4'uncu Bolum (garip his.)

Alkışların gürültüsüyle bir anda irkildim. Herkes bizi hayranlıkla izliyor, salon alkış sesleriyle inliyordu. Buse, yüzünde muzip bir gülümsemeyle yanımıza yaklaştı:
— "Uyumunuz tek kelimeyle harikaydı!" dedi, gözlerini kısarak.
Asena da hemen ona katıldı. Ben ise hafifçe utanarak mızmızlandım:
— "Asena, sen yapma bari..."
Asena gülerek elini ağzına götürdü, hayali bir anahtarla ağzını kilitliyormuş gibi yapıp o anahtarı havaya fırlattı. Onun bu çocuksu hallerine gülmeden edemedim. Ancak Rümeysa’nın "Bu çiftin uyumuna bayılıyorum!" çıkışı ve Buse’nin bunu onaylayan baş sallayışları üzerimizdeki baskıyı artırıyordu.
Atlas’la aynı anda, adeta sözleşmişçesine bağırdık:
— "Yakışmıyoruz!"
Aynı anda aynı tepkiyi vermemiz, iddiamızın tam tersini kanıtlar gibiydi. Bir an durup birbirimize baktık. Salonda büyük bir kahkaha tufanı koptu. Emir, gözlerinden yaş gelene kadar gülerek:
— "Bu yakışmamış haliniz buysa, yakışmış halinizi düşünemiyorum bile!" dediğinde ona sadece gözlerimi devirmekle yetindim.
Hakan’ın "Hadi, bowlinge gitmiyor muyuz?" diye araya girmesiyle ortamdaki o tatlı gerginlik dağıldı. Emir, "Tamam Hakan, patlama! Hazırlanıp çıkıyoruz," dediğinde hepimiz gülerek toparlanmaya başladık.
[Zaman Atlaması]
Bowling salonuna vardığımızda bizi rengârenk ışıklar ve neşeli bir atmosfer karşıladı. Hafif bir müzik, kahkaha seslerine karışıyordu. Hemen ayakkabılarımızı değiştirip iki hat kiraladık.
İlk atışı Hakan yaptı ancak top labutlara varmadan kenara kaçınca, "Olamaz, eskiden daha iyiydim!" diye sızlanması hepimizi güldürdü. Buse ise tam aksine, büyük bir özgüvenle topu kavradı ve mükemmel bir 'strike' yaparak tüm labutları devirdi. "İşte böyle yapılır!" diye bağırarak zafer dansını yaptı.
Sıra bana geldiğinde Atlas yanımda bitti. Yüzünde o her zamanki alaycı ifade vardı:
— "Hadi bakalım küçük oyuncu, sahnedeki kadar yetenekli misin bu işte?"
Topu elime aldım, birkaç adım attım ve kendimden emin bir şekilde yuvarladım. Ancak sonuç hüsrandı; top kenar boşluğuna düşüp hızla uzaklaştı. Asena, "Harika bir başlangıç!" diyerek dalga geçerken Atlas hafifçe eğilerek yanıma yaklaştı.
— "İstersen sana nasıl atacağını gösterebilirim," dedi. Sesi sakindi ama o gizli eğlenceyi hissedebiliyordum.
Teklifini kabul ettiğimde, Atlas arkama geçip hafifçe eğildi. Fısıldayarak nasıl tutmam gerektiğini anlatırken, içimde daha önce hiç hissetmediğim tuhaf bir ürperti oluştu. Bu aşk değildi, bundan emindim. Ama ona karşı olan tüm o "gıcık" düşüncelerimin yavaş yavaş şekil değiştirdiğini, yerini açıklayamadığım bir yakınlığa bıraktığını hissedebiliyordum.
Onun yönlendirmesiyle topu daha kontrollü bir şekilde bıraktım. Bu kez birkaç labutu devirmeyi başarmıştım. Atlas, "İşte böyle!" diyerek hafifçe omzuma dokundu. O küçük temas, kalbimin ritmini bir anlığına bozsa da hemen kendimi toparladım.
Oyunun geri kalanı Hakan’ın sakarlıkları, Buse ve Rümeysa’nın kıyasıya rekabetiyle geçti. Mola verdiğimizde hep birlikte bir şeyler içmek için oturduk. Atlas yine yanıma oturmuştu. Farkında olmadan, onun varlığının bana huzur verdiğini düşündüm. Daha önce kimseyle bu kadar kısa sürede böylesine yoğun bir duygu karmaşası yaşamamıştım.
Gülümsedim. Bu hissettiğim şey belki aşk değildi, ama sıradan bir arkadaşlık da olamazdı. Belki de zaman, bu isimsiz duyguya en doğru adı koyacaktı.