ilk perde (tiyatro Kulubu)

Okula gitmek için uyandığımda ilk işim saate bakmak oldu; tam 07.00’ydi. Derslerin başlamasına daha bir buçuk saat vardı. Hızla yataktan kalkıp odamı topladım, ardından banyoya geçip rutin hazırlıklarımı tamamladım. Mutfağa geçip kendime güzel bir kahvaltı hazırlamıştım ki telefonumun melodisi sessizliği böldü. Arayan Buse’ydi.
— "Günaydın Esila! Hazırlandın mı?" diye sordu, sesi heyecandan titriyordu.
— "Hayır, henüz kahvaltı ediyordum. Hayırdır, sabah sabah bu neşe nereden geliyor?"
— "Senin haberin yok mu? Okulda tiyatro kulübü açılıyor ve bugün seçmeler yapılacak! Yeteneğini gösterenleri kulübe alacaklar."
— "Gerçekten mi? Benim bundan hiç haberim yoktu."
— "Artık oldu! Neyse, hadi hemen hazırlan ve bir an önce okula gel."
Telefonu kapatıp hızlıca üzerime kırmızı bluzumu ve kot pantolonumu geçirdim. Evimiz okula yakındı, yaklaşık yirmi dakikalık bir yürüme mesafesi vardı. Kulaklığımı takıp müziğin ritmine ayak uydurarak yürümeye başladım. Lapa lapa kar yağıyordu; karın o huzurlu görüntüsü her zaman içimi ferahlatırdı.
Okula varıp sınıfa girdiğimde gözlerim hemen Buse'yi aradı. Onu görünce yanına gittim.
— "Ah Esila, sonunda geldin! Sen de katılacaksın değil mi?"
— "Evet, kendimi denemek istiyorum. Ne zaman çağıracaklarmış?"
— "Beşinci dersten sonra başlayacağını söylediler."
O sırada matematik hocası içeri girdi. Heyecandan ilk dersler aşırı sıkıcı gelse de kendimi tutmayı başardım.
[Zaman Atlaması]
Sonunda beklenen an gelmişti. Konferans salonuna girdiğimizde içerisi kalabalıktı. Kendimize boş bir yer bulup oturduk. Buse heyecanla, "İnşallah seninle partner oluruz be Esila!" diye fısıldadı.
Beş dakika sonra Müdire Hanım sahneye çıktı ve salonu susturan o etkileyici konuşmasını yaptı:
— "Sevgili öğrenciler, hepiniz hoş geldiniz! Bugün burada okul tiyatro kulübümüzün yeni dönem seçmelerini başlatıyoruz. Unutmayın; tiyatro sadece bir sahneye çıkmak değil, duyguların sanatla buluştuğu yerdir. Önemli olan mükemmel olmanız değil, o sahneye ait olduğunuzu bize hissettirmenizdir. Hepinize bol şans!"
Kalbim küt küt atarken Müdire Hanım ilk isimleri anons etti:
— "Ve sahneye ilk adayları davet ediyorum: Atlas ve Esila!"
Şok olmuştum. Partnerim Atlas'tı. Sahneye çıktığımızda elimize bir senaryo tutuşturuldu. Müdire Hanım gülümsedi: "Sizden Romeo ve Juliet olmanızı bekliyoruz çocuklar."
Atlas'ın karşısına geçtim, derin bir nefes aldım ve ruhumu o ana teslim ederek konuşmaya başladım:
— "Ah, Romeo, Romeo! Nereden Romeo’sun sen? İnkar et babanı, vazgeç adından; yoksa, yemin et beni sevdiğine ve ben artık bir Capulet olmayayım. Sadece adın düşmanım benim... Gül başka bir adla anılsa da yine aynı tatlılıkla kokar. Romeo denen ismin hiçbir anlamı yok; ne el, ne ayak, ne yüz, ne başka bir şey... Sadece..."
Sözlerimi bitirdiğimde salonda büyük bir alkış koptu. Jüri üyeleri notlarını alırken sahneden indim. Atlas hemen arkamdaydı.
— "Çok başarılıydın, tebrik ederim," dedi alçak bir sesle.
— "Teşekkürler," diyerek yerime oturdum. Atlas da gelip yanıma oturunca içimden, "Neden buraya oturdu ki bu gıcık?" diye geçirdim. Buse kulağıma eğilip, "Aşırı iyiydin Esila, kesin seçilirsin," diye fısıldadı.
[Zaman Atlaması]
Tüm performanslar bittikten sonra sonuçlar açıklandı. Müdire Hanım seçilen beş çifti saymaya başladı. İlk sırada biz vardık: "Esila ve Atlas". Buse de Emir ile seçilmişti. Üç hafta sonraki büyük oyun için hazırlıkların hemen başlayacağı, provaya gelmeyenin eleneceği sert bir dille hatırlatıldı.
Okul çıkışı Buse ile seçilmenin heyecanını yaşarken Atlas arkamızdan seslendi: "Esila!"
Tanışmak için tüm grupla yemeğe gitmeyi teklif etti. Buse de kabul edince hep beraber bahçeye çıktık. Diğer çiftler olan Asena, Hakan, Rümeysa, Efe, Burcu ve Berat ile de anlaştıktan sonra akşam için sözleştik. "Tiyatrocular" adında bir grup bile kurulmuştu.
Son derse girip çıktık. Zil çalar çalmaz çantamı toplayıp okuldan çıktım. Yolda yürürken kulaklığımı taktım ama içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk vardı. Sanki bir çift göz sürekli ensemdeydi. Arkama baktığımda yanılmadığımı anladım; biri beni takip ediyordu!
Korkuyla adımlarımı hızlandırdım. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Önümde yürüyen birini görünce hiç düşünmeden koluna sarıldım. Sesim titreyerek, "Takip ediliyorum, kusura bakmayın lütfen..." diye fısıldadım.
Adam bana dönüp, "Tamam sakin ol, ben buradayım," dediğinde başımı kaldırdım. Bu Atlas'tı!
— "İstersen seni eve ben bırakayım," dedi nazikçe. Normalde itiraz ederdim ama o anki korkuyla "Peki, olur," demek zorunda kaldım.
Yol boyunca ikimiz de konuşmadık. Aramızda ağır ve sessiz bir hava vardı. Evin önüne vardığımızda sadece "Teşekkür ederim," diyebildim. O ise hiçbir şey demeden, hızlı adımlarla uzaklaştı. Bu tavrına bir anlam verememiştim. Eve girip kapıyı kilitledim, üzerimi değiştirip akşamki buluşma için hazırlanmaya başladım...