Bölüm 33

(Yazarın Anlatımıyla)
Şafak sökmeden hemen önce, Hakurk güneyindeki Derelok Kanyonu’na çöken yoğun sis ve dondurucu ayaz, kayalıkların arasında adeta çelikten bir örtü oluşturmuştu. Sikorsky helikopterinin sert inişinin ardından kanyonun sarp yamaçlarına dağılan 1. Özel Kuvvetler Timi, sessiz adımlarla hedefe ilerliyordu.
Sınırın sıfır noktasında, Istihbarat Teğmen Hilal’in hassas koordinatlarla çizdiği mağaralar ve sığınaklar bölgesi görünmüştü. Ağır makineli tüfeklerin gürültüsü ve roketatar patlamalarıyla kanyon bir anda cehennem sıcağına kesildi.
(Teğmen Küçük Erdem'in Anlatımıyla)
"Pusat Timi! Çevre emniyeti al, sol kanattan baskı kuruyoruz!"
Kanyonun sağ yamacından üzerimize yağan doçka mermileri kayaları parçalarken kendimi bir kaya bloğunun arkasına attım. Yüzüme sıçrayan taş kıymıkları ve barut kokusu, babam Albay Engin’in anlattığı o eski Yeniköy Kanyonu hikâyelerini birebir yaşatıyordu.
Buz mavisi gözlerimi kanyonun tepesindeki korunaklı mağara ağzına diktim.
"Mete!" diye kükredim telsizden. Sesimdeki o soğukkanlı avcı tonu kayalarda yankılandı. "Hilal’in işaretlediği o kritik patikadan sızıyorsun! Ben cepheden ateşi üzerime çekiyorum, sen mağaranın arka havalandırmasına roket yerleştireceksin!"
Mete’nin telsizden gelen sırıtan, gözü pek sesi duyuldu: "Anlaşıldı komutanım! Fırtına kızın haritası milim şaşmaz, yarım dakikaya tepelerindeyim!"
Tüfeğimin emniyetini kapatıp kayanın arkasından fırladım. Çapraz ateş altında mağaraya doğru ilerlerken, babamın bana öğrettiği ilk kural aklımdaydı: Bir Pusat asla hedeften gözünü ayırmaz.
(Teğmen Mete'nin Anlatımıyla)
Sarp kayalara tırnaklarımı geçire geçire mağaranın üst tavanına tırmandım. Dik yamaçtan tırmanırken Istihbarat Teğmen Hilal’in "O haritayı boşuna çizmedim ben, ayağını denk bas!" diyişi kulaklarımda çınlıyordu.
Mağaranın gizli havalandırma deliğine ulaştığımda sırtımdaki RPG-7 roketatarını çıkardım. Aşağıda Erdem abi ve timdeki kardeşlerimiz cepheden yoğun bastırma ateşi vererek teröristlerin başını kaldırmasına izin vermiyordu.
"Pusat-1, hedefe kilitlendim! Atış serbest mi?"
"Atış serbest Pusat-2! İndir şunları!"
Tetiğe bastım. GÜMM!
Roket havalandırma bacasından içeri girip ana mühimmat deposunda zincirleme bir patlama yarattı. Mağara ağcından yükselen alevler ve duman kanyonu aydınlatırken teröristlerin direnci tamamen kırılmıştı.
Yamaçtan aşağı kayarak Erdem’in yanına sıçradım. Yüzümüz gözümüz simsiyah barut lekesi içindeydi ama gözlerimiz gururla parıldıyordu.
"Nasıl vurduk ama abi?" dedim nefes nefese. "Babam görseldi şu atışı, gözleri dolardı!"
Erdem omzumu sıktı, yüzündeki o nadir beliren gururlu tebessümle baktı: "Aferin Mete... Tıpkı baban gibi tam zamanında çıktın sahneye."
(Teğmen Küçük Erdem'in Anlatımıyla)
Kanyonun temizlendiği haberini telsizle üsse geçtikten sonra, çevre emniyetini sağladık. Üssün helikopteri ve İleri Taktik Sahra Ekibi kanyondaki geçici emniyet bölgesine indi.
Helikopterden ilk inen kişi elinde tıbbi çantasıyla Tabip Teğmen Asena oldu. Yeşil gözleriyle hızla etrafı taradı; beni ve Mete’yi sapa sağlam, ayakta görünce derin, şükür dolu bir nefes aldı.
Yanıma kadar adımladı. Üzerimdeki çamur ve barut izlerine baktı.
"Yine revire müşteri olamadınız Erdem Teğmenim," dedi, sesindeki o çelik gibi duruşun ardında saklanan derin şefkatle.
Buz mavisi gözlerimi gözlerine diktim. "Sana söz vermiştim Asena. Pusatlar girdiği kanyondan zaferle ve eksiksiz çıkar. Senin duaların sayesinde buradayız."
Asena hafifçe tebessüm etti, vakur başını salladı. "Görevimizi yaptık komutanım. Tebrik ederim."
Arka tarafta ise İstihbarat Teğmen Hilal helikopterden inmiş, elindeki harita kapağıyla Mete’ye doğru yürüyordu.
"Gördün mü fırtına kız?" dedi Mete göğsünü kabartarak. "Çizdiğin patikadan girdim, mağarayı tek roketle imha ettim!"
Hilal gözlerini devirse de elmas gibi siyah gözlerindeki o büyük gururu saklayamadı. Uzanıp Mete’nin çelik yeleğindeki tozu eliyle sildi: "Aferin Mete Teğmen... Çizdiğim haritayı utandırmadın. Şimdilik geçer not aldın benden."
(Yazarın Anlatımıyla)
Derelok Kanyonu’na düşen ilk güneş ışıkları, 1. Özel Kuvvetler Timi’nin dalgalandırdığı şanlı Türk Bayrağı’nı aydınlatıyordu. Teğmen Küçük Erdem ve Teğmen Mete, babalarının yıllar önce adımlarını bıraktığı bu zorlu coğrafyada kendi destanlarını yazmışlardı.
Harekâtın başarıyla bittiği haberi Ankara’daki baba ocağına ulaştığında, Albay Engin ve Yarbay Erdem salondaki Türk bayrağının önünde gözleri gururla dolu bir şekilde selama durdular. Dilan ve Beren gözyaşları içinde şükür duaları ederken, Pusat ailesi bir kez daha anlamıştı ki; bu bayrak dağlarda dalgalandıkça, yeni yetişen Pusatlar asla pes etmeyecekti.

Derelok Kanyonu’ndaki mühimmat deposunun patlatılması ve terör odağının tamamen temizlenmesinin ardından, Hakurk Üs Bölgesi’ne zafer havası hâkim olmuştu. Helikopterler üsse dönüp toz bulutu dağıldığında, Taktik Harekat Merkezi’nde telsiz şifreleri çözülmüş, zafer müjdesi doğrudan Ankara Genelkurmay Karargahı’na ve oradan da baba ocağına aktarılmıştı.
Lojmandaki evde televizyon ekranının karşısında nefeslerini tutarak bekleyen Pusat ailesi için müjdeli haber, iki efsane komutanın ve anaların gözlerinden gurur damlaları düşürmüştü.
(Engin'in Anlatımıyla)
Genelkurmay’daki devre arkadaşımdan gelen uydu telefonu çalınca salondaki çıt çıkmayan sessizlik bir anda bozuldu. Ahizeyi açıp kulağıma götürdüm.
"Albay Engin PUSAT... Dinliyorum."
Karşıdaki ses neşeyle haykırdı: "Engin! Müjdeyi vereyim kardeşim! Küçük Erdem ve Mete kanyonu teröristlerin tepesine yıkmış! Sıfır zayiat, tam başarı! Pusat Timi üsse emniyetle dönüş yaptı!"
Ahizeyi kapatıp salondakilere döndüm. Ice-blue gözlerimdeki o çelik gibi sert ifade, yerini gururlu bir babanın tebessümüne bıraktı.
"Kanyon temizlenmiş," dedim, sesimdeki o mağrur tonla. "Bizim oğlanlar babalarının lekesiz unvanını başarıyla taşımışlar. Pusatlar zaferle dönüyor!"
Erdem oturduğu koltuktan fırlayıp boynuma sarıldı, gür bir kahkaha patlattı: "Abi! Ulan ben demiyor muydum sana bizim Mete o roketle kanyonu yıkar diye! Pusat-1 ve Pusat-2 efsanesi Hakurk'ta devam ediyor!"
(Dilan'ın Anlatımıyla)
Zafer haberini duyunca yüreğime oturan o koca kayanın eriyip gittiğini hissettim. Beren’le sarılıp şükür duaları ederken, kızlarımız Dicle ve Deniz sevinç çığlıklarıyla birbirlerine sarıldılar.
Dicle hemen masadaki tablet bilgisayarı kapıp üs bölgesinin güvenli uydu hattına bağlandı.
"Baba! Ağabeylerimi canlı görelim, arayalım üssü!" diye heyecanla bağırdı Dicle.
Kısa süre içinde ekran açıldı. Ekranın diğer ucunda, üzerleri hâlâ çamur ve barut kokusu içinde olan Teğmen Küçük Erdem ve Teğmen Mete yan yana oturuyorlardı. Hemen arkalarında ise Tabip Teğmen Asena ve İstihbarat Teğmen Hilal duruyordu.
"Oğlum! Erdem’im, Mete’m!" diye ekrana doğru atıldım.
(Dicle & Deniz'in Anlatımıyla)
Dicle ekranın başına geçip abisi Erdem’e el salladı: "Ağabey! Harikasınız! Babam haberi aldığında gururdan havalara uçtu valla!"
Deniz de araya girip Mete abisine takıldı: "Mete abi! Kanyondan söz verdiğin o taşı getirmeyi unutmadın değil mi? Yoksa Ankara'ya dönünce seni eve almayız!"
Mete ekrandan sırıttı, elindeki küçük kaya parçasını ekrana doğru salladı: "Deniz hanım, amcamın kızı! Taşınız hazır, dönüşte gümüş zincire takıp boynunuza asacağım!"
O sırada Dicle ekranda abilerinin arkasında dik duran iki güzel kadın subayı fark etti. Zeki gözleriyle anında durumu kavrayarak babası Engin’e baktı.
"Aaa! Ağabey, arkandaki komutan ablalarımız kim?" diye sordu Dicle neşeyle. "Yoksa bize telefonda bahsettiğiniz Asena Abla ve Hilal Abla mı?"
(Teğmen Küçük Erdem'in Anlatımıyla)
Dicle’nin bu sorusu üzerine arkamızda duran Asena ve Hilal hafifçe tebessüm ederek ekrana doğru bir adım yaklaştılar.
Asena vakur bir duruşla annem Dilan’a ve babam Albay Engin’e komando selamı verdi: "Sayın Albayım, Dilan Hanım... Ben Tabip Teğmen Asena. Erdem Teğmenim ve Mete Teğmenim görevlerini eksiksiz ve sapasağlam tamamladılar. Onlar bize vatanın, sizlerin emaneti."
Annem Dilan’ın gözleri yaşardı: "Güzel kızım benim... Şehit yavrususun sen, Dilan ananın duaları da seninle. Erdem’ime iyi bak, o da sana emanet!"
Hilal de öne çıkıp babam Erdem amcama selam çaktı: "Komutanım! İstihbarat Teğmen Hilal ben. Mete Teğmen haritalarıma harfiyen uydu, kanyonu teröristlere dar etti. İçiniz rahat olsun!"
Erdem amcam ekrandan kükredi: "Aferin Karadeniz kızı! Mete sana emanet, dinlemezse çek kulağını! Bizim Pusatların arkasında böyle dik duran kadın subaylarımızı görmek gururumuzdur!"
(Yazarın Anlatımıyla)
Ankara ile Hakurk arasındaki o kilometrelerce mesafe, ekranın iki tarafındaki bu sıcak aile bağı, vatan sevdası ve gururla bir anda yok olmuştu.
Albay Engin ve Yarbay Erdem, yetiştirdikleri Aslan parçalarının sadece arazideki zaferini değil; hayatlarına giren dürüst ve cesur kadın subaylarla kurdukları bu yeni, güçlü bağı da gururla izliyorlardı.
Pusat ailesi, kız kardeşlerin neşesi, anaların duası ve babaların sarsılmaz mirasıyla vatanın göğsünde sonsuza dek dalgalanacak kocaman bir çınar gibi büyümeye devam ediyordu.