Son Perde (final)

Atlas’ın elimi sıkıca tuttuğunu hissederken kalbim hızlandı. Onun bu kadar net ve kararlı olması beni hem şaşırtıyor hem de içten içe mutlu ediyordu. Burak’ın yüzündeki ifade ise değişmişti; belli belirsiz bir rahatsızlık hissi seziliyordu. Melis kollarını kavuşturup gözlerini devirdi.

Tam bir şey söyleyecekken Atlas, elimi biraz daha sıkarak konuştu. “Bundan sonra her şey daha net olacak.”

Buse ve Asena heyecanla birbirlerine bakıp kıkırdamaya başladılar. Asena hızla yanıma yaklaşıp fısıldadı. “Sen de fark ettin değil mi? Atlas bayağı korumacı.”

Ben ona bakarken yanaklarım kızarmıştı. Bir şey diyemedim ama içten içe hoşuma gittiğini inkâr edemiyordum. O sırada Atlas bana dönüp, “Hadi, derse geç kalmayalım.” dedi.

Tiyatro kulübündekiler bizden önce yürümeye başladılar ama Burak ve Melis hâlâ arkamızda durmuş, sessizce durumu izliyorlardı. Atlas bir an duraksadı, sonra onlara dönüp gözlerinin içine baktı.

“Daha fazla uğraşmanıza gerek yok.” dedi soğukkanlı bir sesle. “Esila’nın yanında kim olduğunu artık kabul edin.”

Burak bir şey diyecek gibi oldu ama sonra vazgeçip başını yana çevirdi. Melis ise dudaklarını sıktı ama hiçbir şey demeden uzaklaştı.

Atlas, bana dönüp gülümsedi. “Gidelim mi?”

Başımı salladım. Elimi hâlâ bırakmamıştı ve ben de onun elini sıkıca tuttum. O an anladım ki, ne olursa olsun yanımda olmaya kararlıydı ve ben de onunla olmaktan mutluydum.

Ertesi sabah okulda tiyatro kulübü toplanmıştı. Kulüp başkanı olan Berat, heyecanlı bir şekilde el çırptı ve tüm gözleri üzerine topladı. “Arkadaşlar, büyük gün yaklaşıyor! Tiyatro sahnemize yalnızca üç gün kaldı.”

Salonda bir uğultu yükseldi. Herkes hem heyecanlı hem de biraz gergindi. Buse endişeli bir şekilde yanındaki Asena’ya döndü. “Üç gün içinde her şey yolunda gider mi sence?”

Asena omuz silkerek gülümsedi. “Gidecek, çünkü biz harikayız!”

Atlas ve ben birbirimize baktık. İkimiz de bu sahne için çok çalışmıştık ama aklım hâlâ son yaşananlarda takılı kalmıştı. Burak’la sahneye çıkacak olmak beni rahatsız ediyordu ama profesyonel olmam gerekiyordu. Atlas ise Melis’le oynamaktan hoşlanmadığını belli ediyordu ama hiç şikâyet etmemişti.

Berat konuşmasına devam etti. “Üç gün boyunca yoğun prova yapacağız. Sahneye çıktığımızda her şeyin kusursuz olmasını istiyorum. Hazır olun!”

Herkes başını sallayarak dağılmaya başladı. Atlas bana yaklaşıp alçak bir sesle, “Hazır mısın?” diye sordu.

Derin bir nefes aldım. “Olmak zorundayım.”

Atlas hafifçe gülümsedi. “Beraber başaracağız.”

Üç gün hızla geçti ve sonunda büyük gün gelmişti. Kulüp odası sahneye çıkmaya hazırlanan oyuncularla doluydu. Herkesin yüzünde heyecan vardı. Ben aynanın karşısında kostümümle son kontrolleri yaparken Asena yanıma gelip omzuma dokundu. “Bunu başaracaksın, Esila. Çok iyi bir oyun olacak.”

Gülümsedim. “Umarım.”

Sahne sırası geldiğinde kuliste nefesimi tuttum. Kalbim deli gibi atıyordu. Atlas elini uzatıp nazikçe sıktı. “Sakin ol, her şey yolunda.”

Sonra sahneye çıktık ve perde açıldı…

Oyun boyunca herkes elinden gelenin en iyisini yaptı. Seyircilerin ilgisi hiç dağılmadı, her repliğimizde sahneye odaklandılar. Atlas ve ben sahnedeki uyumumuzla dikkat çekiyorduk. Burak ve Melis rollerini başarıyla oynasalar da, aramızdaki soğukluk dikkat çekiyordu.

Final sahnesine geldiğimizde içimde büyük bir rahatlama hissettim. Son repliğimi söyledikten sonra Atlas gözlerimin içine baktı ve bana destek verircesine hafifçe başını salladı. O an gerçekten başarmış olduğumuzu hissettim.

Perde kapandığında kuliste herkes birbirine sarıldı, çığlıklar ve kahkahalar yükseldi. Buse ve Asena coşkuyla zıplarken Emir ve Hakan birbirleriyle tokalaştılar. Berat ise heyecanla ekibi kutladı. “Harikaydınız! Mükemmel bir oyun sergiledik!”

Atlas yanıma gelip elini omzuma koydu. “Sana demiştim, beraber başaracağız.”

Gözlerimi ona çevirdim ve içtenlikle gülümsedim. “Evet, başardık.”

Ve o gece, sahne kapanırken sadece oyunun değil, içimde bir şeylerin de tamamlandığını hissettim.

Oyun bitti. Perdeler kapandi,
Ve herkes mutluydu.