BÖLÜM-4

Pazar sabahları benim için haftanın en güzel zamanlarından biriydi. Alarm kurmak zorunda olmadığım, acele etmeden uyanabildiğim ve günün geri kalanını nasıl geçireceğime kendim karar verebildiğim nadir zamanlardan...

Güneş'in yatağın ucuna kıvrılmış hâlini görünce gülümsedim. Bir süre onu izledikten sonra yataktan kalktım. Kahvaltımı hazırlayıp mutfağa geçtim. Çayımı yudumlarken dün akşam Barış'la yaptığım konuşma aklıma geldi.

Velora'da unuttuğum tokam...

Aslında çok da önemli bir şey değildi. Küçük, bakır renkli, üzerinde minik bir taşı olan sıradan bir tokaydı. Ama Sarp Yavuz'un onu bulup Barış'a vermiş olması nedense ilgimi çekmişti. Bir gece kulübünün sahibinin yerde bulduğu bir tokayı fark etmesi, sonra da çalışanına teslim etmesi beklediğim bir davranış değildi.

Belki de adam sandığımdan daha dikkatli biriydi.

Çayımı bitirdikten sonra üzerimi değiştirdim. Siyah elbisemin üzerine uzun kabanımı giydim, saçlarımı açık bıraktım. Aynanın karşısında son kez kendime baktıktan sonra çantamı alıp evden çıktım.

Velora'ya vardığımda dün geceki kalabalıktan eser yoktu. Gündüz gözüyle mekân çok daha farklı görünüyordu. Müzik yoktu, ışıklar kapalıydı ve içerisi oldukça sakindi.

Kapıdaki görevlilerden biri beni karşıladı.

“Buyurun, yardımcı olabilir miyim?”

“Barış Ünüvar'la görüşecektim. Dün akşam burada bir tokamı unutmuşum.”

“Bir dakika, haber vereyim.”

Telefonuyla kısa bir konuşma yaptıktan sonra bana dönerek içeri geçebileceğimi söyledi. Birkaç adım ilerlemiştim ki tanıdık bir ses duydum.

“Saye”

Başımı çevirdiğimde Barış'ı gördüm.

“Merhaba Barış.”

“Hoş geldin. Tokanı almaya geldin, değil mi?”

“Evet. Umarım başınıza çok fazla iş açmamıştır.”

Barış gülerek başını iki yana salladı.

“Yok canım, ne işi? Gel, sana vereyim.”

Onun peşinden yürümeye başladım. Birkaç adım sonra duraksadım. Barış, koridorun sonundaki kapıya yönelmişti.

“Burada mı?”

“Evet. Sarp'ın odasında.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Sarp'ın mı?”

“Tokanı o bulmuş. Ben de sana teslim edecektim ama gelmişken kendin alırsın diye düşündüm.”

Kapının önüne geldiğimizde Barış hiç tereddüt etmeden kapıyı çaldı. İçeriden gelen sesle kapıyı açtı.

“Gel.”

Barış içeri girdi, ben de arkasından onu takip ettim.

Sarp Yavuz masasının arkasında oturuyordu. Önündeki evraklara bakarken başını kaldırdı. Bizi gördüğünde bakışları önce Barış'a, ardından bana çevrildi.

Yüzünde şaşkınlığa dair en ufak bir ifade yoktu.

“Kahve içen misafirimiz tekrar gelmiş.”

Sözleriyle hafifçe gülümsedim.

“Bu sefer kahve içmeye gelmedim.”

“Fark ettim. Bu kez başka bir şey unutmuşsun.”

Bakışlarım masasına kaydı. Küçük bakır tokam, masanın üzerinde duruyordu.

“Sanırım aradığım şey o.”

Sarp tokayı eline aldı. Birkaç saniye inceledikten sonra bana uzattı.

“Öyle görünüyor.”

Tokayı alırken parmaklarımız birbirine değmedi bile.

“Teşekkür ederim. Zahmet olmuş.”

“Önemli değil.”

Tam arkamı dönüp çıkacakken Sarp'ın sesi yeniden duyuldu.

“Saye Hanım, değil mi?”

Bir an durdum. Adımı biliyordu.

“Evet.”

“Barış'tan öğrendim.”

Başımı hafifçe salladım.

“Anladım.”

“Bu kez kahvenizi unutmadınız umarım?”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Hayır. Bugün sadece tokamı unutmuşum.”

Sarp'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“İyi. Bir dahaki sefere başka bir şeyinizi bulmak zorunda kalmayalım.”

“Merak etmeyin, eşyalarımla aram iyidir.”

Barış ikimizin arasında gidip gelen bakışlarını saklamak istercesine hafifçe öksürdü. Ben ise çantamın fermuarını açıp tokamı içine yerleştirdim.

“Tekrar teşekkürler. İyi günler.”

“İyi günler, Saye Hanım.”

Kapıdan çıkarken arkamdan gelen sesle istemsizce gülümsedim.

Demek adımı hatırlamıştı.

Velora'dan çıktığımda hava beklediğimden daha soğuktu. Kabanımın yakasını biraz daha kapatıp yürümeye başladım.

Tokamı çantamdan çıkarıp elime aldım. Küçük taşının yerinde durduğundan emin olduktan sonra saçlarımı topladım.

“Bir dahaki sefere başka bir şeyinizi bulmak zorunda kalmayalım.”

Sarp'ın sözleri aklıma gelince kendi kendime gülümsedim.

Oldukça kendinden emin biriydi. Konuşurken karşısındakini dikkatle dinliyor, ama pek fazla açık vermiyordu. Biraz mesafeli, biraz da ukala...

En azından benim ilk izlenimim buydu.

Telefonumun ekranı aydınlandı. Göksu'dan mesaj gelmişti.

Göksu: Ne yapıyorsun kızım?

Ben: Eve dönüyorum. Tokamı almaya gittim.

Göksu: Aldın mı bari?

Ben: Aldım. Sağ salim kurtardık kendisini.

Göksu'nun gönderdiği kahkaha emojilerine bakıp başımı salladım. Telefonu çantama koyarken aklımda Velora'dan başka bir şey kalmamıştı.

Zaten kalmasına da gerek yoktu.

Bir tokamı alıp eve dönecektim. Öyle de yaptım.
Eve vardığımda Güneş beni kapının önünde karşıladı. Anahtarı çevirmemle birlikte bacaklarıma dolanması bir oldu.

“Senin özlediğin kadar ben de özledim kızım.”

Çantamı kenara bırakıp eğildim, başını okşadım. Güneş her zamanki gibi mırlamaya başlamıştı.

Üzerimdeki kabanı çıkarıp koltuğun üzerine bıraktım. Ardından mutfağa geçerek onun mama kabını doldurdum. Ben de kendime bir kahve hazırladım.

Pazar gününün geri kalanını evde geçirmeye karar vermiştim. Biraz kitap okudum, biraz evi toparladım. Güneş ise gün boyunca evin içinde peşimden ayrılmadı. Bazen koltuğun üzerinde uyudu, bazen de hiçbir sebep yokken miyavlayarak dikkatimi çekmeye çalıştı.

Akşam olduğunda haftanın ders programına göz atmak için masama oturdum. Pazartesi sabahı ilk dersim vardı. Defterimi açıp hazırlamam gereken konuları not ettim.

Yapmam gerekenleri bitirdiğimde saat epey ilerlemişti. Defterimi kapatıp masadan kalktım. Yatmadan önce mutfağı toparladım, ardından Güneş'in yanına geçtim.

Yatağın ucuna kıvrılmış, çoktan uykuya dalmıştı.

“İyi geceler kızım.”

Işığı kapatıp yatağıma uzandım. Yeni haftanın başlamasına pek hevesli değildim ama pazartesi sabahı yine erkenden kalkacaktım.

Gözlerimi kapattım ve kısa süre içinde uykuya daldım.

*****

Sabah okula gitmek için hazırlanırken telefonum çalmaya başladı. Ekranda Barış'ın adını görünce gülümsedim.

“Efendim Barış?”

“Günaydın Saye. Uyandırmadım umarım.”

“Yok, zaten hazırlanıyordum. Hayırdır, sabah sabah?”

“Bir şey soracağım da. Dün Velora'ya geldiğinde Sarp'la konuştunuz, değil mi?”

“Evet, tokamı ondan aldım. Ne oldu?”

Barış birkaç saniye sustu.

“Aranızda geçen konuşmayı merak ettim. Biraz samimi gibiydiniz.”

Gülerek saçlarımı taramaya devam ettim.

“Samimi mi? Barış, iki cümle konuştuk. Biraz takıldık sadece.”

“Biliyorum. Yine de sana bir şey söylemek istiyorum.”

Sesindeki ciddiyet dikkatimi çekmişti.

“Dinliyorum.”

“Sarp'la arana biraz mesafe koymanı istiyorum.”

Elimdeki tarağı bıraktım.

“Neden? Bir şey mi oldu?”

“Hayır, sana karşı bir şey yaptığı yok. Ama ben onu uzun zamandır tanıyorum. Nasıl biri olduğunu da biliyorum.”

“Barış, alt tarafı tokamı verdi. Bir daha karşılaşacağımızı bile sanmıyorum.”

“İnşallah öyle olur zaten. Bak, yanlış anlama. Sarp benim patronum, aramızda bir iş ilişkisi var. Ama bu, onun her davranışını doğru bulduğum anlamına gelmiyor.”

“Beni endişelendirmeye başladın.”

“Amacım o değil. Sadece seni tanıyorum. İnsanlara karşı iyi niyetlisin. Herkesin senin gibi olduğunu düşünmeni istemiyorum.”

İstemeden gülümsedim. Barış'ın bu tavrı bana yabancı değildi. Arkadaşlığımız boyunca ne zaman ihtiyacım olsa yanımda olmuştu.

“Tamam, merak etme. Kimseyle bir yakınlaşma niyetim yok zaten.”

“Güzel. Ben de bunu duymak istiyordum.”

“Sen de sabah sabah Derya'yı arayıp böyle nasihatler veriyor musun?”

Barış kahkaha attı.

“Derya bana nasihat veriyor daha çok.”

“Hiç şaşırmadım.”

“Haydi, geç kalma. İyi dersler.”

“Sağ ol. Sana da kolay gelsin.”

Telefonu kapattım. Birkaç saniye ekrana baktıktan sonra omuz silktim.

Barış'ın söylediklerini anlıyordum ama Sarp'la aramda üzerinde durulacak bir şey yoktu. Birbirini tanımayan iki insanın kısa bir konuşmasından ibaretti.

Çantamı alıp evden çıktım. Yeni hafta başlamıştı.
Okula vardığımda koridorda öğrencilerin sesleri birbirine karışıyordu. Öğretmenler odasına geçip çantamı masama bıraktım. Derya henüz gelmemişti.

Kahvemi hazırlamak için mutfağa yöneldiğim sırada telefonuma mesaj geldi.

Derya: Günaydın öğretmen hanım. Nerelerdesin?

Ben: Öğretmenler odasındayım. Sen neredesin?

Derya: Geliyorum. Bana kahve yap, yoldayım.

Gülerek telefonumu cebime koydum. Derya'nın kahvesini de hazırladım. Birkaç dakika sonra kapıdan içeri girdiğinde elindeki çantayı sandalyeye bıraktı.

“Günaydın güzellik!”

“Günaydın. Kahven hazır.”

“İşte benim arkadaşım!”

Yanıma gelip yanağıma bir öpücük kondurdu. Birlikte masaya oturduk. Bir yandan kahvelerimizi içerken bir yandan da hafta sonu neler yaptığımızı konuştuk.

Pazar gününden bahsederken Velora'ya uğradığımı da anlattım.

“Tokanı aldın mı bari?”

“Aldım. Barış verdi.”

“İyi bari. Yoksa o kadar yol boşuna gidecekti.”

“Öyle oldu.”

Derya başka bir konuya geçtiğinde ben de konuşmayı uzatmadım. Zaten üzerinde durulacak bir şey değildi.

Biraz sonra zil çaldı. Defterimi ve kitaplarımı alıp sınıfa doğru yürüdüm.

Pazartesi başlamıştı. Benim için de her zamanki gibi dersler, öğrenciler ve bitmek bilmeyen sorularla dolu bir gün olacaktı.

Yazar~

Velora'da sabah saatleri her zamanki gibi sakindi. Gece boyunca süren hareketlilik yerini çalışanların hazırlıklarına ve mekânın günlük düzenine bırakmıştı.

Sarp, ofisindeki koltuğuna yaslanmış, önündeki evrakları inceliyordu. Masasının üzerinde duran telefonuna göz attı. Ardından kapı çalındı.

“Gel.”

Barış içeri girdiğinde elindeki dosyayı masaya bıraktı.

“İstediğin evraklar bunlar.”

Sarp dosyayı kendine çekti.

“Tamam.”

Barış çıkmak üzereyken Sarp'ın sesiyle durdu.

“Dün gelen kız senin arkadaşındı, değil mi?”

Barış arkasını döndü.

“Saye mi? Evet. Derya'nın da arkadaşı.”

Sarp başını hafifçe salladı.

“Öyle mi?”

“Evet. Neden sordun?”

Sarp dosyadan gözlerini ayırmadı.

“Bir şey yok. Sadece merak ettim.”

Barış birkaç saniye onu izledi. Sarp'ın yüzünde her zamanki ifadesi vardı. Ama onu tanıdığı için bu sorunun tamamen sebepsiz olmadığını düşünmüştü.

“İyi kızdır. Yalnız bulaşmanı tavsiye etmem.”

Sarp bu kez başını kaldırdı. Kaşlarından biri hafifçe kalkmıştı.

“Bana tavsiye mi veriyorsun?”

“Yok. Sadece arkadaşım olduğu için söylüyorum.”

Sarp kısa bir kahkaha attı.

“İşine bak Barış.”

Barış başını iki yana sallayıp odadan çıktı.

Sarp yeniden önündeki evraklara döndü. Birkaç saniye sonra aklına gece kulübünde kahve sipariş eden o kız geldi.

Saye.

İsmi de en az kendisi kadar akılda kalıcıydı.

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Sonra telefonunu eline alıp başka bir işle ilgilenmeye başladı.

Sonuçta güzel bir kadının dikkatini çekmesi onun için alışılmadık bir şey değildi.

Saye Adalı~

Günün son dersinden çıktığımda omuzlarımın ne kadar yorulduğunu fark ettim. Öğretmenler odasına dönüp kitaplarımı çantama yerleştirdim. Derya da masasındaki evrakları toparlıyordu.

“Bugün çok yoruldum ya.”

“Senin yorulman için bir şey yapmana gerek yok zaten. Sabahın köründe buraya geliyoruz.”

Gülerek başımı salladım.

“Bence öğretmenlerin en büyük ortak noktası bu.”

“Saat ilerledikçe dükkândaki müşteri sayısı azalmıştı. Göksu boşalan masaları toparlamak için ara ara yanımızdan ayrılıyor, sonra tekrar sohbete katılıyordu.
“Bu arada,” dedi Barış, kahvesinden bir yudum aldıktan sonra. “Cumartesi akşamı ne yapıyoruz?”
Derya hemen ona döndü.
“Senin yine işin yok mu?”
“Bu cumartesi biraz erken çıkabilirim. Sarp'la konuşurum.”
Sarp'ın adı geçince başımı kaldırdım ama konuşmaya müdahale etmedim.
“Bir yerlere gidelim diyorum. Hepimiz uzun zamandır birlikte dışarı çıkmadık.”
“Ben varım,” dedim.
Alp Can da hemen başını salladı.
“Ben de. Hatta bu sefer mekânı ben seçeyim.”
“Sen seçersen yine yemek yemeye gideriz,” dedi Barış.
“Bunda ne var? İnsanlar yemek de yer.”
Göksu gülerek masaya yaklaştı.
“Benim dükkânı kapatmamı beklemeniz gerekecek ama.”
“Biz seni bekleriz,” dedi Alp Can.
Göksu ona bakıp gülümsedi.
“Gerçekten mi?”
“Tabii. Seni burada bırakacak değiliz.”
Bu kez Göksu'nun yüzündeki gülümseme biraz daha uzun sürdü. Ben de kahvemi alıp arkamı yasladım.
“Tamam o zaman. Cumartesi için anlaştık.”
Derya ellerini birbirine vurdu.
“Harika! Ama bu sefer kimse son dakika plan değiştirmesin.”
Barış hemen ona döndü.
“Bana bakarak söylemene gerek yok aşkım.”
“Geçmişin konuşuyor, ben ne yapayım?”
Hepimiz gülmeye başladık.
Bir süre sonra kalkmaya karar verdik. Barış ve Derya birlikte çıkarken Alp Can benim çantamı almama yardım etti.
“Eve nasıl gideceksin?” diye sordu.
“Yürüyerek. Çok uzak değil.”
“İstersen bırakabilirim.”
“Gerek yok, teşekkür ederim. Biraz yürümek iyi gelir.”
“Peki. Yine de dikkat et, hava soğuk.”
“Ederim.”
Göksu'yla vedalaştıktan sonra dükkândan çıktım. Birkaç adım ilerlediğimde arkamdan seslenen Alp Can'ı duydum.
“Saye!”
Dönüp baktım.
“Ha?”
“Cumartesi görüşürüz.”
Gülümsedim.
“Görüşürüz.”
Yoluma devam ederken aklımda yalnızca cumartesi akşamı vardı. Uzun zamandır hep birlikte böyle bir plan yapmamıştık. Güzel olacağını düşünüyordum.
.