10'uncu Bolum (o artik benim sevgilim!)

Sonraki günlerde her şey daha da karmaşık hale gelmeye başladı. Burak sürekli yanıma gelip konuşmaya çalışıyor, gülümsemelerle, küçük jestlerle dikkatimi çekmeye çalışıyordu.

“Esila, bu eşleşme aslında fena olmadı, değil mi?” diye sordu bir gün prova çıkışında. “Birbirimizi daha iyi tanıma fırsatı buluyoruz.”

İçimi garip bir huzursuzluk kapladı. “Burak, biz sadece çalışıyoruz. Lütfen başka bir anlam yükleme.”

Burak hafifçe gülümsedi ama gözlerinde pes etmeyeceğine dair o tanıdık bakış vardı. “Göreceğiz.”

Öte yandan Melis de Atlas’ın etrafında dönmeye başlamıştı. Her provada onun yanında olmaya çalışıyor, sürekli onunla konuşuyordu.

“Atlas, gerçekten iyi bir ikili olabileceğimizi düşünüyorum. Sen de fark ettin mi?” diye soruyordu sık sık.

Ama Atlas’ın ona bakışları donuktu. “Ben birini fark ettiysem o sen değilsin, Melis.” diyerek her seferinde konuyu kapatıyordu.

Ben ise tüm bunları uzaktan izliyor, içimde tarif edemediğim bir sıkıntı hissediyordum. Atlas neden bu kadar soğuk davranıyordu? Yoksa… onun aklında gerçekten de ben mi vardım?

Birkaç gün sonra okul çıkışında kantinde oturuyordum. Burak yine yanıma gelmiş, benimle konuşmaya çalışıyordu. “Bu hafta sonu bir yerlere gidelim mi? Beraber biraz vakit geçirebiliriz.”

Tam reddedecekken, birden karşımdaki sandalyeye oturan Atlas’ın sesi duyuldu. “O, seninle hiçbir yere gitmiyor.”

Şaşkınlıkla ona baktım. Atlas’ın çenesi sıkılmıştı, gözleri Burak’a dikilmişti.

Burak hafifçe güldü. “Sen karar veremezsin, Atlas. Esila’nın kendi düşünceleri var.”

Atlas aniden bana döndü. Gözleri ciddiydi. “Evet, var. Ve ben de ne düşündüğümü açıkça söyleyeceğim.”

Bir saniye boyunca derin bir nefes aldı. Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu:

“Esila, benimle çıkar mısın?”

Şok içinde kalakaldım. Kalbim deli gibi atmaya başlamıştı. Atlas’ın sesi netti, kararlıydı ve en önemlisi… içtendi.

Hic teredut etmeden "evet!" dedim

Burak’ın yüzü gerildi. “Ne?”

Atlas hiç istifini bozmadan ayağa kalktı, Burak’a doğru eğildi ve soğuk bir sesle konuştu:

“O artik benim sevgilim. Ona bir daha yaklaşırsan, biter Burak. Çok fena biter.”

Burak bir an sessiz kaldı. Sonra kaşlarını çattı ama bir şey demeden arkasını dönüp uzaklaştı.

Ben ise hâlâ şaşkın bir halde Atlas’a bakıyordum. “Gerçekten mi? Yani Simdi biz sevgiliyimiz."

Atlas hafifçe gülümsedi. “Gerçekten.”

Ve ben de gülümseyerek başımı salladım. “Evet sanirim oyle"

Ertesi gün okula geldiğimde, kulüp odasına girer girmez herkesin bana baktığını fark ettim. Asena, Buse, Burcu, Rumeysa, Berat, Emir, Hakan ve Efe... Hepsi yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle bekliyordu.

Asena anında yanıma koştu. “ESİLAAA! SEN VE ATLAS?! GERÇEKTEN Mİ?!” diye çığlık attı.

Buse de hemen ona katıldı. “Nasıl olur da bize söylemezsin? ŞOKTAYIM!”

Kendimi bir anda sarılma bombardımanı içinde buldum. Burcu kahkahalar atarken Rumeysa ellerini çırptı.

“Allah’ım sonunda oldu! Biz zaten tahmin ediyorduk ama gerçekleştiğini görmek başka bir şey!” dedi buse heyecanla.

Ben ise utanmış bir şekilde yüzümü ellerimle kapattım. “Sakin olun biraz!” dedim ama bu, Asena ve Buse’yi durdurmadı.

Asena kollarını iki yana açtı. “Sakin mi olayım?! Biz en başından beri Atlas’ın sana aşık olduğunu söylüyorduk! İNANMAMIŞTIN!”

Rumeysa gözlerini devirdi. “Aynen! ‘Yok ya, Atlas öyle biri değil’ falan diyordun! Şimdi ne oldu?”

Hakan, Berat ve Emir de olaya katıldı. Berat kıkırdayarak, “Atlas valla senden önce söyledi, Esila. Seni sahiplenişini izlemek de çok eğlenceliydi.” dedi.

Emir başını salladı. “Atlas’ın ‘o Artik benim sevgilim’ çıkışını duyduğumda yemin ederim diziler gibi hissettirdi.”

Hakan ise kollarını göğsünde kavuşturup Atlas’a baktı. “Helal olsun kardeşim. Ama zaten senden başkası Esila’yı taşıyamazdı.”

Atlas ise sadece hafifçe gülümsedi ve elini belime doladı. “Ben sadece olması gerekeni yaptım.” dedi sakin bir sesle.

Ama Buse ve Asena’nın coşkusu dinmiyordu.

“Yani Esila, itiraf et. Atlas seni sahiplenince hoşuna gitti di mi?” dedi Burcu göz kırparak.

Yüzüm daha da kızardı. “Ben... şey...”

Asena ve Buse aynı anda çığlık attı. “GİTTİİİİİ! GİTTİĞİNİ KABUL ETTİ!”

Herkes kahkaha atarken, Atlas yanımda hafifçe gülümseyerek başını iki yana salladı. Sonra bana eğilip fısıldadı. “Ben sana demiştim.”

Ve işte o an, gerçekten doğru yerde olduğumu hissettim.