz"

"Anne, baba hadi oturun o kadar yol gelmişsiniz" Diyen abimle annemler oturdu.

"Hoşgeldiniz" Diyen Alp'e baktılar.

"Hoşbulduk oğlum" Diye cevap verdiler.

Bir süre sohbet ettiler.Eskilerden konuştular, beraber aynı mahallede yaşadığımız yıllardan.
Bende arda katıldım ama kendini çok yorgun hissediyordum. Uyumak istiyordum.

"Ben çok yorgunum, odama gidip biraz uyuyacağım"

"Tamam kızım git dinlen sen"

Alp'in sırtımdaki bakışlarını hissediyordum. Ama arkamı dönmeden odama gittim.

Kendimi yatağıma bıraktığımda kısa süre içinde uykuya dalmıştım.

******

Alp'den

Ayağa kaltım .

"ben de gideyim artık"

"Oğlum nereye, burada kal istersen bugün hem Defne'ye ve merte çok yardım etmişsin "

Aslında olurdu. Defne'yi merak ediyordum.

Bana soğuk davranmıştı. Haklıydı ne diyebilirdim ki?

"Peki o zaman"

Bir süre sohbet ettikten sonra leyla teyze ve yusuf amca uyumak için odalarında gitmişlerdi. Daha doğrusu misafir odasını onlara yapmıştı mert.

Şimdi ise salonda ikimiz vardık. Bana çarşaf ve yastık getirmişti.

"Hadi iyi geceler kardeşim"

"İyi geceler"

Mert de gitmişti şimdi tek başıma kalmıştım. Koltuğun üzerini düzleyip uzandım.

****
Gece olmuştu ve susadığım için uyanmıştım.

Mutfağa gitmek için ayağa kalktım.

Defne'nin odasının önünden geçerken merakıma yenik düştüm

Birşey oldu mu acaba diye düşünüyordum.
odaya yöneldim ve kapısını yavaşça araladım.

Baktığımda mışıl mışıl uyuyordu.

Yavaşça yanına yaklaşyım ve ona bakmaya başladım.

Çok güzeldi.

Alp, kendine gel oğlum ne yapıyorsun

Evet ne yapıyordum ben, odasından çıkmam lazımdı.

Kapıya giderken masasının üzerinde duran tokaya takıldı gözlerim.

Beyaz gül şeklinde bir tokaydı.

Dikkatimi çeken gül şeklinde olması değildi.

Bu toka..

Bu toka benim yıllar önce ona doğum gününde aldığım tokaydı.

Beyaz gülleri çok severdi.

Hala seviyor mu acaba?

O an için burkuldu. Onu üzüyordum.

Üzüldüğünü bildiğim halde ona abin sayılırım demiştim. Belki de ona söyleyebileceğim en iyi yalandı bu.
Çünkü başka türlü, ona hissettiklerimi kendime bile itiraf edemiyordum.

Odadan sessizce çıkıp mutfağa gittim.
Kendine bir bardak su doldurup içtim ve o sırada yanıma leyla teyzenin gelmesiyle bakışlarım ona döndü.

" Ne oldu çocuğum, şu mu içiyordun?"

"Evet leyla teyze"

Başıyla beni onaylayıp konuşmaya başladı.

"Oğlum, sana ne kadar teşekkür etsem az. Kızımın hayatını sana borçluyum. Sana ne kadar teşekkür etsek az"

"Ne demek leyla teyze herzaman Defne'yi koruyacağımdan emin olabilirsiniz. Bunun için teşekkürler gerek yok"

"Sağol oğlum. "

Leyla teyze odasına gidince ben de yerime döndüm ve uyumaya devam ettim.

*******

Sabah erkenden uyandım. Kimse uyanmamıştı.

Bir süre sonra ise leyla teyze kalkmış ve kahvaltı hazırlamaya başlamıştı.

Ben de ona yardım etmiştim.

"Hadi oğlum sen Mert'i uyandır da ekmek alsın"

Başımla onaylayıp Mert'in odasına gittim.

Yanına yaklaşıp kolundan sarstım hafifçe.

"Mert hadi kalk"

Birşeyler mısırldanıp bana arkasını döndü.

"Ya beş dakika daha"

Bu sefer daha sert sarstım uyansın diye ama kolundaki yaraya dikkat ettim.

"Lan kalk"

Uyuşuk bir şekilde kalktı ve gözünü ovuşturarak konuştu.

"Kalktım lan ne var?"

"Hadi elini yüzünü yıka da ekmek al"

"Tamam anne"

"Lan!"

"Tamam ya of kalktım çık dışarı da üzerimi giyineyim"

Ben tekrar mutfağa geldiğimde herkes mutfaktaydı.

Biraz sonra ise mert ekmeği almış ve bize katılmıştı.

Kahvaltı bitince ayaklandım ve

"Ben artık gideyim"

"Peki oğlum görüşürüz. Yine gel ama gitmeden bir görün tekrar"

"Peki leyla teyze"

Kapıya doğru gittim ve kapının önüne geldiğimde Defne'nin seslenmesi yle ona döndüm.

Arkamdaydı.

Defne'nin gözleri gözlerimi buldu.

"Alp.."

Ona baktım.

"O an.. Ben oradayken.. İyi ki geldin"

Hafifçe gülümsedim.

"Sen iyi ol yeter"

Birkaç saniye bana baktıktan sonra derin bir nefes aldı ve yüreğimi yakan o cümleyi kurdu.

"Teşekkür ederim... Abi"

Yüzümdeki gülümseme hafifçe soldu ama bunu ona belli etmek istemedim.

Pek de beceremedim.

"Ne demek, "

Deyip kapıyı açtım ve dışarıya çıktım.

Merdivenlerden inerken telefonumu çıkardım. Defne'yi aramak ve aramamak arasında kaldım ama aramadım.

Bana abi demişti. Bu beni mutsuz etmişti. Ne kadar inkar etsemde.

Bu kelimeyi ona söyleyen bendim. Peki neden şimdi kendi söylediğim sözden kaçmak istiyordum?