Bölüm-9

Öncelikle hepinize Merhaba,
Umarım buraya kadar kitabımı ve karakterlerimi severek gelmişsinizdir.
Satır arası yorumlarınız ve bölüm sonu yorumlarınız benim için cok değerli,lütfen hislerimizi beninle paylaşın..
Bölümü beğendiyseniz de kalbe basar mısınız ♥️
Hepinize iyi okumalar dilerim...

Saye Adalı
Sabah alarmım çaldığında gözlerimi açmakta biraz zorlandım. Yorganı üzerimden atıp yatağın kenarına oturdum. Güneş, pencerenin arasından içeri süzülen ışığın tam üzerine kıvrılmıştı.

“Günaydın, tembel kız.”

Elimi uzatıp başını okşadım. Güneş gözlerini hafifçe aralayıp yeniden kapattı.

Birkaç dakika daha yatakta oyalanmak istesem de okul beni bekliyordu. Hazırlanmak için banyoya geçtim. Üzerime siyah kumaş pantolonumu, açık renk gömleğimi ve ceketimi giydim. Saçlarımı tarayıp omuzlarıma bıraktım. Çantamı alırken telefonumu da kontrol ettim.

Dün gece Sarp Bey'le yaptığım konuşma aklıma geldi.

Emir'in keyifsiz olduğunu söylemiştim. Sarp Bey de hemen aramış, ne olduğunu sormuştu. Sesinde alışık olduğum o kendinden emin tavır vardı ama konu Emir olunca dikkat kesilmişti.

Acaba çocukla konuşmuş muydu?

Bu düşünceyle evden çıktım.

---

Okula vardığımda koridorlar çoktan hareketlenmişti. Öğretmenler odasına uğrayıp çantamı bıraktım. Derya henüz gelmemişti. Masama oturup ders notlarımı çıkarırken kapıdan müdür yardımcımız girdi.

“Günaydın Saye Öğretmenim.”

“Günaydın hocam.”

“Bugün Emir'in durumuna biraz dikkat edebilir misiniz? Son günlerde içine kapandığını fark ettik.”

Başımı kaldırdım.

“Ben de dün biraz durgun olduğunu fark etmiştim.”

“Okula alışma sürecinde zorlanıyor olabilir. Onunla biraz daha yakından ilgilenelim istiyorum. Sarp Bey de bu konuda oldukça hassas.”

Başımı salladım.

“Elbette. Bir sorun varsa anlamaya çalışırım.”

“Çocuğu sıkıştırmadan gözlemleyelim. Bir gelişme olursa Sarp Bey'e de haber veririz.”

“Tabii hocam.”

Müdür yardımcısı odadan çıktığında düşüncelere daldım. Emir'i birkaç kez görmüştüm. Sessiz ama dikkatli bir çocuktu. Diğer çocuklarla iletişim kurmakta zorlanmıyordu fakat son günlerde yüzündeki ifade değişmişti.

İlk dersimin başlamasına birkaç dakika kala sınıfa geçtim.

Ders boyunca öğrencilerimle ilgilendim. Bir metin üzerinde konuşuyor, arada onların yorumlarını dinliyordum. Tam tahtaya bir şey yazarken kapı hafifçe tıklandı.

Emir kapının önünde duruyordu.

“Öğretmenim, müdür yardımcısı sizi çağırıyor.”

“Tamam Emir, teşekkür ederim.”

Çantasını omzunda taşıyor, gözlerini yere indiriyordu.

“Emir, bir dakika gelir misin?”

Yavaşça yanıma yaklaştı.

“Bir şey mi oldu?”

“Hayır öğretmenim.”

“İyi misin peki?”

Başını salladı.

“İyiyim.”

Gülümsedim.

“Peki. Ama bir şeye ihtiyacın olursa bana gelebilirsin, olur mu?”

Bu kez gözlerime baktı.

“Olur.”

Yanımdan ayrılıp koridora çıktı. Ben de arkasından kısa bir süre baktım.

Çocukların bazen anlatamadıkları şeyleri davranışlarından anlamak gerekiyordu. Üstelik onlara soru sormak kadar, konuşmak istediklerinde yanlarında olduğumuzu hissettirmek de önemliydi.

Dersime geri döndüm.

---

Öğle arasına çıktığımızda Derya sonunda öğretmenler odasına geldi. Elinde kahvesi, yüzünde her zamanki neşeli ifadesi vardı.

“Hanımefendi, bugün erkencisiniz.”

“Ben zaten erkenciyim.”

“Tabii, tabii. Seni tanımasam inanacağım.”

Gülerek karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Ne oldu? Biraz dalgınsın.”

“Emir'i düşünüyorum. Son günlerde keyifsiz.”

Derya kahvesinden bir yudum aldı.

“Bir sorun mu varmış?”

“Henüz bilmiyorum. Müdür yardımcısıyla da konuştuk. Sarp Bey de bu konuda hassasmış.”

Derya'nın kaşları havalandı.

“Sarp'a mı?”

“Emir'in okuluyla zaten o ilgileniyor. Müdür yardımcısı da kendisiyle görüşmüş.”

Derya gülümseyerek kahvesini karıştırdı.

“Anladım. Peki sen ne düşünüyorsun?”

“Bence biraz zamana ihtiyacı var. Ama yine de gözlemleyeceğim.”

“Umarım ciddi bir şey yoktur.”

“Ben de öyle umuyorum.”

Tam cevap verecekken telefonum çaldı. Ekranda Göksu'nun adı belirdi.

“Efendim?”

“Akşam müsait misin?”

“Henüz bir planım yok. Neden?”

“Derya'yla konuştum. Hep beraber buluşalım diyorum. Uzun zamandır doğru düzgün oturamadık.”

Derya hemen araya girdi.

“Ben varım!”

Telefonun diğer ucundan Göksu'nun kahkahası duyuldu.

“Tamamdır, o zaman akşam görüşüyoruz. Alp Can'a da haber vereceğim.”

“Barış da gelsin,” dedim.

“Zaten ona da yazacağım. Saatini birazdan belirleriz.”

Telefonu kapattığımda Derya bana döndü.

“Bu akşam güzel bir yere gidelim. Sürekli aynı kafeye gidiyoruz.”

“Sen seç. Benim için fark etmez.”

“Tamam, bu işi bana bırak.”

Gülümsedim. Akşam arkadaşlarımla vakit geçirmek iyi gelecekti.

Öğleden sonraki derslerime girmek için ayağa kalktım. Koridora çıktığımda Emir'i merdivenlerin yanında tek başına otururken gördüm.

Yanına yaklaştım.

“Burada ne yapıyorsun bakalım?”

Başını kaldırdı.

“Biraz oturuyorum.”

“Dersin yok mu?”

“Var ama birazdan.”

“Bir şey mi düşünüyorsun?”

Parmaklarıyla çantasının askısını oynattı.

“Öğretmenim, bir şey sorabilir miyim?”

“Elbette.”

“Bir insan bir yere alışamıyorsa ne yapmalı?”

Sorusu karşısında birkaç saniye düşündüm.

“Önce kendisine zaman vermeli. Herkes her yere aynı hızda alışamaz. Sonra da orada kendisini iyi hissettiren bir şey bulmaya çalışmalı. Bir arkadaş, sevdiği bir ders, hatta sevdiği bir öğretmen…”

Gülümsedi.

“Peki ya bulamazsa?”

“Bulana kadar denemeye devam etmeli. Ama bunu tek başına yapmak zorunda değil.”

Emir başını hafifçe salladı.

“Teşekkür ederim öğretmenim.”

“Rica ederim. Hadi bakalım, dersini kaçırma.”

Ayağa kalkıp koridorda ilerledi. Ben de arkasından bakarken küçük bir tebessüm ettim.

Belki de ihtiyacı olan tek şey, birinin onu gerçekten dinlemesiydi.

---

Okul çıkışında çantamı omzuma takıp bahçeye çıktım. Tam kapıdan ayrılacakken telefonum titredi.

Ekranda Sarp Bey'in adı belirdi.

Sarp:
Emir'in durumuyla ilgili bilgi alabilir miyim?

Bir an duraksadım. Müdür yardımcısının kendisine haber verdiğini tahmin ettim.

Ben:
Bugün biraz daha gözlemledim. Belirgin bir sorunu yok ama son günlerde daha içine kapanık. Biraz konuşmaya çalıştım, kendisine zaman vermemiz gerektiğini düşünüyorum.

Cevabı kısa süre sonra geldi.

Sarp:
Anladım. İlgilendiğiniz için teşekkür ederim.

Ardından bir mesaj daha gönderdi.

Sarp:
Okuldan çıktıysanız sizi arayabilir miyim?

Mesaja bakıp hafifçe gülümsedim. Cevap vermeden önce birkaç saniye düşündüm.

Ben:
Çıktım. Arayabilirsiniz.

Telefonum hemen çalmaya başladı.

“İyi günler, Saye Hanım.”

“İyi günler, Sarp Bey.”

“Emir'le konuşabildiniz mi?”

“Biraz. Çok fazla soru sormak istemedim. Kendini rahat hissettiğinde anlatacaktır.”

“Bana da pek bir şey söylemiyor.”

Sesindeki kısa duraksamayı fark ettim.

“Belki sizinle konuşmak için de zamana ihtiyacı vardır.”

“Benimle konuşması için beklemem gerektiğini düşünmüyorum.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Bazen beklemek de ilgilenmenin bir parçasıdır.”

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.

“Bunu bana mı öğretiyorsunuz, öğretmen hanım?”

Gülümsedim.

“Mesleğim gereği tavsiye vermeye alışığım.”

“Fark ettim. Peki, sizin tavsiyenize uyacağım.”

“Bence iyi edersiniz.”

“Bir de sizinle ilgili bir şey soracağım.”

“Nedir?”

“Bugün okuldan çıkınca doğrudan eve mi gidiyorsunuz?”

“Henüz karar vermedim. Neden?”

“Akşam için bir planınız var mı diye merak ettim.”

“Arkadaşlarımla buluşacağım.”

“Demek bu akşam şansımız yok.”

Gülümsemem genişledi.

“Şansınızı ne zaman denemiştiniz?”

“Bunu gerçekten sormanız gerekiyor mu?”

Gözlerimi devirdim. Kendine güveni yine yerindeydi.

“İyi günler Sarp Bey.”

Güldüğünü duydum.

“İyi günler, Saye Hanım. Arkadaşlarınızla iyi eğlenceler.”

Telefonu kapattığımda yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.

Bunun üzerinde fazla durmadan yürümeye devam ettim. Önümde hazırlanıp arkadaşlarımla buluşacağım uzun bir akşam vardı.

Akşam eve vardığımda Güneş kapının önünde beni bekliyordu. Anahtarı çevirir çevirmez bacaklarıma dolandı.

“Ben de seni özledim kızım.”

Eğilip onu kucağıma aldım. Bir süre başını okşadıktan sonra mama kabını doldurdum. Ardından üzerimi değiştirmek için odama geçtim.

Okul kıyafetlerimi çıkarıp yatağın üzerine bıraktım. Gardırobumun önünde biraz düşündükten sonra siyah, dizlerimin birkaç parmak üzerinde biten bir etek ve üzerine krem rengi, hafif dökümlü bir bluz seçtim. İnce topuklu ayakkabılarımı giydim. Saçlarımı açık bıraktım, makyajımı da hafif tuttum.

Aynanın karşısında son bir kez kendime baktım.

Hazırdım.

Çantamı alıp evden çıktım.

---

Göksu'nun gönderdiği konuma ulaştığımda Derya'yla birlikte kapının önünde beklediğini gördüm.

“Sonunda!” diye seslendi Göksu.

Yanlarına gidip ikisine de sarıldım.

“Daha beş dakika oldu.”

“Beş dakika uzun bir süre.”

Derya koluma girdi.

“Boş ver onu. İçeride güzel bir masa ayırttık.”

Mekâna girdiğimizde içerinin sıcak ve samimi atmosferi hoşuma gitti. Hafif müzik çalıyor, masaların üzerinde küçük mumlar yanıyordu. Göksu gerçekten güzel bir yer seçmişti.

Masamıza oturduğumuzda Barış ve Alp Can'ın henüz gelmediğini öğrendim.

“Barış birazdan burada olur,” dedi Derya. “İşten çıkması uzadı.”

Göksu çantasını yanındaki sandalyeye bıraktı.

“Alp de yoldaymış.”

Derya bana doğru eğildi.

“Bu arada Göksu bugün bütün gün telefonuna baktı.”

Göksu hemen ona döndü.

“Derya!”

“Ne var? Gerçekleri söylüyorum.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Kimden mesaj bekliyordun bakalım?”

“Kimseyi beklemiyordum.”

“Tabii canım.”

Göksu gözlerini devirdi.

“İkiniz de çok sıkıcısınız.”

Tam o sırada kapıdan Barış ve Alp Can içeri girdi. Barış doğrudan Derya'nın yanına gidip yanağına bir öpücük kondurdu. Alp Can ise bizi selamladıktan sonra Göksu'nun yanındaki sandalyeye oturdu.

“Ne konuşuyordunuz bakalım?”

Göksu hemen menüyü eline aldı.

“Hiçbir şey.”

Alp Can gülümsedi.

“Bu kadar hızlı cevap verdiğine göre kesin bir şey vardı.”

Derya kahkaha attı.

“Alp, sen hiç sorma.”

Barış masaya otururken bana döndü.

“Nasıl gidiyor Saye?”

“İyi, sen nasılsın?”

“Yoğun. Her zamanki gibi.”

Bir süre menüleri inceledik. Siparişlerimizi verdikten sonra sohbet koyulaştı. Derya okulda yaşadığı komik bir olayı anlatırken hepimiz gülmeye başladık.

“Çocuğa ne diyeceğimi şaşırdım,” diyerek sözlerini bitirdi.

Göksu kahkahasını bastıramadı.

“Senin öğrencilerin de çok eğleniyordur.”

“Bence de. Öğretmenlik biraz sabır işi.”

“Biraz mı?” diye araya girdim. “Bazen bütün sabrımı okulda bırakıp eve geliyorum.”

Barış gülümsedi.

“Senin sabrını tüketmek zor olmalı.”

“Beni yeterince tanımıyorsun.”

“Tanıdığım kadarıyla da kolay pes edecek biri değilsin.”

“Bu konuda haklısın.”

Yemeklerimiz geldiğinde sohbet kısa bir süreliğine yavaşladı. Herkes tabağıyla ilgilenirken Göksu, Alp Can'ın bardağının boşaldığını fark edip sürahiyi ona uzattı.

“İster misin?”

“Sağ ol.”

Alp Can bardağını doldururken Göksu'ya da su koydu.

“Sen de içecek misin?”

“Birazdan.”

Yemeklerimizi bitirdikten sonra kahve sipariş ettik. Barış, Derya'nın elini masanın üzerinde tutuyor, arada başparmağıyla elini okşuyordu. Onları izlerken gülümsedim.

Bazen insanın hayatında böyle küçük ama güzel şeylerin olması ne kadar kıymetliydi.

“Sen ne düşünüyorsun?” diye sordu Derya.

Düşüncelerimden sıyrılıp ona döndüm.

“Ne hakkında?”

“Bir şey sordum, cevap vermedin.”

“Dalmışım. Ne sordun?”

Derya gözlerini kıstı.

“Son zamanlarda biraz dalgınsın. Bir şey mi var?”

“Yok. Sadece okul biraz yoruyor.”

Göksu kahvesini masaya bıraktı.

“Peki, Sarp Bey'le görüşmeler nasıl gidiyor?”

İçimden derin bir nefes aldım.

“Göksu…”

“Ne var? Merak ettim.”

Barış da konuşmaya dahil oldu.

“Ben de merak ettim doğrusu.”

Ona baktım.

“Sen zaten her şeyi merak ediyorsun.”

“Benim merakımın sebebi belli.”

Derya ikimizin arasında bakışlarını gezdirdi.

“Ne oluyor? Yine Sarp meselesi mi?”

Göksu başını salladı.

“Bence Saye'ye biraz fazla ilgi gösteriyor.”

“Abartmayın,” dedim. “Bir kez kahvaltı yaptık, birkaç kez de konuştuk. Hepsi bu.”

Alp Can o ana kadar sessizce kahvesini içiyordu. Fincanını tabağına bıraktıktan sonra bana döndü.

“Bir dakika, Sarp dediğiniz Velora'nın sahibi olan Sarp mı?”

Başımı salladım.

“Evet.”

“Sen onunla kahvaltıya mı gittin?”

Sesinde şaşkınlıktan çok merak vardı. Yine de soruyu beklemediğim için kısa bir an duraksadım.

“Evet. Geçen hafta sonu.”

Alp Can hafifçe geriye yaslandı.

“İlginç. Sarp'ın öyle herkesi kahvaltıya davet ettiğini düşünmezdim.”

Derya hemen gülümsedi.

“Demek sen de tanıyorsun onu.”

“Tanımak denmez. İşimiz gereği karşılaşıyoruz. Nasıl biri olduğunu az çok biliyorum.”

Bana döndü.

“Peki, nasıl geçti? İyi davrandı mı?”

“Gayet normal geçti. Kahvaltı yaptık, sohbet ettik. Sonra eve döndüm.”

Alp Can başını salladı.

“Anladım. Yani görüşmeye devam ediyorsunuz?”

Sorusunu duyduğumda gülümsedim.

“Bazen konuşuyoruz. Bunun nesi bu kadar şaşırtıcı?”

“Şaşırtıcı demedim. Sadece merak ettim.”

Göksu, Alp Can'a kısa bir bakış attı. Ardından kahvesinden bir yudum aldı. Onun yüzündeki ifadeyi fark etmemek mümkün değildi.

Alp Can yeniden konuştu.

“Yalnız dikkatli ol Saye. Sarp'ın çevresi biraz karışıktır. Herkesle arasına mesafe koyan biri olarak bilirim onu.”

Barış başını salladı.

“Ben de aynı şeyi söylüyorum zaten.”

“Merak etmeyin,” dedim. “Kimseyi tanımadan hakkında karar verecek değilim ama kendimi de koruyabilirim.”

Alp Can gülümsedi.

“Bundan şüphem yok. Sadece bilmeni istedim.”

Göksu sessizce Alp Can'ın önündeki boş fincana baktı.

“Bir kahve daha ister misin?”

Alp Can ona döndü.

“Yok, teşekkür ederim.”

Derya hemen araya girdi.

“Peki, Saye'nin hayatını konuşmayı bırakıp biraz da sizin hayatınızı konuşalım. Göksu, dükkân nasıl gidiyor?”

Göksu'nun yüzü aydınlandı. Yeni siparişlerinden, hafta sonu hazırlayacağı pastalardan bahsetmeye başladı. Alp Can da birkaç fikir vererek sohbete katıldı.

Bir ara Göksu'nun telefonuna bir bildirim geldi. Ekrana bakıp gülümsedi.

Alp Can merakla sordu:

“Ne oldu?”

“Yeni sipariş geldi.”

“Güzel. Yoğun geçecek o zaman.”

“Biraz öyle görünüyor.”

“İstersen hafta sonu uğrarım. Yardıma ihtiyacın olursa haber ver.”

Göksu'nun yüzündeki gülümseme biraz daha büyüdü.

“Gerçekten mi?”

“Tabii. Ne zaman istersen.”

Göksu teşekkür ederken gözlerini ondan kaçırdı. Ben de kahvemi içerken ikisinin arasındaki küçük konuşmayı izledim.

Alp Can'ın Sarp hakkında söylediklerini unutmuş değildim. Bana karşı hislerini bildiğim için sorularının altında yatan şeyi de az çok anlamıştım. Fakat bu konuyu açmak istemedim. Onunla aramızdaki arkadaşlığı önemsiyordum ve yanlış bir beklenti oluşmasını da istemezdim.

Akşam ilerledikçe sohbetimiz yeniden neşelendi. Birkaç fotoğraf çektik, Göksu'nun pasta siparişlerini konuştuk. Barış, Derya'yı eve bırakacağını söylediğinde hepimiz yavaş yavaş toparlanmaya başladık.

Mekândan çıktığımızda hava serinlemişti.

Barış arabasının anahtarını çevirdi.

“Herkesi bırakayım mı?”

“Ben eve yakın sayılırım, yürüyebilirim,” dedim.

“Geç oldu Saye.”

“Merak etme, çok uzak değil.”

Alp Can da araya girdi.

“İstersen seni bırakabiliriz. Benim yolum da çok ters değil.”

“Teşekkür ederim ama gerçekten yürümek istiyorum.”

Göksu bana sarıldı.

“Eve varınca haber ver.”

“Veririm.”

Onlarla vedalaşıp kendi yoluma döndüm.

Yürürken telefonumu çantamdan çıkardım. Ekranda yeni bir bildirim vardı.

Sarp Yavuz.

Mesajı açtım.

Sarp:
Arkadaşlarınızla güzel vakit geçirdiniz mi?

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım. Mesajın zamanlaması gülümsememe neden olmuştu.

Ben:
Evet, teşekkür ederim. Siz?

Cevabı beklemeden yürümeye devam ettim. Birkaç saniye sonra telefonum yeniden titredi.

Sarp:
Benim akşamım sizin kadar eğlenceli geçmedi.

Ben:
Bunun sebebi ben miyim?

Sarp:
Olabilirdi.

Başımı iki yana sallayıp gülümsedim.

Ben:
O zaman başka bir akşam şansınızı deneyebilirsiniz.

Mesajı gönderdikten sonra telefonu çantama koydum.

Bu kez cevabını beklemeyecektim.

Ama itiraf etmeliydim ki, eve kadar yüzümdeki gülümsemeyi silemedim.

****
Telefonumu masanın üzerine bıraktım. Ekrandaki son mesaj hâlâ aklımdaydı.

“O zaman başka bir akşam şansınızı deneyebilirsiniz.”

Kendi kendime gülümsedim. Sarp Yavuz'un bu cevabı nasıl karşıladığını merak etmiştim doğrusu. Fakat telefonum yeniden çalmaya başlayınca düşüncelerim yarıda kaldı.

Arayan yine oydu.

Bu kez açmadan önce birkaç saniye ekrana baktım. Sonunda telefonu kulağıma götürdüm.

“Bu kadar çabuk mu özlediniz?”

Karşı taraftan kısa bir kahkaha yükseldi.

“Böyle karşılanacağımı bilseydim daha önce arardım.”

“Biraz geç kaldınız.”

“Telafi etmekte iyiyimdir.”

“Bundan emin misiniz?”

“Denemeden karar vermeyin.”

Koltuğa yaslandım. Güneş de yanıma kıvrılmış, kuyruğunu bacağıma dolamıştı.

“Peki, bu kez ne için aradınız?”

“Az önceki mesajınızın ardından bir şey düşündüm.”

“Merak ettim.”

“Bir sonraki görüşmemizde kahve içeceğiz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Bu bir davet mi, karar mı?”

“İkisi arasındaki farkı sizin belirlemenize bırakıyorum.”

“Ben karar vermeyi severim. Ama başkalarının benim yerime karar vermesini pek sevmem.”

“Fark ettim. O yüzden size soruyorum. Yarın akşam kahve içelim mi?”

Beklediğimden daha doğrudan bir teklifti.

“Yarın akşam mı?”

“Evet.”

“Programınızı benim için mi değiştireceksiniz?”

“Programımda yer açmak zor olmayacak.”

Gülümsedim. Bu adamın kendine güveni bazen gerçekten sınır tanımıyordu.

“Biraz düşünmem gerekiyor.”

“Düşünün. Ama çok uzun sürmesin.”

“Sabırsızlandınız mı, Sarp Bey?”

“Ben sadece cevabımı merak ediyorum.”

“Öyleyse merakta bırakayım.”

“Bunu özellikle yaptığınızı düşünüyorum.”

“Yanılıyor sayılmazsınız.”

Yine güldü. Ardından sesi biraz daha alçaldı.

“İyi geceler, Saye Hanım.”

“İyi geceler.”

“Yarın görüşmek üzere.”

“Henüz kabul etmedim.”

“Ben de henüz vazgeçmedim.”

Telefon kapandığında birkaç saniye ekrana baktım. Sonra başımı geriye yaslayıp güldüm.

Gerçekten de alışılmışın dışında bir adamdı.

Ne istediğini saklamıyordu. Üstelik bunu yaparken karşısındaki insanın ne düşüneceğini pek umursamıyor gibiydi. Belki de onu ilginç kılan şey buydu. Fakat ilgimi çekmesi, ona güveneceğim anlamına gelmiyordu.

Güneş kucağıma tırmanıp kendini yerleştirdiğinde onu okşadım.

“Sen ne diyorsun kızım? Kahveye gidelim mi?”

Güneş gözlerini yarım açıp bana baktı, sonra yeniden uykuya daldı.

Gülümseyerek başını okşamaya devam ettim.

“Senin fikrin pek yardımcı olmadı.”

Telefonumu sessize alıp sehpanın üzerine bıraktım. Yarın için henüz bir karar vermemiştim.

Ama bir şey kesindi.

Sarp Yavuz, benimle yeniden görüşmek istiyordu.

Ve bu kez bahaneye ihtiyacı olmadığını açıkça söylemişti.