9'uncu Bolum (yeni kisiler.)

Atlas’ın yavaş adımlarla üzerime yürüdüğünü fark ettiğimde içimde bir şeyler sıkıştı. Hoca aniden konuşunca hepimiz irkildik.

"Çocuklar, hepiniz buraya bakın!"

Hemen yanına toplandık. Ama bir şey dikkatimi çekti
hocanın yanında Burak ve Atlasa yuruyen kiz Melis vardi. İçimde garip bir his oluştu. Neden buradaydılar?

Hoca derin bir nefes alarak konuştu:

"Çocuklar, aranıza iki kişi daha katılacak. Artık 12 kişilik bir kulüp olacaksınız. Ve tiyatro zamanı değişti. Dört haftanız var, düzenli olarak çalışın ve yeni öğrencilerle iyi anlaşın."

Tam konuşmasını bitirmişti ki Burak aniden öne çıktı ve hiç beklemediğim o cümleyi söyledi:

"Hocam, ben Esila ile olmak istiyorum."

Donup kaldım. Birkaç saniye boyunca nefes almayı unuttum. Burak ne demişti? Beni mi seçmişti? Başımı kaldırıp Atlas’a baktım. Yüzü bir anda gerildi, gözleri Burak’a kilitlendi. İçinde bir fırtına kopuyordu, bunu görebiliyordum.

Daha da şaşırtıcı olanı ise Melis’in sesi oldu:

"Hocam, ben de Atlas’la olmak istiyorum."

İşte o an, içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Atlas’ın yüzüne baktım. Gözleri bir an için bana kaydı ama hemen Burak’a döndü.

Hoca kısa bir sessizlikten sonra başını salladı.

"Pekâlâ, Burak ve Esila birlikte çalışacak. Atlas, sen de Melis ile eş olacaksın. Artık ikili eşleşmeler belli oldu. Bundan sonra herkes düzenli çalışacak ve kimse bana şikâyetle gelmeyecek! Anlaşıldı mı?"

Atlas bir şey demedi. Ben de diyemedim. Sanki kelimeler boğazıma düğümlenmişti.

Hoca gözlerini kısarak hepimize baktı, sonra uyarısını yaptı ve salondan çıktı. İşte tam o an Atlas’ın içindeki patlamaya tanık oldum.

Atlas, öfkeyle bir adım öne çıktı ve doğrudan Burak’ın yakasına yapıştı.

"Sen ne halt ettiğini sanıyorsun? Esila benim partnerim!" diye kükredi.

Herkes şok içindeydi. Burak ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, gülümseyerek konuştu:

"Hoca kararını verdi Atlas. Sen de Melis’le çalışacaksın. Bunu kabullen."

Atlas’ın dişleri sıkıldı, nefesi hızlandı. Bir an sonra hiçbir uyarı vermeden Burak’a yumruğunu savurdu. Darbenin sesi yankılandı. Burak sendeleyerek geriye düştü.

Ben ve diğerleri şok içinde donup kaldık.

"Atlas, dur!" diye bağırdım ama beni duymadı bile.

Melis de bir adım öne atıldı, gözleri kocaman açılmıştı:

"Atlas, lütfen sakin ol!"

Ama Atlas’ın gözleri Burak’a kilitlenmişti.

"Bunu bir daha yaparsan, sonuçlarına katlanırsın Burak!" diye tısladı.

Burak dudağını eliyle silip kalktı, gözleri öfkeyle parlıyordu.

"Bunu unutmayacağım, Atlas."

O an salonda bir şeyler değişmişti. Aramızda görünmez bir sınır oluşmuştu. Herkesin gözleri Atlas ve Burak arasında gidip geliyordu. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı…

Burak gözlerimin içine bakarak üzerindeki tozları silkti. İçimde kötü bir his vardı. Atlas hâlâ nefes nefese ona bakıyordu, yumruğunu sıkmıştı. Herkes sessizdi. Bir şey yapmam gerekiyordu.

“Atlas, yeter artık,” dedim titreyen bir sesle.

Bana dönüp bakınca içindeki öfkeyi görebiliyordum. Ama o an gözleri biraz yumuşadı. Sanki bir anlığına benden bir şey bekliyormuş gibi… Ama o an hızla geçti.

Burak alaycı bir kahkaha attı. “Beni böyle korkutacağını mı sandın? Senin gibi biriyle mi uğraşacağım?”

Atlas bir adım daha atınca hemen araya girdim. “Lütfen, kavga etmeyin. Hoca geri dönerse ikiniz de kulüpten atılırsınız.”

Bu sözler bir işe yaramış olmalıydı ki Atlas dişlerini sıkarak geri çekildi. Ama Burak, yanımdan geçerken başını bana eğip fısıldadı:

“Bence Atlas’ı bırakmalısın, Esila. Kaybedenler her zaman kaybeder.”

İçim dondu. Ona cevap vermeye fırsatım bile olmadan uzaklaştı. Hakan ve Berat onu tutup dışarı çıkardı.

Atlas bana döndü, gözlerinde bir şey vardı. Bir beklenti mi? Öfke mi? Kırgınlık mı?

"Atlas,bende seninle partner olmak istiyorum ama Kabul etmek zorundayiz hoca Boyle eslestirdiyse yapicak birsey yok."

Atlas başını iki yana salladı, “Melis’le çalışmayacağım. Seninle çalışacağım, Esila, hoca ne karar verirse versin. Sen benim partnerimsin.”

Birkaç saniye ne diyeceğimi bilemedim. Ama sonra Melis’in sesini duydum:

Ona döndüğümde yüzündeki ifadeyi fark ettim. Melis gerçekten de Atlas’la olmak istiyordu. Gözlerimi ondan kaçırıp Atlas’a baktım.

Atlas tam bir şey diyecekken Rumeysa derin bir nefes aldı ve hepimize baktı. “Bence bu konuşmayı burada keselim. Daha fazla gerilime gerek yok.”

Ama biliyordum. Bu konu burada bitmemişti. Ve Atlas’ın peşini bırakmayacağını hissediyorum.

DIGER GUN;

Okula girdiğimde koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Kulüpten herkesin aynı köşede toplandığını görünce ben de yanlarına gittim.

Buse, Asena, Rumeysa ve Burcu hararetle konuşuyorlardı. Beni görünce anında konu bana döndü.

“Dün bayağı olay olmuş ha!” diye atıldı Buse. “Atlas’la Burak kavga etmiş diyorlar. Gerçek mi?”

İç çektim. “O kadar büyütülecek bir şey yoktu.”

Burcu kaşlarını kaldırdı. “Atlas Burak’a yumruk atmış. Buna ‘küçük bir şey’ diyorsan, büyük olay ne merak ettim.”

Asena kollarını kavuşturup bana döndü. “Ama Burak da çok ileri gitmiş. Senin kararına hiç saygı göstermemiş.”

Rumeysa başını salladı. “Ayrıca Melis’in de bu işe karışması…”

Melis’in adı geçince içimi garip bir rahatsızlık kapladı. Bunu düşündüğümde hoşuma gitmiyordu.

“Atlas bayağı sinirliydi,” dedim sessizce. “Ama Burak da pek masum değildi.”

Burcu birden gülümsedi. “Bence Atlas’ın seni sahiplenmesi hoşuna gitmiştir.”

Yüzüm kızardı. “Öyle bir şey yok!”

Asena başını iki yana salladı. “Aynen, Esila. Atlas’ın böyle tepki vermesi çok net bir şey gösteriyor. Sana değer veriyor.”

Burcu kaşlarını kaldırdı. “Evet ama Atlas fazla sert biri. Sürekli kavga etmesi normal mi?”

Buse hemen atıldı. “Ama bu Esila için! Yani bence Atlas iyi biri. Sert ama doğru zamanda doğru şeyi yapıyor.”

Asena da başını salladı. “Aynen! Ve bana sorarsanız Esila, sen ve Atlas birbirinize çok yakışıyorsunuz.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Buse ve Asena’nın yüzlerinde hafif bir gülümseme vardı.

“Ben… bilmiyorum,” diye mırıldandım.

Buse göz kırptı. “Biz biliyoruz ama.”

O an derin bir nefes aldım. Çünkü içten içe onların haklı olabileceğini hissediyordum...