1- Sana Söylemek İstedim

"Defne hadi geç kalıyoruz!" diye aşağıdan bana bağıran abime
"Geliyorum!" Diye cevap verdim ve koşarak aşağıya indim.

Hızlıca ayakkabılarımı giyip beni bekleyen abimin yanına geldim ve arabaya bindik.

Ben kendimi tanıtmadım.
Ben Defne. Defne Karaca.
17 yaşındayım.

Sanırım bu kadar.

Şimdi ise abimin arkadaşı olan Alp'in yanına gidiyorduk.
Uzun bir süredir görüşmediğimiz için bugün buluşmaya karar vermiştik ve Alp de bizi evine davet etmişti.

Birbirimize sık sık gidip gelirdik zaten.
Alp de bizim aileden gibiydi.

Abimle kısa ve eğlenceli bir yolculuğun ardından Alp'in evine gelmiştik.

Zili çaldık ve Alp kapıyı açıp bize gülümseyerek
"Hoşgeldin kardeşim" dedi ve abinle tokalaştıktan sonra bana döndü
"Sen de hoşgeldin bücür" Dediğinde yüzümü buruşturdum.

Bücür ne be?

"Bücür ne abi ya sen de başlama abim gibi" Dedim.

Hep beraber salona geçip oturduk.

Abim ve Alp kendi aralarında sohbet ediyorlardı. Ben de telefonumla ilgileniyordum.
Bir yandan da onları izliyordum.

Alpe abi diyordum ama abim olmasını istemiyordum.
Bunu iki yıl önce fark etmiştim.
O zamanlar geçici birşeydir diyerek pek umursamamıştım ama geçmemişti.

Alp'i seviyordum.

Ama bunu ona söyleyemezdim.
Abimin arkadaşıydı ve beni kendi kardeşi gibi görüyordu.

Bu ne kadar canımı yaksa da birşey demiyordum. Ben onu uzaktan da sevebilirdim.

O sırada konuştukları şeyi duymamla dondum.
"Aynen gideceğim bir hafta sonra" demişti Alp.

Nereye gidecekti?

"Ben de yakın zamanda geleceğim zaten" diyen abimle şok olmuştum.

Araya girerek
"Nereye gidiyorsunuz?" Diye sordum.

"Ankara'ya gideceğiz askerlik için orada göreve başlayacağız. Ben sonra gideceğim ama Alp bir hafta sonra gidecek" diye açıkladı abim.

Gidecek miydi?

Birdaha ne zaman gelecekti?

Bunu düşünmek bile içimde bir boşluk oluşturmuştu.

Neden böyle hissettiğimi bilmiyordum.

Sonuçta bir kaç aylığına gidecekti
Değil mi?

Başımı onaylar anlamda salladım
"Peki ne zaman geri geleceksiniz?" Diye sordum.

Abim derin bir nefes aldı ve
"Güzelim dediğim gibi göreve orada başlayacağız ve sadece izin günlerimizde gelebiliriz ki bu da ancak belli sürelerde oluyor yani orada kalacağız" Dediğinde öylece kalmıştım resmen.

Onu birdaha ne zaman göreceğim bile belli değildi.
Sessizce onayladım ve telefonuma döndüm.

Ne kadar herşey normalmiş gibi davranmaya çalışsam da değildi işte.
Gitmesini istemiyordum.

********

Akşama doğru Alplerden çıkmıştık ve eve gelmiştik.

Gelir gelmez odama girmiş ve çıkmamıştım.

Ben yatakta öylece uzanırken abim geldi ve yanıma oturdu.
"Benim kardeşim neden üzgün acaba?" Dediğinde ben de oturuşumu düzeltmiştim.

"Hiç, sadece gidecek olmanız biraz canımı sıktı sensiz ne yapacağım abi?" Dedim sonlara doğru sesim ağlamaklı çıkmıştı.

Bana sarılıp başımı omzuna yasladı.
"Merak etme hep görüntülü konuşuruz ve arada ziyaretimize de gelmeye çalışacağım zaten, yani benden kurtulamazsın" Dedi şakayla karışık.

Ben de kıkırdadım ve daha da sokuldum göğsüne.

"Hadi yemeğe, annem birazdan odaya terlikle baskın yapacak" Dedi ve ayağa kalktı.

Bende peşinden gittim ve masada oturan babamı görünce yanına gidip yanağını öptüm.

Babam da gülümsedi ve o şurada annem geldi.

Herşey hazır olunca yemeğe başladık.

Annem tabağıma yemek koyarken abime
"Sen ne zaman gidiyordun oğlum?" Diye sordu.

"Birkaç hafta sonra gideceğim anne, hazırlıkların tamamlanmadı lazım"

Annem bir süre sessiz kaldı ve iç geçirerek
"Yine de insanın içi rahat etmiyor. Ne kadar büyüdünüz desek de hala gözümde çocuksunuz"

Abim gülerek anneme baktı.

"Anne 21 yaşındayım"

"Ne fark eder, benim çocuğumun"

Onların konuşmasını gülümseyerek izliyordum.

Beraber konuşarak geçen yemeğin ardından ise gün bitmişti.

Ama aklımda hala gidecek olması ve ona olan duygularım vardı.

**************

Bir hafta geçmişti.

Bugün o gündü.

Alp gidiyordu.

Bu bir hafta boyunca çok düşünmüştüm ve bir karar vermiştim.

Alp'e açılacaktım.
En fazla ne olabilir ki?

Bu gerçeği ona söylemek benim için çok zordu ama bunu yapmalıydım. Kendim için.

Şimdi Alp'in evindeydik. Onun ailesi ve benim ailem.

Akşam olmuştu ve birazdan gidecekti.
Şuan ise odadındaydı.
O an bu an diyerek bende çaktırmadan Alp'in odasına geldim ve kapıyı tıklattım.

"Gel"

Kapıyı yavaşça açtım ve valisinin başında duran Alp'in gördüm.

Bana baktı ve
"Birşey mi oldu?" Diye sordu.

Başımı olumsuz anlamda salladım ve ben de yanına gittim.

"Ben sana birşey söyleyecektim." Dedim

"Söyle bakalım"

Cesaretimi toplayarak bir anda söyledim.
"Alp ben seni seviyorum"

Öylece bakıyordu bana.
"Ne?"

"Doğru duydun işte seni seviyorum ve bunu sana söylemek istedim çünkü artık içimde tutmak istemiyorum"

"Defne sen ne diyorsun? Ne sevmesi? Ben senin abinin sen de benim kardeşimsin.
Ben sana o gözle bakmadım bakmam da.
Birdaha böyle şeyler saçmalama" Dedi sertçe.

Gözlerim dolmuştu.
" Saçmalamak mı? Ben seni iki yıldır seviyorum. İlk başta ben de geçer sandım ama olmadı Alp, geçmedi seni sevmeyi bırakamadım"

"Abi! Defne, abi! Bana abi diyeceksin. Sen daha kaç yaşındasın da sevmeden bahsediyorsun. Bu olmaz Defne tamam mı bunu aklına sok. Ben senin abinim ve sana o gözle bakmam sen benim kardeşim gibisin"

"Sen ne dersen de ben seni abim olarak görmüyorum tamam mı sen de bunu kafana sok."

"İstesen de istemesen de ben eni kardeşim gibi görüyorum ve bir daha bana böyle saçma şeyler söyleme lütfen."

"Peki, tamam" Dedim ve gözünden akan bir damla yaşı silmeden arkamı döndüm ve odadan çıktım.