Bölüm-10

Saye Adalı
Sabah alarmım çaldığında yorganın altından çıkmak için pek istekli değildim. Güneş çoktan uyanmış, yatağın ayak ucunda oturmuş beni izliyordu. Gözlerimi araladığımda onun sabırsız bakışlarıyla karşılaştım.

“Günaydın sana da.”

Elimi uzatıp başını okşadım. Ardından yataktan kalkıp mutfağa geçtim. Mama kabını doldururken telefonumun ekranı aydınlandı.

Sarp Yavuz.

Daha sabahın bu saatinde ne istediğini merak ederek mesajı açtım.

“Günaydın, Saye Hanım. Dün akşamki teklifimi düşünmek için yeterince zamanınız oldu mu?”

Gülümsememi engelleyemedim. Cevap yazmadan önce kahvemi hazırladım, ardından mutfak tezgâhına yaslanıp mesajıma başladım.

“Günaydın. Bazı kararlar aceleye gelmez.”

Cevabı gecikmedi.

“Kahve içmek için bu kadar düşünmenize gerek yok.”

“Kiminle içeceğime bağlı.”

Bu kez birkaç saniye bekledi.

“Güzel. O hâlde kiminle içeceğinizi bildiğinizi varsayıyorum.”

Başımı iki yana salladım.

“Akşam için söz vermedim, Sarp Bey.”

“Ben de söz istemedim. Bir saat istedim.”

Telefonu tezgâha bıraktım. Bir insanın kendinden bu kadar emin olması mümkün müydü?

Yine de teklifini reddetmek için bir sebep bulamıyordum. Üstelik merak etmiyor değildim. Sarp'ın her karşılaşmamızda biraz daha farklı bir yanını göstermesi, onu tanımak istememe neden oluyordu. Elbette bu, ona güvendiğim anlamına gelmiyordu.

Telefonumu yeniden elime aldım.

“Saat kaçta?”

Bu kez cevabı beklemem gerekmedi.

“Sekizde. Adresi gönderiyorum.”

Ardından bir konum geldi.

“Orada görüşürüz.”

Mesajı okuduktan sonra kahvemi yudumladım.

“Pekâlâ Sarp Yavuz,” diye mırıldandım. “Bakalım bu akşam ne kadar şaşırtabileceksin.”

Güneş mutfaktan çıkarken peşimden geldi. Eğilip onu kucağıma aldım, burnunun üzerine küçük bir öpücük kondurdum.

“Akşam biraz geç kalabilirim kızım. Ama merak etme, yine sana geleceğim.”

O gün okulda dersler, toplantılar ve bitmek bilmeyen evrak işleriyle geçti. Öğle arasında Derya'yla karşılaştığımda yüzümdeki gülümsemeyi fark etmesi uzun sürmedi.

“Senin yüzünde bir şey var.”

“Ne varmış?”

“Bir şey olmuş. Anlat bakalım.”

“Her yüzüm güldüğünde bir şey mi oluyor?”

“Senin gibi birinin sebepsiz yere gülümsediğini pek görmedim.”

Gülerek çantamdan su şişemi çıkardım.

“Akşam bir kahve içeceğim.”

Derya'nın gözleri büyüdü.

“Kimle?”

“Sarp'la.”

Bir an sessiz kaldı. Sonra sandalyesine biraz daha yaklaştı.

“Sen ciddi misin?”

“Gayet.”

“Barış'ın söylediklerini unuttun mu?”

“Hayır, unutmadım.”

“Peki, neden gidiyorsun?”

Omuz silktim.

“Çünkü gitmek istiyorum Derya. Bir kahve içeceğim. Bundan fazlasını düşünmüyorum.”

Derya yüzümü dikkatle inceledi.

“Umarım gerçekten öyledir.”

“Merak etme. Kendimi tanıyorum.”

“Ben de seni tanıyorum zaten. Sadece dikkatli olmanı istiyorum.”

Elini tutup sıktım.

“Olacağım.”

Ders zili çaldığında konuşmamız yarıda kaldı. Günün geri kalanında aklım zaman zaman akşamki buluşmaya kaydı. Bunun heyecan mı yoksa yalnızca merak mı olduğuna karar veremedim.

Eve döndüğümde önce Güneş'le ilgilendim. Sonra dolabımın karşısına geçip ne giyeceğime baktım. Okulda giydiğim kıyafetlerden tamamen farklı, daha rahat ama özenli bir şey seçmek istiyordum.

Sonunda koyu renk, yüksek bel bir pantolonla üzerine oturan sade bir bluzda karar kıldım. Saçlarımı açık bıraktım, hafif bir makyaj yaptım. Aynada kendime son kez baktığımda telefonum titredi.

“Hazır mısınız?”

Gülümsedim.

“Henüz değil.”

“Sizi bekleyebilirim.”

“Beklemek zorunda kalmayacaksınız.”

Çantamı alıp kapıya yöneldim. Güneş kapının önünde yine bacaklarıma dolandı.

“Biliyorum, biliyorum. Birkaç saate dönerim.”

Kapıyı kapatırken içimde küçük bir heyecan vardı.

Bu kez tokamı almaya gitmiyordum.

Bu kez gerçekten Sarp Yavuz'la buluşmaya gidiyordum.

Mekânın önüne geldiğimde saat tam sekizi gösteriyordu. Dışarıdan bakıldığında oldukça sade görünen restoranın içi, loş ışıkları ve ahşap detaylarıyla oldukça şık bir atmosfere sahipti.

Kapıdan içeri girdiğimde görevli beni karşıladı.

“İyi akşamlar, rezervasyonunuz var mıydı?”

“Sarp Yavuz adına olacaktı.”

Görevli başıyla onaylayıp beni içeri buyur etti. Birkaç adım ilerlediğimizde onu gördüm.

Sarp, pencere kenarındaki masada oturuyordu. Üzerinde siyah bir gömlek, kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Önündeki telefonla ilgilenirken görevlinin yaklaştığını fark etti. Başını kaldırdığında bakışları doğrudan bana çevrildi.

Telefonunu masaya bıraktı.

Ayağa kalkarken yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Dakik olacağınızı tahmin etmiştim.”

“Beni tanıdığınızı söylemek için biraz erken değil mi?”

“İnsan bazı şeyleri anlamak için uzun zamana ihtiyaç duymaz.”

Sandalyemi çekti. Oturmadan önce teşekkür ettim.

“Geldiğiniz için memnun oldum.”

“Bir saatlik kahve için bu kadar memnuniyet beklemiyordum.”

Karşıma otururken gülümsedi.

“Henüz bir saat dolmadı.”

“Şimdiden süre mi tutuyorsunuz?”

“Beni bekletmediğiniz için şanslısınız.”

“Demek ki doğru bir karar vermişim.”

Garson yanımıza geldiğinde Sarp kahvesini söyledi. Ben de menüye göz gezdirdikten sonra sade bir kahve istedim.

Garson uzaklaşınca Sarp dirseklerini masaya dayadı.

“Bugün nasıldı?”

“Yoğun. Okul her zamanki gibi.”

“Emir'i gördünüz mü?”

“Gördüm. Bugün biraz daha iyiydi. Hatta derste arkadaşlarıyla konuştuğunu gördüm.”

Yüzündeki ifade çok az değişti ama dikkatle dinlediğini fark ettim.

“Güzel.”

“Bence de. Biraz zamana ihtiyacı var.”

“Onunla ilgilendiğiniz için teşekkür ederim.”

“Bunun için teşekkür etmenize gerek yok. Çocuklarla ilgilenmeyi seviyorum.”

“Yine de herkes aynı özeni göstermez.”

Bu kez ona biraz daha dikkatli baktım.

“Emir sizin için önemli.”

“Hayatımda önemli olan pek fazla şey yok.”

Sesi sakindi. Cümlesinin devamını getirmedi. Ben de üzerine gitmedim.

Kahvelerimiz geldiğinde fincanımı elime aldım.

“Peki, siz bugün ne yaptınız?”

“Çalıştım.”

“Bütün gün mü?”

“Genellikle öyle.”

“Başka bir hayatınız yok mu sizin?”

Kaşlarından biri hafifçe kalktı.

“Bunu daha önce de söylemiştiniz.”

“Çünkü hâlâ aynı şeyi düşünüyorum.”

“Belki de hayatımın geri kalanını sizinle kahve içerek değerlendirmeliyim.”

Kahvemi fincana geri bıraktım.

“Bence önce kahvenizi bitirin. Sonra hayatınızın geri kalanını planlarsınız.”

Güldü. Onu ilk kez bu kadar rahat gülerken görüyordum. Gülümsemesi yüzündeki sert ifadeyi bir anlığına değiştirmişti.

Bunu fark ettiğimi belli etmemek için fincanımla ilgilendim.

“Ne oldu?” diye sordu.

“Hiç.”

“Biraz önce bana bakıyordunuz.”

“Karşımda oturuyorsunuz. Başka nereye bakabilirim?”

“Gözlerime bakabilirsiniz.”

Başımı kaldırdım. Bakışları üzerimdeydi.

“Zaten bakıyorum.”

“Fark ettim.”

Yüzümdeki gülümsemeyi saklamaya çalıştım.

“Çok kendinizden eminsiniz.”

“Bunu daha önce de konuştuk.”

“Bazı konuları tekrar etmek gerekiyor demek ki.”

“Özellikle sizinle konuşurken.”

Bir süre kahvelerimizi içip sohbet ettik. Konu bir ara müziğe geldi. Neler dinlediğimi sordu. Sevdiğim birkaç sanatçıdan bahsettim. O da genellikle arabada müzik dinlediğini, ama belirli bir türle sınırlı kalmadığını söyledi.

“Peki, dans eder misiniz?” diye sordu.

“Ederim.”

“Bunu Velora'da pek belli etmediniz.”

“Orada dans etmekten çok arkadaşlarımla vakit geçiriyordum.”

“Bir dahaki sefere görmek isterim.”

“Her şeyi görmek istiyorsunuz sanırım.”

“Merak ettiğim şeyleri.”

“Ben de meraklı bir insanım ama herkese her şeyi sormuyorum.”

Sarp hafifçe öne eğildi.

“Bana sorabilirsiniz.”

“Her soruya cevap vereceğinizden emin değilim.”

“Denemeden bilemezsiniz.”

“Peki. Neden hiç evlenmediniz?”

Sorumu beklememiş gibi birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra arkasına yaslandı.

“Bu kadar hızlı mı başladık?”

“Merak ettiğimi söylemiştim.”

“Hayır, evlenmedim.”

“Neden?”

“Karşıma evlenmek isteyeceğim biri çıkmadı.”

“Belki de çıkmıştır ama siz fark etmemişsinizdir.”

“Ben fark etmediğim şeylerin peşinden gitmem.”

“Oldukça iddialı.”

“Hayatım boyunca iddialı oldum.”

Fincanımı tabağına bıraktım.

“Peki, bir kadında ne ararsınız?”

Bu kez gülümsemesi belirginleşti.

“Bunu gerçekten öğrenmek istiyor musunuz?”

“Şimdi sordum, geri alamam.”

“Öncelikle kendine güvenen biri olmalı.”

“Başka?”

“Ne istediğini bilmeli. Kolay etkilenmemeli.”

“Bunlar sizin için önemli mi?”

“Evet.”

“Peki ya siz? Kolay etkilenir misiniz?”

Bakışları yüzümde biraz daha uzun kaldı.

“Benim kolay etkilendiğimi düşünmüyorum.”

“Anladım.”

“Ama bazen insanın ilgisini çeken biriyle karşılaşması için çok fazla sebebe ihtiyacı olmaz.”

Bu cümleden sonra gözlerimi fincanıma indirdim. Nedense kahvemin dibinde hâlâ söyleyecek bir şey varmış gibi fincanı çevirmeye başladım.

Sarp bunu fark etmiş olmalıydı.

“Birden sessizleştiniz.”

“Her söylediğinize cevap vermek zorunda değilim.”

“Doğru. Ama bazen cevap vermeyişiniz de yeterince şey anlatıyor.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Her şeyi bildiğinizi sanıyorsunuz.”

“Hayır. Sadece sizi tanımaya çalışıyorum.”

Bu kez cevap vermedim.

Çünkü itiraf etmek istemesem de onunla konuşmak hoşuma gidiyordu. Beni sıkıştırmadan merak ediyor, söylediğim her cümlenin karşılığını buluyordu. Üstelik bunu yaparken kendisini olduğundan farklı göstermeye çalışmıyordu.

Ya da ben öyle sanıyordum.

Saatime baktığımda bir saati çoktan geride bırakmıştık.

“Sanırım kalkmalıyım.”

Sarp telefonuna göz attı.

“Bir saat doldu bile.”

“Zaman hızlı geçmiş.”

“Bunun iyi bir şey olduğunu varsayıyorum.”

“Şimdilik öyle.”

Ayağa kalktığında ceketimi aldım. Hesabı ödemek için çantama uzanırken elini hafifçe kaldırdı.

“Ben hallettim.”

“Sarp Bey, bu kez kahve içtik. Hesabı paylaşabiliriz.”

“Bir dahaki sefere siz ödersiniz.”

“Bir dahaki sefere mi?”

“Olmayacağını mı düşünüyorsunuz?”

Çantamın fermuarını kapatıp ona baktım.

“Bunu henüz konuşmadık.”

Gülümseyerek kapıya doğru yürüdü.

“Konuşuruz.”

Dışarı çıktığımızda hava iyice serinlemişti. Arabasının bulunduğu yere doğru ilerlerken bana döndü.

“Sizi bırakayım.”

“Yine mi?”

“Bu kez de reddedecek misiniz?”

“Eve kendim gidebilirim.”

“Biliyorum. Ama ben bırakmak istiyorum.”

Bir an düşündüm. Sonra başımı hafifçe salladım.

“Peki. Ama evime kadar gelmenize gerek yok. Yakınlarda inebilirim.”

“Nasıl isterseniz.”

Arabanın kapısını açtı. İçeri geçerken yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.

Belki de bir saatlik kahve fikri o kadar kötü değildi.

Arabaya bindiğimizde Sarp motoru çalıştırdı. Emniyet kemerimi takarken radyodan hafif bir müzik sesi yükseldi.

“Eve nasıl gideceğinizi biliyorum ama yine de adresi alayım.”

“Daha önce de bırakmayı teklif etmiştiniz. Hatırlamıyor musunuz?”

“Hatırlıyorum. O zaman kabul etmemiştiniz.”

“İnsanların fikirleri değişebilir.”

“Bunu fark ettim.”

Gülümseyerek camdan dışarı baktım. Birkaç dakika sessizce ilerledikten sonra Sarp yeniden konuştu.

“Güneş nasıl?”

Başımı ona çevirdim.

“İyi. Evde bizi bekliyor.”

“Bizi mi?”

“Beni bekliyor. Sizden haberi yok.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Benden haberi olsaydı nasıl karşılardı?”

“Muhtemelen önce saklanırdı. Yabancılara pek yaklaşmaz.”

“Yabancı olduğumu düşünüyorsunuz demek.”

“Güneş için yabancısınız.”

“Peki sizin için?”

Soruyu öyle rahat sormuştu ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sonra bakışlarımı yeniden yola çevirdim.

“Benim için henüz tanıdık sayılmazsınız.”

“Henüz…”

Kelimeyi özellikle vurguladığını fark ettim.

“Bir kelimeye bu kadar anlam yüklemeyin.”

“Ben yüklemedim. Siz söylediniz.”

Gülerek başımı iki yana salladım.

“Güneş'i nereden merak ettiniz?”

“Adını daha önce anlatmıştınız. Büyük, gri bir kediydi sanırım.”

“Evet. Biraz da şişko.”

“Onu da mı böyle seviyorsunuz?”

“Özellikle öyle seviyorum.”

“Fotoğrafı var mı?”

Telefonumu çantamdan çıkarıp galeriye girdim. Güneş'in koltuğun üzerine yayılmış, karnı açık şekilde uyuduğu bir fotoğrafı bulup ona uzattım.

Sarp, kırmızı ışıkta durduğumuz sırada telefona baktı.

“Oldukça iriymiş.”

“İri değil, heybetli.”

“Aradaki farkı anlayamadım.”

“Anlamanız gerekmiyor. O benim kızım.”

Telefonu bana uzatırken güldü.

“Anlaşıldı. Evdeki asıl söz sahibi belli.”

“Kesinlikle.”

Bir süre daha fotoğrafa baktıktan sonra telefonu çantama koydum.

“Bir gün görmek isterim.”

Ona döndüm. Yüzünde oldukça ciddi bir ifade vardı ama gözlerindeki küçük parıltıdan bunun yalnızca bir kedi merakı olmadığını anlamak zor değildi.

“Güneş'i mi?”

“Evet.”

“Bu kadar merak ettiyseniz fotoğraflarına bakabilirsiniz.”

“Fotoğrafla yetinmek istemiyorum.”

Gülümsememi bastırdım.

“Bence başka bir şey merak ediyorsunuz.”

“Öyle mi?”

“Öyle.”

Sarp kısa bir kahkaha attı.

“Peki, yakalandım. Sizin evinizi de merak ediyorum.”

“Bunu baştan söyleseydiniz ya.”

“Davet edilmeyi bekliyordum.”

“Oldukça sabırlıymışsınız.”

“Her konuda değil.”

Aracın yavaşladığını fark ettim. Mahallemin girişine gelmiştik. Birkaç saniye düşündüm. Sonra ona döndüm.

“İsterseniz yukarı çıkabilirsiniz.”

Sarp'ın bakışları kısa bir an yüzümde durdu.

“Emin misiniz?”

“Güneş'i görmek istiyordunuz. Yoksa fikriniz mi değişti?”

“Fikrim değişmedi.”

“Öyleyse gelin. Ama kahve yok.”

Kaşını kaldırdı.

“Bu kez ne var?”

“Soda.”

Güldü.

“Beni kahveden sonra sodaya mı geçirdiniz?”

“Evde ne varsa onu ikram ediyorum. Beğenmezseniz içmezsiniz.”

“İtirazım yok.”

Arabayı park ettikten sonra birlikte binaya yöneldik. Merdivenleri çıkarken Sarp etrafa göz gezdirdi.

“Üçüncü kat mı?”

“Evet.”

“Asansör kullanmıyor musunuz?”

“Pek sevmem.”

“Anladım.”

Kapının önüne geldiğimizde anahtarımı çıkardım. Kilidi açıp içeri girdim.

“Hoş geldiniz. Ayakkabılarınızı çıkarabilirsiniz.”

Sarp içeri adım attı. Tam o sırada salondan bir miyavlama duyuldu.

Güneş, sesimizi duyar duymaz koridora çıkmıştı. Önce bana doğru yürüdü, ardından birkaç adım gerimde duran Sarp'ı fark edince durdu.

Sarp eğilip ona baktı.

“Demek meşhur Güneş sensin.”

Güneş kuyruğunu hafifçe kaldırdı ama yanına yaklaşmadı.

“Bakın, yabancılara pek sıcak davranmaz demiştim.”

“Bana alışması biraz zaman alacak anlaşılan.”

“Bana da ilk günlerde böyleydi.”

Sarp çömelip elini uzattı. Güneş önce elini kokladı, sonra hiçbir şey olmamış gibi dönüp bacaklarıma sürtündü.

Sarp başını kaldırıp bana baktı.

“Beni pek sevmedi.”

“Henüz tanımıyorsunuz birbirinizi.”

“Bu cümleyi daha önce de duymuştum.”

Gülerek çantamı vestiyere bıraktım.

“Buyurun, salona geçelim.”

Salona girdiğimizde Sarp etrafı kısaca inceledi. Gösterişli bir evim yoktu. Küçük, düzenli, sıcak bir salon; pencerenin önünde birkaç bitki, kitaplığımın üzerinde fotoğraflar ve koltuğun kenarına bırakılmış Güneş'in oyuncakları…

“Güzelmiş,” dedi.

“Teşekkür ederim. Küçük ama bana yetiyor.”

“Size ait olduğu belli.”

“Bu nasıl anlaşılıyor?”

“Her şey yerli yerinde. Ama fazla düzenli de değil. Yaşanmış bir ev.”

Gülümseyerek mutfağa yöneldim.

“Bu kadar kısa sürede evimi analiz etmenize gerek yoktu.”

“Mesleki alışkanlık.”

“Ne mesleği?”

“İnsanları ve çevremi gözlemlemek.”

Buzdolabını açıp iki soda çıkardım. Birini bardağa boşaltırken sesimi yükselttim.

“Şekerli bir şey ister misiniz?”

“Hayır, teşekkür ederim.”

Sodaları alıp salona döndüğümde Sarp koltuğun üzerinde oturuyordu. Güneş ise hiç beklemediğim bir şey yapmış, karşı koltuğun üzerine çıkıp onu izlemeye başlamıştı.

Bardaklardan birini Sarp'a uzattım.

“Buyurun. Evimizin özel ikramı.”

Bardağı aldı.

“Bunu unutmayacağım.”

“Umarım kötü anlamda değildir.”

“Henüz karar vermedim.”

Karşısındaki koltuğa oturdum. Güneş biraz daha yaklaşıp Sarp'ın ayaklarının dibine kıvrıldı.

Sarp aşağıya baktı.

“Sanırım aramız düzeliyor.”

“Birkaç dakika içinde fikrini değiştirebilir.”

“Beni uyardınız. Artık sorumluluk onda.”

Gülerek sodamdan bir yudum aldım.

Bir süre evden, okuldan ve gündelik şeylerden konuştuk. Sarp'ın burada bulunması garip hissettirmiyordu. Aksine, kendi evimde onunla sohbet etmek beklediğimden daha kolaydı.

Sonra gözüm saate takıldı.

“Epey geç olmuş.”

Sarp da saatine baktı.

“Evet. Daha fazla vaktinizi almayayım.”

Ayağa kalktı. Ben de onu kapıya kadar geçirdim.

Ayakkabılarını giyerken Güneş yeniden yanımıza geldi. Sarp eğilip başını okşamak için elini uzattı. Bu kez Güneş kaçmadı.

“Bakın,” dedim. “Size alıştı galiba.”

Sarp başını kaldırıp bana baktı.

“Demek ki doğru insanları seçebiliyor.”

“Bu kadar çabuk emin olmayın.”

Kapıyı açtım. Sarp çıkmadan önce bir an durdu.

“Bu akşam için teşekkür ederim.”

“Ben teşekkür ederim. Kahve yerine soda içmek zorunda kaldınız.”

“Şikâyetçi değilim. Hatta tekrar edebiliriz.”

“Güneş'i mi görmeye geleceksiniz?”

“Güneş'i görmek için iyi bir bahanem oldu.”

Gözlerimi hafifçe kıstım.

“Yani asıl mesele Güneş değil?”

Sarp gülümsedi. Bakışlarını gözlerimden ayırmadan cevap verdi.

“Bunu hâlâ anlamadınız mı, Saye Hanım?”

Cevap vermedim. Yalnızca gülümsedim.

“İyi geceler, Sarp Bey.”

“İyi geceler.”

Kapıyı kapatmadan önce son bir kez bana baktı.

“Bir dahaki sefere kahveyi ben ısmarlıyorum.”

“Bakalım.”

Kapıyı kapattım.

Arkamı döndüğümde Güneş ayaklarımın dibinde oturuyordu. Eğilip onu kucağıma aldım.

“Sen de hemen alıştın adama.”

Güneş mırlamaya başladı.

Başımı sallayıp güldüm.

Galiba bu akşam evimize yalnızca bir misafir gelmemişti.

Biraz da merak bırakmıştı.