Bölüm-5

Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Birkaç dakika yatakta oyalanmak istesem de kendimi zorlayarak doğruldum. Hazırlanıp evden çıktım.

Okula vardığımda koridorlar her zamanki gibi hareketliydi. Öğrenciler sınıflarına yetişmeye çalışıyor, bazıları arkadaşlarıyla sohbet ediyordu.

Öğretmenler odasına uğrayıp çantamı bıraktım. Derya henüz gelmemişti. Masamın üzerindeki ders notlarını alıp sınıfa doğru ilerledim.

İlk dersimin bitmesine birkaç dakika kalmıştı ki kapı çalındı. İçeri giren müdür yardımcımız, dersin sonunda odasına uğramamı istedi. Başımı sallayarak onayladım.

Zil çaldığında öğrencilerimi uğurlayıp müdür yardımcısının odasına doğru yürüdüm. Kapıyı çalıp içeri girdiğimde masanın önünde oturan iki kişiyi fark ettim.

Bir adam ve yanında küçük bir çocuk vardı.

Önce çocuğa baktım. Üzerindeki mont biraz büyük geliyordu. Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmiş, etrafı meraklı gözlerle inceliyordu.

Sonra gözlerim adamın yüzüne çevrildi.

Sarp.

Onu burada görmeyi hiç beklemiyordum.

Beni fark ettiğinde yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Yine karşılaştık, Saye Hanım.”

Bir an şaşkınlığımı gizlemeye çalıştım.

“Öyle görünüyor.”

Müdür yardımcımız araya girdi.

“Saye Öğretmenim, sizi de çağırtmamın sebebi bu küçük beyefendi. Okulumuza kaydını yaptırmak istiyoruz. Fakat bazı konularda sizinle de görüşmek istedik.”

Başımı sallayıp çocuğa baktım.

“Merhaba, ben Saye öğretmen. Senin adın ne?”

Çocuk önce yanındaki adama baktı. Sarp hafifçe başını sallayınca küçük bir sesle cevap verdi.

“Emir.”

“Memnun oldum Emir. Kaçıncı sınıfa başlayacaksın?”

“Üçüncü sınıfa.”

Gülümsedim.

“Demek benim küçük öğrencilerimden biri olacaksın.”

Emir'in yüzünde çekingen bir gülümseme belirdi.

Müdür yardımcısı bazı belgelerden bahsederken Sarp dikkatle onu dinliyordu. Arada Emir'e dönüp bir şeye ihtiyacı olup olmadığını soruyor, çocuğun sıkılmaması için onunla ilgileniyordu.

“Eğitimine devam etmesini istiyorum,” dedi Sarp. “Şimdiye kadar yeterince zaman kaybetti. Bundan sonra okula düzenli gelecek.”

Ses tonu sakindi ama söylediklerinde kararlılık vardı.

“Merak etmeyin,” dedim. “Gerekli desteği sağlarız. Önemli olan Emir'in kendini burada rahat hissetmesi.”

Sarp bakışlarını bana çevirdi.

“Ben de tam olarak bunu istiyorum.”

O sırada Emir'in elindeki küçük defteri fark ettim.

“Yazı yazmayı seviyor musun Emir?”

Başını salladı.

“Kitap okumayı da seviyorum.”

“En sevdiğin kitap hangisi?”

Biraz düşündü.

“Masal kitapları.”

“Güzel. O zaman sana okulun kütüphanesini de göstereceğim.”

Bu kez daha belirgin gülümsedi.

İşlemlerle ilgili konuşmalar devam ederken Sarp'ın çocuğun her ayrıntısıyla ilgilenmesi dikkatimi çekmişti. Bir veliden beklenenin ötesinde bir özen gösteriyordu. Üstelik bunu yaparken en ufak bir gösteriş çabası da yoktu.

Bir süre sonra müdür yardımcısı bazı evrakları hazırlamak için odadan ayrıldı. Odada Sarp, Emir ve ben kaldık.

“Okula alışabilecek misin bakalım?” diye sordum Emir'e.

“Alışırım öğretmenim.”

“Bence de alışırsın.”

Sarp'a döndüğümde bakışlarının üzerimde olduğunu fark ettim.

“Çocuklarla aranız iyiymiş.”

“Öğretmen olunca başka türlüsü mümkün mü?”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Sanırım değil.”

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Sarp, Emir'in omzuna hafifçe dokundu.

“Birazdan öğretmeninle sınıfını da göreceksin.”

Emir heyecanla başını salladı.

Tam o sırada müdür yardımcısı elindeki evraklarla geri döndü. Kayıt işlemlerinin nasıl ilerleyeceğini konuşmaya başladılar.

Ben de Emir'in okula alışması için ilk günlerde ona yardımcı olabileceğimi söyledim.

Sarp ayağa kalkarken bana döndü.

“İlginiz için teşekkür ederim Saye Hanım.”

“Rica ederim. Emir bizim öğrencimiz olacak sonuçta.”

Kapıya doğru ilerlerken Emir bir kez daha bana baktı.

“Öğretmenim, yarın gelebilir miyim?”

Gülümseyerek başımı salladım.

“Elbette. Seni bekliyor olacağız.”

İkisi odadan çıktığında bir süre kapıya baktım.

Gece kulübünde karşılaştığım, kahve siparişimi tuhaf bulan adamın şimdi bir çocuğun eğitimini üstlenmiş olması garip gelmişti.

Barış'ın söyledikleri aklıma geldi.

Sarp'tan uzak dur.

Kaşlarımı hafifçe çattım. Belki de bir insan hakkında karar vermek için birkaç karşılaşmadan fazlası gerekiyordu.

Üstelik benim onunla ilgili herhangi bir karar vermeme de gerek yoktu.

Yapmam gereken tek şey, küçük Emir'in okula alışmasına yardımcı olmaktı.

Müdür yardımcısının odasından çıkıp öğretmenler odasına döndüm. Derya masasında oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu.

“Günaydın öğretmen hanım,” dedim yanına yaklaşırken.

Başını kaldırıp gülümsedi.

“Günaydın. Nerelerdeydin sen?”

“Bir öğrencinin kaydıyla ilgilendik. Yeni bir öğrencimiz olacak.”

“Öyle mi? Kaçıncı sınıf?”

“Üçüncü sınıf. Emir adında küçük bir çocuk.”

Çantamdan defterimi çıkarırken Derya'nın meraklı bakışlarını üzerimde hissettim.

“Bir şey mi oldu?”

“Yok, sadece kaydı için gelen kişi biraz şaşırttı beni.”

“Kimmiş?”

“Velora'nın sahibi Sarp Yavuz.”

Derya'nın kaşları havaya kalktı.

“Sarp mı? Ne işi varmış okulda?”

“Yanında bir çocuk vardı. Kaydını yaptırmak istiyormuş. Çocuğun eğitim masraflarını da kendisi karşılayacakmış sanırım.”

Derya birkaç saniye düşündü.

“İlginç. Ben onu böyle bir şey yaparken pek düşünemiyorum.”

“Ben de açıkçası beklemiyordum.”

“Belki de sandığımızdan farklı biridir.”

Omuz silktim.

“Bilmiyorum. Zaten tanımıyorum ki.”

Ders saatimin yaklaşmasıyla konuşmayı bitirip sınıfa geçtim.

Günün geri kalanı yoğun geçti. Öğrencilerimle ilgilendim, derslerimi tamamladım. Son dersin bitmesine yakın kapı hafifçe tıklandı. Müdür yardımcısı kapıdan başını uzattı.

“Saye Öğretmenim, Emir'in kaydı tamamlandı. Yarın sabah gelecek. İlk gününde onunla biraz ilgilenebilir misiniz?”

“Elbette, memnuniyetle.”

“Teşekkür ederim.”

Başımı sallayıp yeniden öğrencilerime döndüm.

Zil çaldığında sınıfı boşalttım. Masamın üzerindeki kitapları toplarken telefonum titredi. Ekranda Barış'ın adını görünce şaşırdım.

Barış: Sarp'la okulda karşılaşmışsınız.

Bir an ekrana baktım. Sonra gülümseyerek cevap yazdım.

Ben: Evet. Küçük bir öğrencinin kaydı için gelmişti.

Barış: Emir'den bahsetti. Yarın başlayacakmış.

Ben: Sen de tanıyor musun çocuğu?

Barış: Sarp bir süredir onunla ilgileniyor. Okumasını istiyor.

Mesajı okuduktan sonra birkaç saniye düşündüm.

Ben: Güzel bir şey yapmış.

Barış'ın cevabı biraz gecikti.

Barış: Evet, o konuda hakkını yemem.

Bu cümle beni gülümsetti. Demek ki Sarp'ın herkesin bilmediği böyle bir tarafı vardı.

Telefonu çantama koyup okuldan ayrıldım. Eve doğru yürürken yarın gelecek olan küçük öğrencimi düşündüm. Umarım kendini yabancı hissetmezdi. Bazen bir çocuğun okula ilk adımını atması, hayatında yeni bir sayfanın açılması demekti.

Eve vardığımda Güneş kapının önünde beni bekliyordu. Eğilip onu kucağıma aldım.

“Bugün sana anlatacaklarım var kızım.”

Güneş her zamanki gibi mırıldanarak cevap verdi.

Ayakkabılarımı çıkarıp içeri geçtim. Yarın Emir'in ilk günüydü. Ona güzel bir başlangıç hazırlamak istiyordum.

Ertesi sabah okula her zamankinden biraz daha erken gittim. Emir'in ilk günü olduğu için sınıfı tanımasına yardımcı olmak istiyordum.

Öğretmenler odasına uğrayıp eşyalarımı bıraktım. Derya henüz gelmemişti. Çantamdan hazırladığım küçük not defterini çıkarıp birkaç kez gözden geçirdim.

Bir süre sonra koridordan gelen ayak sesleriyle başımı kaldırdım. Müdür yardımcımızın yanında Emir'i gördüm. Üzerinde dün gördüğüm montu vardı. Bu kez elinde küçük bir sırt çantası taşıyordu.

Yanına doğru ilerledim.

“Günaydın Emir!”

“Günaydın öğretmenim.”

“Hoş geldin. Hazır mısın bakalım ilk gününe?”

Başını hafifçe salladı. Biraz heyecanlı, biraz da tedirgin görünüyordu.

“Gel, önce sınıfımızı görelim.”

Elimi uzattım. Bir an tereddüt ettikten sonra elimi tuttu ve birlikte sınıfa yürüdük.

Kapıyı açtığımda öğrencilerimin bir kısmı çoktan gelmişti.

“Çocuklar, bugün aramıza yeni bir arkadaşımız katılıyor. Adı Emir. Umarım ona güzel bir arkadaşlık gösterirsiniz.”

Sınıftan birkaç kişi aynı anda hoş geldin dedi. Emir'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

Boş sıralardan birini gösterdim.

“Şimdilik buraya oturabilirsin. İstersen arkadaşlarınla da tanışabilirsin.”

Çantısını sırasının yanına bıraktı. Ben de dersime hazırlanmak için masama döndüm.

Ders boyunca ara sıra ona göz ucuyla baktım. Önündeki deftere dikkatle bir şeyler yazıyor, anlatılanları kaçırmamaya çalışıyordu. Özellikle okuma etkinliğine geldiğimizde parmak kaldırmak için birkaç kez tereddüt ettiğini fark ettim.

“Emir, sen okumak ister misin?”

Başını kaldırdı. Sınıftaki diğer çocuklar da ona döndü.

“Olur öğretmenim.”

Kitabını açtı ve okumaya başladı. Bazı kelimelerde duraksasa da vazgeçmedi. Bitirdiğinde ona gülümsedim.

“Çok güzel okudun. Biraz daha pratik yaptıkça çok daha iyi olacaksın.”

Başını önüne eğdi ama gülümsediğini görebiliyordum.

Dersin sonunda öğrencilerim teneffüse çıkarken Emir sırasından kalkmadı. Yanına yaklaştım.

“Bir sorun mu var?”

“Yok öğretmenim.”

“Peki, neden arkadaşlarınla çıkmadın?”

Biraz düşündü.

“Beni sevmezler diye düşündüm.”

İçimde bir şeylerin burkulduğunu hissettim. Yanındaki sandalyeyi çekip oturdum.

“Emir, yeni bir yere alışmak bazen zaman alır. Ama burada kimseyi tanımıyor olman, arkadaş edinemeyeceğin anlamına gelmez. Hem bak, biraz önce sana hoş geldin dediler.”

Başını salladı.

“İstersen bugün teneffüste birlikte bahçeye çıkalım. Ne dersin?”

Bu kez daha rahat bir sesle cevap verdi.

“Olur öğretmenim.”

Tam o sırada kapıdan bir öğrencim başını uzattı.

“Öğretmenim, Emir de gelsin mi bizimle?”

Emir'e baktım. Yüzündeki şaşkınlık görülmeye değerdi.

“Bence bu sorunun cevabını Emir versin.”

Küçük bir gülümsemeyle ayağa kalktı.

“Gelirim.”

Onlar birlikte kapıdan çıkarken arkasından baktım. Bazen çocukların birbirlerine uzattığı küçücük bir el, yetişkinlerin uzun uzun anlattığı cümlelerden çok daha etkili olabiliyordu.

Ben de masamdaki kitapları toparlayıp öğretmenler odasına geçtim.

Günün sonunda okuldan ayrılmadan önce müdür yardımcımız yanıma geldi.

“Saye Öğretmenim, Emir'in durumu nasıl?”

“Gayet iyi. Biraz çekingen ama zamanla alışacaktır.”

“Sevindim. Bu arada bugün Sarp Bey aradı. Emir'in okula alışıp alışmadığını sordu.”

Bir an duraksadım.

“Öyle mi?”

“Evet. Özellikle sizinle ilgilenmesini rica etmiş. Gerekli bir şey olursa kendisine haber vermemizi istedi.”

Başımı salladım.

“Merak etmesin, elimizden geleni yapacağız.”

Okuldan çıkarken bu kez aklımda yalnızca Emir yoktu.

Sarp Yavuz…

Bir çocuğun ilk gününü bu kadar yakından takip etmesi, onun hakkında düşündüklerimi biraz daha karmaşık hâle getiriyordu.

Son dersin zili çaldığında öğrencilerimi uğurlayıp sınıfı toparlamaya başladım. Emir bugün oldukça iyi vakit geçirmişti. Sabahki çekingenliğinin aksine teneffüslerde arkadaşlarıyla konuşmuş, hatta öğle arasında birlikte oyun oynamışlardı.

Çantasını omzuna takıp yanıma geldi.

“Öğretmenim, yarın da gelecek miyim?”

Gülümseyerek ona döndüm.

“Elbette. Artık bu okulun öğrencisisin.”

“Tamam öğretmenim.”

“Bugün nasıldı peki? Beğendin mi okulunu?”

Başını heyecanla salladı.

“Çok güzeldi.”

“Öyleyse yarın görüşürüz.”

Tam o sırada koridordan müdür yardımcımızın sesi geldi.

“Emir, seni almaya geldiler.”

Emir hemen kapıya yöneldi. Ben de çantamı alıp onunla birlikte koridora çıktım.

Girişte bekleyen kişiyi görünce adımlarım yavaşladı.

Sarp.

Siyah paltosunun ceplerine ellerini koymuş, giriş kapısının yanında duruyordu. Bizi gördüğünde doğruldu. Önce Emir'e, ardından bana baktı.

“Günün nasıl geçti bakalım?”

Emir'in yüzü aydınlandı.

“Çok güzeldi! Öğretmenim beni sınıfa aldı. Arkadaşlarım da benimle oyun oynadı.”

Sarp'ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Güzel. Demek ilk günümüzü atlattık.”

Sonra bakışlarını bana çevirdi.

“Nasıl geçti öğretmenim?”

“Gayet iyi. Emir kısa sürede arkadaşlarıyla kaynaştı. Biraz daha zamana ihtiyacı olacak ama güzel bir başlangıç yaptı.”

“Bunu duymak güzel.”

Emir araya girdi.

“Yarın da geleceğim değil mi?”

Sarp hafifçe eğilip onun göz hizasına indi.

“Tabii ki geleceksin. Daha öğreneceğin çok şey var.”

Sonra yeniden doğruldu. Bana döndüğünde bakışlarında o bildiğim kendinden emin ifade vardı.

“İlk gününde onunla ilgilendiğiniz için teşekkür ederim.”

“Görevimiz. Hem Emir de oldukça uyumlu bir çocuk.”

“Bundan sonra da sizinle ilgilenmesini isteyeceğim. Bir ihtiyacı olursa doğrudan bana ulaşabilirsiniz.”

“Tabii, gerekli olursa haber veririm.”

Kısa bir sessizliğin ardından Sarp'ın dudaklarında hafif bir tebessüm oluştu.

“Bu kez kahve içmiyorsunuz sanırım.”

Sözlerine istemsizce güldüm.

“Okulda pek fırsat olmuyor.”

“Demek Velora'ya saklıyorsunuz.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Orada da pek sık karşılaşacağımızı sanmıyorum.”

Gülümsemesi biraz daha belirginleşti.

“Belli olmaz, Saye Hanım.”

Cevap vermek yerine gülümsedim. Emir'in elini tuttuğunu fark edince konuşmamız da sona erdi.

“İyi akşamlar öğretmenim!”

“İyi akşamlar Emir. Yarın görüşürüz.”

İkisi kapıya doğru ilerlerken Sarp bir kez daha başını çevirip bana baktı.

“İyi akşamlar, Saye Hanım.”

“Size de.”

Ardından kapıdan çıktılar.

Bir süre oldukları yere baktım. Sarp'ın Emir'i almaya bizzat gelmesi hoşuma gitmişti. Çocuğun hayatında güvenebileceği bir yetişkinin bulunması önemliydi.

Yine de Sarp'la her karşılaşmamızda biraz daha meraklandığımı inkâr edemezdim.

Barış'ın uyarısını hatırladım.

Belki de bazı insanları tanımak, dışarıdan göründüklerinden çok daha uzun sürüyordu.

Okuldan ayrıldıktan sonra eve doğru yürümeye başladım. Hava iyice soğumuştu. Ellerimi montumun ceplerine sokup adımlarımı hızlandırdım.

Eve vardığımda Güneş beni kapıda karşıladı. Eğilip başını okşadım.

“Bugün de beni beklemişsin kızım.”

Çantamı bırakıp mutfağa geçtim. Kendime bir şeyler hazırlarken telefonuma gelen mesajı fark ettim.

Derya: Akşam ne yapıyoruz kızlar?

Göksu: Ben dükkândan biraz geç çıkacağım. Sonra müsaitim.

Ben: Ben de evdeyim. Bir şeyler yapabiliriz.

Derya: O zaman hep birlikte buluşalım. Barış'a da yazıyorum.

Bir süre sonra grup konuşmasına Barış ve Alp Can da katıldı.

Barış: Ben akşam gelemeyebilirim. İşler biraz yoğun.

Derya: Yine mi? :(

Barış: Söz, telafi edeceğim aşkım.

Alp Can: Ben gelebilirim. Göksu, sen de gelirsen seni dükkândan alabilirim.

Göksu: Gerek yok, teşekkür ederim. Kendim gelirim.

Mesajları okurken gülümsedim. Göksu'nun Alp Can'a karşı hislerini saklamak için gösterdiği çaba bazen fazlasıyla belli oluyordu.

Ben: Ben de gelirim. Saat kaçta buluşuyoruz?

Derya: Sekiz olsun. Bu kez kimse geç kalmasın.

Telefonu masaya bıraktım. Akşam için hazırlanmak üzere odama geçtim.

Yazardan~

Aynı saatlerde Velora'da...

Sarp, ofisindeki koltuğuna yaslanmış, önündeki evraklara göz gezdiriyordu. Kapı çalındığında başını kaldırdı.

“Gir.”

İçeri giren Barış'tı.

“Emir'i bıraktın mı?”

“Evet. Eve bıraktım. Bugün de oldukça mutlu görünüyordu.”

Sarp başını salladı.

“Güzel. Yarın da aynı saatte okuldan alacağım.”

Barış birkaç evrakı masaya bıraktı. Sarp imzalaması gereken sayfalara göz gezdirirken aklına bir şey gelmiş gibi başını kaldırdı.

“Öğretmeni iyi değil mı?”

Barış kaşlarını hafifçe çattı.

“Saye mi?”

“Başka hangi öğretmenden bahsediyorum?”

Barış kısa bir süre ona baktı.

“İyi biri. Çocuklarla arası da iyidir. Zaten Derya'nın yakın arkadaşı.”

Sarp kalemini masaya bıraktı.

“Biliyorum.”

Barış onun yüzündeki ifadeyi tanıyordu.

“Sarp, yine ne düşünüyorsun?”

Sarp hafifçe güldü.

“Her sorduğum sorudan bir anlam çıkarmak zorunda mısın?”

“Çünkü seni tanıyorum.”

Sarp arkasına yaslandı.

“İşine bak Barış.”

Barış başını iki yana sallayıp odadan çıktı.

Sarp birkaç saniye kapıya baktı. Sonra masasındaki evraklara döndü.

Saye Adalı.

İsmi de en az kendisi kadar akılda kalıcıydı.