Bölüm-2

Arabadan indiğimizde binanın ihtişamı daha da belirginleşti. Velora, dışarıdan bakıldığında bile sıradan bir eğlence mekânından çok daha fazlası olduğunu hissettiriyordu. Girişin iki yanında siyah takım elbiseli güvenlik görevlileri bekliyordu. Kapının önündeki kalabalık, içeriden yükselen müziğin ritmine ayak uyduruyordu.

Derya heyecanla Barış'ın koluna girdi.

"Sonunda söyleyecek misin artık buraya neden geldik?"

Barış ona dönüp gülümsedi.

"Doğum günün için, güzelim. Umarım beğenirsin."

Derya'nın yüzündeki şaşkınlık yerini kocaman bir gülümsemeye bıraktı. Barış onun yanağına küçük bir öpücük kondurdu.

"İyi ki doğdun şimdiden."

Göksu'yla birbirimize bakıp gülümsedik. Alp Can ise Barış'ın yanına geçerek güvenlik görevlileriyle selamlaştı. Belli ki buraya yabancı değildi.

İçeri girdiğimiz anda yüzüme hafif bir parfüm kokusu ve yoğun müzik karışımı çarptı. Mekân oldukça büyüktü. Loş ışıklar, tavandan süzülen renkli aydınlatmalar ve dans pistinde eğlenen kalabalık... Her şey fazlasıyla gösterişliydi.

"Vay canına!" diye mırıldandım.

Göksu kulağıma doğru eğildi.

"Burayı sevdim galiba."

Gülerek başımı salladım.

Barış bizi kalabalığın arasından geçirerek ayrılmış özel bir bölüme götürdü. Masaya otururken gözlerim istemsizce mekânın geri kalanında dolaştı. İnsanlar eğleniyor, garsonlar masalar arasında hızlıca hareket ediyor, güvenlik görevlileri ise çevreyi dikkatle takip ediyordu.

Burası yalnızca müzik ve eğlenceden ibaret değildi. İçeride, benim henüz bilmediğim başka bir düzen de vardı.

Ve o düzenin merkezinde kimin olduğunu henüz bilmiyordum.
Masaya yerleşmemizin üzerinden birkaç dakika geçmişti. Derya, Barış'ın hazırladığı sürpriz için hâlâ heyecanlıydı. Göksu menüyü inceliyor, Alp Can ise garsonla konuşuyordu.

Ben de etrafı incelemeye devam ediyordum. Tam o sırada gözüm üst kattaki cam korkulukların arkasında duran bir adama takıldı.

Diğer insanlardan farklı bir havası vardı. Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Bir eli cebinde, diğerinde tuttuğu bardağıyla aşağıdaki kalabalığı izliyordu. Yüzünde belirgin bir ifade yoktu. Sanki burada eğlenen yüzlerce insanın arasında bulunmasına rağmen hiçbir şeyle ilgilenmiyordu.

Bir süre sonra bakışları Barış'a çevrildi. Barış da onu fark etmiş olacak ki başıyla kısa bir selam verdi. Adam aynı şekilde karşılık verdi.

"Kim o?" diye düşünmeden edemedim.

Tam gözlerimi ondan ayıracakken Alp Can'ın sesiyle irkildim.

"Saye, ne içersin?"

Bakışlarımı üst kattan çekip ona döndüm.

"Bir kahve alabilirim aslında."

Alp Can başını sallayıp sipariş vermek için garsona yöneldi. Ben de yeniden etrafıma bakındım.

Üst kattaki adam artık orada değildi.
Bir süre sonra siparişlerimiz masaya gelmeye başladı. Kahvemi önüme alıp küçük bir yudum içtim. Derya ise hâlâ etrafı inceliyor, belli ki Barış'ın hazırladığı sürprizin devamını bekliyordu.

"Biraz rahatlasana artık. Her an bir şey olacakmış gibi etrafına bakıp duruyorsun."

Göksu'nun sözleriyle gülümsedim.

"Ben de merak ediyorum ne hazırladığını. Barış'ın bu kadar gizemli davranması normal değil."

Derya ikimize de bakıp omuz silkti.

"Ben de onu söylüyorum işte. Günlerdir ağzından tek kelime alamıyorum."

Tam cevap verecektim ki Barış yanımıza geldi. Sandalyeyi çekip Derya'nın yanına oturdu.

"Hanımlar, umarım sıkılmıyorsunuzdur."

Derya hemen ona döndü.

"Şimdilik hayır. Ama gecenin devamına göre fikrim değişebilir."

Barış gülerek elini tuttu.

"Sabırlı ol, daha yeni başladık."

Barış'ın sözlerinden birkaç dakika sonra müziğin sesi hafifçe azaldı. Önce ne olduğunu anlamadım. Ardından garsonlardan ikisinin üzerinde mumlar yanan büyük bir pastayla masamıza doğru geldiğini gördüm.

Derya'nın gözleri kocaman açıldı.

"Barış!"

Barış gülümseyerek ayağa kalktı.

"İyi ki doğdun, güzelim."

Pastanın üzerindeki mumların ışığı Derya'nın yüzüne vururken hepimiz alkışlamaya başladık. Göksu telefonunu çıkarıp o anı kaydetmeye koyuldu.

"Bir dilek tut!" dedim.

Derya gözlerini kapatıp kısa bir süre bekledi. Sonra mumları tek nefeste söndürdü. Barış eğilip yanağından öptü.

"Umarım tuttuğun dileklerin hepsi gerçek olur."

Derya'nın gözleri dolmuştu ama gülümsemesini kaybetmedi.

"Teşekkür ederim. Gerçekten çok güzel olmuş."

Alp Can pastanın kesilmesi için garsonlara yardımcı olurken Göksu da ona peçeteleri uzattı. Birbirlerine kısa bir gülümseme verdiler. Ben de bu küçük anı fark edip kahvemi elime aldım.

O gece için tek istediğim şey, hepimizin güzel vakit geçirmesiydi.

Henüz gecenin ilerleyen saatlerinde başıma geleceklerden habersizdim.

Pastalarımızı bitirdikten sonra müzik yeniden yükselmeye başladı. DJ'in değiştirdiği parçayla birlikte dans pisti yavaş yavaş doldu.

Derya yerinden kalkıp elini bana uzattı.

"Hadi kızlar, bu gece oturmak yok!"

Göksu'yla birbirimize bakıp güldük. Derya'nın doğum günüydü ve itiraz etme şansımız yoktu. Elimi uzatıp ayağa kalktım. Üçümüz dans pistine doğru ilerlerken Barış da Alp Can'ı yanına çağırdı.

Kalabalığın arasına karıştığımızda müziğin ritmine kendimizi bıraktık. Derya'nın mutluluğu yüzünden okunuyordu. Göksu da normalde olduğundan çok daha hareketliydi. Bir ara Alp Can'ın dans pistinin kenarından bize baktığını gördüm. Göksu da onu fark etmiş olacak ki gülümsemesini saklamaya çalıştı.

Ben ise müziğin tadını çıkarıyordum. Uzun zamandır böyle eğlenmemiştim.

Yazar~

Üst kattaki ofiste Sarp, önündeki evraklara göz gezdiriyordu. Kapı çalındığında başını kaldırmadan içeri girmelerini söyledi.

Barış kapıdan girip karşısındaki koltuğa oturdu.

"Her şey yolunda mı?" diye sordu Sarp.

"Şimdilik bir sorun yok."

Sarp başını hafifçe kaldırdı.

"Masayla ilgilendin mi?"

"İlgilendim. Derya'nın doğum günü için hazırlattığımız pasta da geldi."

Sarp masasındaki bardağı eline aldı.

"İyi."

Barış kapıya yönelmeden önce bir an durdu.

"Bu arada masadakilerden biri kahve istedi."

Sarp gözlerini evraklardan ayırdı.

"Kahve mi?"

"Evet."

Sarp birkaç saniye Barış'a baktı.

"Gece kulübünde."

Barış gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

"Öyle oldu."

Sarp başını iki yana sallayıp yeniden önündeki evraklara döndü.

"İlginç."

Barış odadan çıkarken gülümsemesini artık saklamıyordu.

---

Dans pistinde müziğe eşlik ederken gecenin ilerleyen saatlerinde neler olacağından habersizdim.

Bir süre daha dans ettikten sonra nefes nefese kalmıştım. Derya müziğe kendini kaptırmış, Göksu da ona eşlik ediyordu.

"Ben biraz oturacağım, siz devam edin!" diye seslendim.

Masamıza doğru ilerleyip boş sandalyelerden birine oturdum. Kahvem bitmişti. Çantamdan telefonumu çıkardığım sırada Alp Can'ın bana doğru geldiğini gördüm.

"İyi misin? Yoruldun mu?"

"Biraz. Derya'nın enerjisine yetişmek mümkün değil."

Gülerek başını salladı.

"Onu tanıyoruz artık."

Tam o sırada Göksu da masaya geldi. Saçlarını kulağının arkasına atıp Alp Can'a baktı.

"Sen hiç dans etmeyecek misin?"

Alp Can hafifçe gülümsedi.

"Benim dansım pek iyi değildir."

"Önemli değil ki. Kimse burada dans yarışmasına katılmıyor."

Alp Can kısa bir an düşündükten sonra elini ona uzattı.

"O zaman bir şansımı deneyeyim."

Göksu'nun yüzünde beliren gülümsemeyi görünce kendi kendime gülümsedim. İkisi dans pistine doğru ilerlerken telefonumu masaya bıraktım.

Bazı insanların mutlu olmasını izlemek de en az mutlu olmak kadar güzeldi.

Bir süre sonra Derya'nın sesi yeniden kalabalığın arasından yükseldi.

"Sayeeee! Neredesin, hadi!"

Derya'nın sesini duyunca telefonumu çantama koyup ayağa kalktım.

"Geliyorum kızım, biraz nefes alayım dedim."

Elimden tutup beni yeniden dans pistine çekti.

"Bu gece benim gecem, kimse oturamaz!"

Gülerek ona eşlik ettim. Müzik değişmiş, kalabalık daha da hareketlenmişti. Derya'yla dans ederken bir ara gözlerim Barış'ı aradı. Onu pistin biraz uzağında, bir çalışanla konuşurken gördüm.

Tam yeniden Derya'ya dönecektim ki kalabalığın diğer tarafında bir hareketlilik oldu. Birkaç kişi yol açar gibi kenara çekildi. Siyah gömlekli adam üst kattan aşağı inmişti.

Yanında iki kişi vardı. Barış da onu fark edip konuşmasını yarıda kesti. Adamla kısa bir şeyler konuştular.

Ben ise müziğe kendimi kaptırmıştım. O sırada kimsenin kim olduğunu merak edecek hâlim yoktu.

Gecenin henüz başındaydık.

Derya'yla biraz daha dans ettikten sonra masaya geri döndüm. Göksu ve Alp Can da yerlerine oturmuş, kendi aralarında sohbet ediyorlardı. Sandalyeme geçip çantamı yanıma bıraktım.

"Bir kahve daha söyleyeceğim, isteyen var mı?"

Göksu gülerek bana döndü.

"Saye, sen yanlışlıkla gece kulübüne gelmiş olabilir misin?"

"Ne varmış? Kahve içmek de mi yasak?"

Hepimiz güldük. Tam garsona sesleneceğim sırada masanın yanında birinin durduğunu fark ettim.

Başımı kaldırdığımda üst katta gördüğüm adamla yeniden göz göze geldim. Bu kez yanında Barış vardı.

"Her şey yolunda mı?" diye sordu adam, gözlerini önce Barış'a sonra masaya çevirerek.

Barış ayağa kalktı.

"Her şey yolunda."

Adamın bakışları masadaki boş kahve fincanıma kaydı.

"Demek kahve içen misafirimiz sensin."

Ne diyeceğimi bilemeden bir an yüzüne baktım. Sonra hafifçe gülümsedim.

"Sanırım evet. Bir sakıncası mı var?"

Barış başını eğip gülmemeye çalışırken adamın yüzünde belli belirsiz bir ifade değişikliği oldu.

"Yok. Sadece pek alışık olduğumuz bir sipariş değil."

"Ben de pek alışık olduğum bir yerde değilim zaten."

Bu kez Barış açıkça güldü. Adam ise birkaç saniye daha bana baktı.

"İyi eğlenceler."

Bunu söyledikten sonra Barış'a kısa bir işaret verip uzaklaştı.

Arkasından bakarken Göksu'nun kulağıma eğildiğini duydum.

"Bu kimdi?"

Omuz silktim.

"Hiçbir fikrim yok."

Masadaki kahkahalar biraz dinince Derya koluma girdi.

"Seninle bir yere gelmek gerçekten ayrı bir olay."

"Ne yaptım yine?"

"Adam mekânın sahibi çıkıyor, sen hâlâ kahve derdindesin."

Omuz silktim.

"E ne yapayım? Adamın mekânı olabilir ama kahve benim tercihim."

Göksu gülerek başını salladı.

"Bir gün başımıza iş açacaksın, Saye."

"Ben mi? Siz beni yanlış tanımışsınız."

Barış, Derya'nın omzuna kolunu atıp araya girdi.

"Ben sizi yıllardır tanıyorum. Saye'nin başımıza iş açması an meselesi."

"Barış!" diye itiraz ettim. "Sen kendi doğum günü organizasyonunu yapamayan sevgiline bak."

Derya'nın gözleri büyüdü.

"Bir dakika, benim organizasyonum gayet güzel!"

"Tabii canım. Biz de zaten buraya yanlışlıkla geldik."

Hepimiz yeniden gülmeye başladık.

Müzik değişince Göksu ayağa kalktı ve Alp Can'a elini uzattı.

"Benimle dans eder misin?"

Alp Can hiç bekletmeden ayağa kalktı. Göksu'nun yüzündeki gülümsemeyi görünce ben de gülümsedim. Bazı şeyleri görüyordum ama kimsenin yerine karar vermek istemiyordum.

Derya da Barış'ın elinden tutup onu dans pistine çekti.

Bir süre masada tek başıma kaldım. Kahvemin son yudumunu içip etrafı izlemeye başladım.

Kalabalığın içinde eğlenen insanlar, birbirine karışan müzikler ve tavandaki renkli ışıklar...

Sanırım bu geceyi düşündüğümden daha çok sevecektim.

Bir süre sonra Alp Can dans pistinden ayrılıp masaya doğru geldi. Elinde iki bardak vardı. Birini masaya bırakıp diğerini bana uzattı.

"Senin kahven bitmişti."

Bardağı alırken şaşkınlıkla yüzüne baktım.

"Benim için mi aldın?"

"Başka kim kahve içiyor ki burada?" dedi gülümseyerek.

Güldüm.

"En azından artık mekânın sahibiyle aramı düzeltmiş olurum."

Alp Can da güldü. Sonra sandalyenin arkasına bıraktığım ceketimi alıp bana uzattı.

"Biraz üşümüş gibisin."

"Yok, iyiyim."

Yine de ceketi omuzlarıma bıraktım.

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim."

Bunu söylerken gözleri kısa bir an üzerimde kaldı. Sonra bakışlarını dans pistine çevirdi.

"İstersen birazdan yine dans ederiz."

"Olur."

Tam o sırada Göksu yanımıza geldi. Elindeki bardağı masaya bırakıp Alp Can'a döndü.

"Biraz daha dans edelim mi?"

Alp Can hiç düşünmeden ayağa kalktı.

"Tabii."

Göksu'nun uzattığı eli tuttu ve birlikte piste doğru yürüdüler.

Onları izlerken kahvemden bir yudum aldım. Alp Can'ın ince düşünceli biri olduğunu biliyordum. Herkese karşı böyleydi belki de. Bu yüzden davranışlarının üzerinde fazla durmadım.

Bir süre daha dans ettik. Derya'nın ayakkabılarından şikâyet etmeye başlamasıyla hepimiz kahkahaya boğulduk.

"Ben bu ayakkabılarla buraya nasıl geldim, gerçekten bilmiyorum."

Barış eğilip ona baktı.

"İstersen seni kucağımda taşıyayım."

Derya gözlerini devirdi.

"Sen önce kendi ayaklarına bak. Bütün gece ayakta duruyorsun."

"Ben alışığım."

"Ben değilim ama!"

Göksu'yla birbirimize bakıp gülmeye başladık. Barış sonunda Derya'nın ayakkabılarını eline alıp onu kolundan tutarak masaya kadar götürdü.

"Hanımefendinin ayakları isyan etti," dedi.

"Çok komiksin," diye karşılık verdi Derya.

Alp Can da yanımıza geldi. Elinde telefonuyla bir süre uğraştıktan sonra başını kaldırdı.

"Ben arabayı getireyim. Hepinizi bırakırız."

"Benim yüzümden erken çıkmayalım," dedi Derya.

Barış onun omzuna bir öpücük kondurdu.

"Senin doğum günün. Ne zaman istersen o zaman çıkarız."

Biraz daha oturduktan sonra geceyi bitirmeye karar verdik. Barış hesabı halletmek için ayrılırken Alp Can da montlarımızı almamıza yardım etti. Ben çantamı omzuma takarken ceketimi aradım.

"Benim ceketim nerede?"

Alp Can hemen sandalyenin arkasını işaret etti.

"Burada. Az önce bırakmıştın."

Ceketimi alıp gülümsedim.

"Teşekkür ederim, yine bir şeyimi kaybedecektim."

"Sen yeter ki kaybet, buluruz."

Bunu söylerken gülümsedi. Ben de gülümseyip ceketimi giydim.

Dışarı çıktığımızda Ankara'nın soğuk havası yüzüme çarptı. İçerideki müzik ve kalabalıktan sonra sokak neredeyse sessiz gelmişti.

Barış arabayı getirdi. Derya yine ön koltuğa geçti. Göksu'yla Alp Can'ın yanına oturduk. Yol boyunca gecenin en komik anlarını tekrar tekrar konuştuk. Derya, ayakkabıları yüzünden yaşadığı küçük dramı anlatmayı bırakmıyordu.

Önce Göksu'yu bıraktık. Sonra Alp Can bizi evlerimize bırakmak için yola devam etti.

Apartmanımın önünde arabadan indim.

"İyi geceler, çocuklar. Bu gece için teşekkür ederim."

Derya camı açıp seslendi.

"Yarın yazıyorsun, ona göre!"

"Tamam anne!"

Hepimiz güldük. Araba uzaklaşırken elimle onlara veda ettim.

Apartmana girip üçüncü kata merdivenlerden çıktım. Anahtarı kapıya takar takmaz içeriden Güneş'in sesi geldi.

"Tamam kızım, geldim."

Kapıyı açınca bacaklarıma sürtünerek beni karşıladı. Eğilip onu kucağıma aldım.

"Ah benim güzel kızım. Senin haberin yok tabii, bu gece neler yaşadık."

Güneş kucağımda mırlarken ayakkabılarımı çıkardım. Önce suyunu kontrol ettim, sonra mamasını tazeledim. Ardından üstümü değiştirip salona geçtim.

Telefonum titredi. Göksu'dan mesaj gelmişti.

Göksu: Saye, sana bir şey soracağım. Bu gece sende kalabilir miyim?

Hemen cevap verdim.

Ben: Tabii ki. Kapım sana her zaman açık.

Birkaç dakika sonra kapı çaldı. Göksu'yu içeri aldım. Elinde küçük bir çanta vardı.

"Umarım rahatsız etmiyorum."

"Ne rahatsızlığı? Gel bakalım."

Güneş hemen Göksu'nun ayaklarına dolandı. Göksu eğilip onu sevmeye başladı.

"Merhaba tombiş kız. Beni özledin mi?"

"Seninle benden daha çok ilgileniyor, haberin olsun."

"Çünkü benden daha tatlısı yok."

Gülerek mutfağa geçtim. İkimize de birer bardak su alıp salona döndüm. Göksu koltuğa oturmuş, Güneş'i kucağına almıştı.

Bir süre geceden konuştuk. Sonra Göksu, elindeki bardağı sehpanın üzerine bırakıp bana döndü.

"Saye, sana bir şey anlatacağım."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Hayırdır? Yine ne oldu?"

Göksu biraz duraksadı. Sonra gözlerini kaçırarak konuştu.

"Alp Can..."

İçimden gülmek geldi ama belli etmedim.

"Ne olmuş Alp Can'a?"

"Bugün bana çok az baktı."

Şaşkınlıkla ona döndüm.

"Nasıl yani?"

"Dans ederken bile birkaç kez seni kontrol etti. Üşüyor musun diye sordu, kahveni getirdi... Sürekli seninle ilgilendi."

Bir an sustum. Alp Can'ın davranışlarını düşününce Göksu'nun söylediklerini anlıyordum. Ama onun yanlış bir şey düşünmesini de istemiyordum.

"Alp Can zaten düşünceli biri, Göksu. Bana özel yaptığını sanmıyorum."

Göksu dudaklarını büzdü.

"Biliyorum. Ama bazen insan yine de kendini kötü hissediyor."

Yanına biraz daha yaklaştım.

"Bak, sen benim en yakın arkadaşlarımdan birisin. Sana karşı hissettiğim sevgiyi biliyorsun. Alp Can'ın ne hissettiğini bilmiyorum ama senin üzülmeni de istemiyorum."

Göksu başını omzuma yasladı.

"Ben de bilmiyorum zaten. Belki bir gün..."

Cümlesini tamamlamadı.

Saçlarını okşadım.

"Belki bir gün ne olacağını öğrenirsin. Ama o güne kadar kendini üzmek yok."

Güldü.

"Sen ne zaman bu kadar akıllı oldun?"

"Ben hep akıllıydım, sen yeni fark ediyorsun."

İkimiz de kahkahaya boğulduk.

Güneş ise kucağımızdan inip koltuğun diğer ucuna kıvrılmıştı. Belli ki insanların duygusal meseleleriyle ilgilenmek ona göre değildi.

O gece Göksu'yla biraz daha sohbet ettik. Sonra ışıkları kapatıp uyumaya hazırlandık.

Güzel bir geceydi. Bol kahkahalı, biraz yorucu ve beklemediğim kadar keyifli...

Başımı yastığa koyduğumda aklıma kısa bir an o gece karşılaştığım adam geldi.

Sarp Yavuz.

İsmini bir kez daha içimden geçirdim. Sonra omuz silktim.

Alt tarafı kahvemi içmiştim. Bu kadar düşünmeye değmezdi.

Gözlerimi kapattım.