Bölüm-8

Sarp Yavuz
Telefonu masanın üzerine bıraktım. Sabahın ilk saatlerinden beri aralıksız çalan telefonlar, imzalanması gereken evraklar ve çözülmesi gereken meseleler arasında kısa bir mola vermek iyi gelmişti.

Kahvemi alıp ofisin geniş camından aşağıya baktım. Velora gündüzleri bambaşka görünürdü. Gece boyunca müzikle, ışıklarla ve kalabalıkla dolan mekân, sabah saatlerinde sessizliğe gömülürdü. Birkaç çalışan temizlikle ilgileniyor, diğerleri akşamın hazırlıklarını yapıyordu.

Benim içinse günün hangi saatinde olduğunun pek bir önemi yoktu. İş, saat tanımazdı.

Kapı iki kez çalındı.

“Gir.”

Barış elinde bir dosyayla içeri girdi. Dosyayı masama bıraktıktan sonra karşımdaki koltuğa oturdu.

“Dün geceki mesele çözüldü.”

“Nasıl?”

“Adamın kim olduğunu öğrendik. Daha önce de birkaç mekânda olay çıkarmış. Bir daha buraya girmeyecek.”

Dosyayı açıp göz gezdirdim.

“Güzel. Bir daha misafirlerimizi rahatsız eden biri olursa önce güvenliği çağırın. Her meseleye benim müdahale etmem gerekmiyor.”

Barış başını salladı.

“Bu arada, akşam için gelen listeyi de kontrol ettim. İki isim dikkatimi çekti.”

Dosyayı kapattım.

“Anlat.”

Barış detayları sıralarken telefonum yeniden çaldı. Ekrandaki ismi görünce kaşlarımı çattım.

“Bir dakika.”

Aramayı cevaplayıp ayağa kalktım.

“Dinliyorum.”

Karşımdaki adamın sesi telaşlıydı. Daha önce de aynı konuyu konuşmuştuk. Verdiğim süre dolmuştu ve hâlâ önümde somut bir sonuç yoktu.

“Bana mazeret anlatma. Ne zaman biteceğini soruyorum.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Bu akşam. Son kez söylüyorum.”

Telefonu kapatıp masaya bıraktım.

Barış yüzüme baktı.

“Yine mi aynı mesele?”

“Evet.”

“İstersen ben ilgileneyim.”

“Gerek yok. Kendim konuşacağım.”

Barış ayağa kalktı. Kapıya yönelirken durdu.

“Bu arada Saye Hanım'a mesaj attığını duydum.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Duyduğun şeyler seni fazlasıyla meşgul ediyor.”

“Ben sadece merak ettim.”

“Merakını başka şeylere sakla.”

Gülümsedi.

“Peki patron.”

Kapı kapandığında yeniden koltuğuma oturdum. Barış'ın Saye konusunda fazla korumacı davranması hoşuma gitmiyordu. Üstelik ortada büyütülecek bir şey de yoktu.

Bir kadınla kahvaltı yapmış, ardından birkaç mesajlaşmıştım. Hepsi buydu.

En azından şimdilik.

---

Öğleye doğru ofisten çıktım. Arka taraftaki özel bölüme geçtiğimde Murat ve Kaan beni bekliyordu. Masanın üzerinde birkaç dosya, iki telefon ve bir miktar nakit para vardı.

“Ne durumdayız?” diye sordum.

Murat ayağa kalktı.

“Depodaki sevkiyat tamamlandı. Fakat dün gece gelen malın bir kısmında eksik var.”

“Kim teslim aldı?”

“Kaan.”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Bir açıklaman var mı?”

Kaan huzursuzca yer değiştirdi.

“Ben teslim aldığımda sayım yapılmıştı. Eksik olduğunu sonradan öğrendim.”

“Sonradan öğrenmek benim için bir açıklama değil.”

“Konuşup halledebilirim.”

Elimi masaya koydum.

“Ben senden konuşmanı istemedim. Ne olduğunu öğrenmeni istedim. Bir daha böyle bir şey yaşanmayacak.”

İkisi de sustu.

Bu işlerde en sevmediğim şey dikkatsizlikti. İnsanların hata yapmasını anlayabilirdim ama aynı hatayı ikinci kez yapmalarına tahammülüm yoktu.

“Akşama kadar rapor masamda olacak.”

Odadan çıktım.

Koridorda yürürken cebimdeki telefon titredi. Ekrana baktım. Tanımadığım bir numara değil, yıllardır silmediğim bir isimdi.

Rıza.

Bir süre ekrana baktım. Sonunda aramayı açtım.

“Ne var?”

“Bir süredir görüşmüyoruz Sarp.”

“Bunun değişmesini gerektiren bir sebep yok.”

Karşı taraftan boğuk bir kahkaha yükseldi.

“Her zamanki gibi. Seni görmek istiyorum.”

“Ben istemiyorum.”

“Babanın oğlu olduğunu unutma.”

Olduğum yerde durdum.

Çenem istemsizce kasıldı. Koridorun sonundaki camdan dışarı baktım. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedim.

“Bir daha o adamın adını benim yanımda anma.”

“Öfken hâlâ aynı demek.”

“Rıza.”

Sesimi yükseltmedim. Buna gerek yoktu.

“Bir daha arama.”

Telefonu kapattım.

Bir süre elimde tuttum. Sonra cebime koyup yürümeye devam ettim.

Bazı insanlar geçmişin geride kaldığını sanırdı. Oysa geçmiş, bazen tek bir telefonla insanın karşısına dikilirdi.

Benim geçmişimse hiçbir zaman gerçekten geride kalmamıştı.

---

On beş yaşındaydım.

O gece evin içindeki sesler her zamankinden daha yüksekti. Bir şeylerin kırıldığını duydum. Ardından babamın öfkeli sesi geldi.

Kapının arkasında duruyordum. Annemin evden gidişinin üzerinden çok zaman geçmemişti. Babam o günden sonra her şeye daha fazla öfkelenmişti. Bazen bir bardak, bazen yanlış söylenmiş bir kelime, bazen de hiçbir şey…

Öfkesinin sebebini anlamaya çalışmayı çoktan bırakmıştım.

O gece odama girdiğinde gözlerimi kaçırmadım.

Bana doğru yürüdü.

“Ne bakıyorsun?”

Cevap vermedim.

Bir adım daha yaklaştı.

“Sen de annen gibisin.”

O cümleyi hâlâ hatırlıyordum.

O gece ilk kez kaçmayı gerçekten düşündüm.

Birkaç parça kıyafetimi eski bir çantaya doldurdum. Cebimde çok az param vardı. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Sadece o evde kalmak istemiyordum.

Kapıyı sessizce kapatıp merdivenlerden indim.

Arkamdan kimse gelmedi.

Sokak kapısından çıktığımda hava soğuktu. Üzerimde ince bir mont, ayağımda eski ayakkabılar vardı.

Ve o gece, hayatımda ilk kez gerçekten yalnızdım.

---

“Patron?”

Gözlerimi açtım.

Karşımda duran Alp Can'a baktım. Ne zamandır kapıda beklediğini bilmiyordum.

“Ne oldu?”

“Barış sizi bekliyor. Bir de akşamki toplantı için saat değişmiş.”

Başımı salladım.

“Tamam. Beş dakika sonra geliyorum.”

Alp Can çıktıktan sonra masanın üzerindeki saate baktım. Geçmişin içinde kaybolmak için harcayacak vaktim yoktu.

Hiçbir zaman olmamıştı.

Ayağa kalkıp ceketimi aldım. Akşam uzun olacaktı.
Toplantı odasına girdiğimde içerideki herkes ayağa kalktı.

Elimi kaldırıp oturmalarını işaret ettim. Masanın başındaki yerime geçtim. Önümdeki dosyayı açmadan önce odadakileri süzdüm.

Murat, Kaan, Efe ve birkaç yıldır benimle çalışan diğer adamlar…

Hepsini tanıyordum. Kimin ne kadar güvenilir olduğunu, kimin para karşılığında taraf değiştirebileceğini, kimin korktuğunda hata yapacağını aşağı yukarı bilirdim.

“Başlayın.”

Murat önündeki kâğıtları açtı.

“Son iki haftadır depodan çıkan ürünlerde tutarsızlık var. İlk başta sayım hatası sandık ama dün gece yaptığımız kontrolde eksik miktarın büyüdüğünü gördük.”

“Kim sorumlu?”

Murat bir an duraksadı.

“Depodan sorumlu olan Cem.”

Başımı kaldırdım.

“Cem nerede?”

“Dışarıda bekliyor.”

Sandalyeme yaslandım.

“Çağırın.”

Kapı açıldı. Cem içeri girdiğinde yüzündeki gerginliği fark etmemek mümkün değildi. Karşımdaki sandalyeye oturmasını bekledim.

“Bana anlat.”

“Patron, ben gerçekten ne olduğunu bilmiyorum. Sayımlarda bir yanlışlık olmuş olabilir.”

“Olabilir mi?”

“Evet. Benim hiçbir şeyden haberim yok.”

Önümdeki dosyayı kapattım.

“Cem, ben burada kimsenin masumiyetini kanıtlamaya çalışmıyorum. Bana ne olduğunu söylemeni istiyorum.”

“Gerçekten bilmiyorum.”

Bir süre yüzüne baktım. Sonra Murat'a döndüm.

“Görüntüleri izlettin mi?”

“Evet.”

“Göster.”

Murat tabletini masaya bıraktı. Kayıtlarda Cem'in mesai saatleri dışında depoya girdiği açıkça görünüyordu. Üstelik tek başına da değildi.

Cem'in yüzü değişti.

“Bunu açıklayabilirim.”

“Dinliyorum.”

“Ben sadece bir arkadaşıma yardım ettim. Bir daha olmayacaktı.”

“Benim depomdan habersiz mal çıkarıyorsun, sonra da arkadaşına yardım ettiğini söylüyorsun.”

“Patron, gerçekten…”

Elimi kaldırdım.

“Kes.”

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

“Bugüne kadar burada çalışmana izin verdim çünkü işini yaptığını düşünüyordum. Yanılmışım. Şimdi güvenliğe teslim edileceksin. Murat, eksiklerin tamamını hesaplayın. Bu işin arkasında başka kim varsa bulacaksınız.”

Cem ayağa kalktı.

“Beni böyle gönderemezsiniz!”

Ben de ayağa kalktım.

“Benimle sesini yükselterek konuşma.”

Gözlerimi gözlerinden ayırmadım.

“Dışarı.”

İki güvenlik görevlisi içeri girdi ve Cem'i odadan çıkardı. Kapı kapandığında yeniden sandalyeme oturdum.

Murat bana baktı.

“Başka bir şey yapmamızı ister misiniz?”

“Şimdilik hayır. Ama bu işin burada bitmediğini ikimiz de biliyoruz.”

Başını salladı.

Toplantı sona erdiğinde herkes odadan çıktı. Yalnız kaldığımda ceketimin düğmesini açıp derin bir nefes aldım.

İnsanlara güvenmek, benim için hiçbir zaman kolay olmamıştı. Zaten bu dünyada güvenmekle hata yapmak arasındaki mesafe oldukça kısaydı.

---

Akşam saatlerine doğru Velora'nın hazırlıkları tamamlanmıştı.

Mekânın kapıları açılmadan önce her zamanki gibi bir tur attım. Güvenlik, bar, özel bölümler… Her şey kontrolüm altında olmalıydı.

Barış yanımda yürüyordu.

“Bu akşam kalabalık olacak.”

“Her zamanki gibi.”

“Özel bölüm için gelen rezervasyonları da kontrol ettim. Birkaç tanıdık isim var.”

“Kimler?”

İsimleri sıraladı. Birini duyduğumda durdum.

“Onu içeri almayın.”

“Bir sorun mu var?”

“Benim olduğum yerde sorun çıkarmasını istemiyorum.”

Barış başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Tam o sırada yanımıza bir kadın yaklaştı. Uzun, siyah elbisesi ve dikkat çekici makyajıyla doğrudan bana bakıyordu.

“Sarp?”

Başımı ona çevirdim.

“Ece.”

Gülümsedi.

“Beni hatırladın demek.”

“Unutmuş gibi mi görünüyordum?”

Kısa bir kahkaha attı.

“Bir süredir ortalarda yoksun.”

“İşim vardı.”

“Her zaman işin var.”

Bardağımdan bir yudum aldım.

“Bunun değişmesini beklemiyorsundur umarım.”

Yanıma biraz daha yaklaştı.

“Belki bu akşam benim için biraz zaman ayırırsın.”

Gözlerimi üzerinde gezdirdim. Güzel bir kadındı. Bunu inkâr edecek değildim.

“Bakarız.”

Ece gülümseyerek yanımdan ayrıldı.

Barış bana yan gözle baktı.

“İşlerin yoğun görünüyordu hani?”

Ona döndüm.

“Sen kendi işine bak.”

Gülerek uzaklaştı.

Kadınlarla aramda hiçbir zaman karmaşık ilişkiler kurmadım. Ne beklediğimi ne istemediğimi bilirdim. Birlikte vakit geçirir, eğlenir, sonra herkes kendi hayatına dönerdi.

Kimsenin benden daha fazlasını beklemesine izin vermezdim.

Zaten daha fazlasını verebileceğim bir şeyim de yoktu.

---

Gece yarısına doğru ofisime çıktım. Aşağıdan yükselen müzik, kapının ardından boğuk bir uğultu gibi geliyordu.

Telefonumu masaya bıraktım. Ekranda birkaç cevapsız arama vardı. Aralarında Rıza'nın numarasını görünce yüzüm gerildi.

Bu adamın ne istediğini tahmin edebiliyordum.

Yıllar önce hayatıma girdiğinde bana bir şeyler öğretmişti. Önce hayatta kalmayı, sonra insanların ne kadar kolay kandırılabildiğini… Bana sahip çıkmış gibi görünmüştü. Oysa onun yanında geçirdiğim her gün, başka bir borcun altına girmek gibiydi.

Sokakta geçirdiğim o bir yılın ardından karşıma çıktığında ondan daha iyi bir seçeneğim yoktu.

Bana yemek verdi. Kalacak bir yer sağladı. İlk kez biri, ne kadar işe yaramaz olduğumu söylemeden benimle konuştu.

Bunun karşılığında istediği tek şey vardı: itaat.

Başlarda bunu anlamamıştım.

Sonra öğrendim.

Önce küçük işler verdiler. Bir yerden bir şey almak, birine haber götürmek, birinin peşinden gitmek… Zamanla işlerin boyutu değişti. Ben de değiştim.

Rıza, bana hep aynı şeyi söylerdi:

“Bu dünyada kimse kimseye karşılıksız iyilik yapmaz, Sarp.”

O cümleyi yıllarca aklımdan çıkaramadım.

Telefonumu elime aldım. Arama kayıtlarından Rıza'nın numarasını buldum ve geri aradım.

İkinci çalışta açtı.

“Arayacağını biliyordum.”

“Yanılıyorsun. Sadece bir daha aramaman gerektiğini söylemek için aradım.”

“Büyümüşsün. Artık eski Sarp değilsin.”

“Sen de hâlâ aynı adamsın.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Yarın görüşeceğiz.”

“Hayır.”

“Bu bir rica değildi.”

Dişlerimi sıktım.

“Ben de sana cevap vermek için aramadım.”

Telefonu kapattım.

Bir süre karanlık camın önünde durdum. Yansımamda gördüğüm adam, yıllar önce o evden kaçan çocuk değildi.

Ama bazen aynaya baktığımda hâlâ onu görüyordum.

Küçük, öfkeli ve kimseye güvenmeyen bir çocuk.

Cebimdeki telefon yeniden titredi.

Bu kez ekranda başka bir isim vardı.

Saye Adalı.

Birkaç saniye mesajı açmadan baktım.

Sonunda ekrana dokundum.

Saye'den gelen mesaj kısa ve basitti:

Saye:
Emir'in bugün okulda biraz keyifsiz olduğunu duydum. Umarım önemli bir şeyi yoktur.

Kaşlarım hafifçe çatıldı. Emir'in okulda keyifsiz olduğunu bana kimse söylememişti.

Hemen numarayı aradım.

İki çalıştan sonra açtı.

“Efendim?”

“Emir'le ilgili mesajınızı gördüm. Ne olmuş?”

“Bugün biraz dalgındı. Ders sırasında da pek konuşmamış. Belki sadece yorgundur ama haber vermek istedim.”

“Benimle ilgilendiğiniz için teşekkür ederim.”

“Önemli değil. Sadece bilmenizi istedim.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Yarın okulda kendisiyle konuşacağım.”

“Bence iyi olur.”

Sesindeki sakinlik dikkatimi çekti.

“Başka bir şey var mı?”

“Hayır. İyi geceler Sarp Bey.”

“İyi geceler, Saye Hanım.”

Telefonu kapattım.

Ekranda birkaç saniye daha onun ismine baktım. Gün boyunca onlarca insanla konuşmuş, onlarca mesele çözmüştüm. Ama gece yarısı gelen bu kısa mesaj, diğerlerinden farklıydı.

Bunun nedenini düşünmeye niyetim yoktu.

Sadece Emir'le ilgilenmişti.

Hepsi buydu.

Telefonu cebime koyup yeniden aşağı indim.

Gece henüz bitmemişti.