Bölüm-1

Saye Adalı

Öğretmen olmanın en güzel yanı çocuklara bir şeyler öğretmekse, en kötü yanı da sabahın köründe yataktan kalkmaktı.
Ankara'nın bu soğuk ayazında sıcacık yatağımı bırakıp kalkmam için tek motivasyonum da öğretmenlikten başka ne olabilirdi?
Yatağımdan doğrulup penceremden dışarı baktım. Kasım ayının ilk günlerinden itibaren güneşi göremez olmuştuk. Meşhur gri ve kapalı hava kulaklıklarım takıp yaklaşık 15 dakika uzaklıktaki okuluma gitmek için gayet uygundu.
Hızlıca hazırlanmaya başladım. Her zaman resmi giyinmeye özen gösteriyorum çünkü işime verdiğim saygıyı göstermek beni memnun ediyor.
Siyah ceketimi ve siyah palazzo pantolonumu giydim ve aynadaki bakır dalgalı saçlarıma baktım. İyi ki geçtiğimiz aylarda bu renge boyamıştım. Daha canlı göstermişti yüzümü. O yüzden saçlarımı ve gözlerimi daha cok ortaya çıkarmak için hafif bir makyaj yaptım.
Sabahları kendime gelene kadar hiçbir sey yiyemediğim için kahvaltı etmeye gerek duymadım.
Kocaman şehirde tek başıma yaşamak ilk başlarda zor gelse de bu sene beşinci senemi doldurmuştum ve artık o garip duyguyu daha az hissediyordum. Bir artı bir evimde kendimle ve Güneş ile yaşıyorum. Güneş kedim. Onu sokakta yağmurun altında bulduğumda daha minicik bir bebekti. Şimdi kocaman şişman gri tüyleri olan bir arkadaşım oldu. Aslında ben onu kurtardım sanıyordum ama o beni yalnızlığımdan kurtarmıştı.
Kapıya doğru yönelmemle Güneş hemen bacaklarıma dolandı,
"Birkaç saat sonra geleceğim kızım."
Dedim ve o yumuşak tüylerini sevmeye başladım. Güneş mırlamaya başlamıştı bile.Sevgi her canlıyı sakinleştirirdi. Ona kocaman bir öpücük kondurup kapıdan çıktım. Üçüncü katta oturduğum ve asansör fobim olduğu için merdivenleri inmeye başladım.
Apartmanın kapısından çıktığımda yüzüme çarpan soğuk havayla istemsizce ürperdim. Ceketimin yakasını biraz daha kaldırıp çantamı omzuma yerleştirdim. Kulaklıklarımı takarak telefonumdan her sabah dinlediğim şarkı listesini açtım.

Okulum evime yalnızca on beş dakika uzaklıktaydı. Bu yüzden çoğu sabah yürümeyi tercih ediyordum. Hem güne biraz hareket ederek başlamak hem de düşüncelerimle baş başa kalmak hoşuma gidiyordu.

Ankara'nın sabahları her zaman biraz telaşlıydı. Kaldırımlarda işe yetişmeye çalışan insanlar, okul servislerinin peşinden koşan çocuklar ve trafik ışıklarında biriken araçlar... Herkesin yetişmesi gereken bir yer, tamamlaması gereken bir işi vardı. Ben de o kalabalığın içinde kendi küçük dünyama dalmış yürüyordum.

Beş yıl önce bu şehre geldiğimde her şey bana yabancıydı. Sokakları, insanları, hatta havanın kokusu bile farklı geliyordu. Üniversiteyi kazanmanın heyecanıyla geldiğim Ankara'da zamanla kendime ait bir hayat kurmuştum. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o ilk günkü Saye ile bugünkü Saye arasında ne kadar büyük fark olduğunu görebiliyordum.

Düşüncelerimden telefonumun titreşmesiyle sıyrıldım. Ekrana baktığımda Derya'dan bir mesaj geldiğini gördüm. Gülümseyerek mesajı açtım ama cevap yazmayı sonraya bıraktım. Okula varmak üzereydim.

Sokağın köşesini döndüğümde okulun bahçesi görünmeye başladı. Kapıdan içeri girerken nöbetçi öğretmen arkadaşımın selamını karşılıksız bırakmadım. Koridorda birkaç öğrencimle karşılaştım. Beni görür görmez yüzlerinde beliren gülümsemeler, sabahın bütün mahmurluğunu üzerimden almaya yetmişti.

"Öğretmenim, günaydın!"

"Günaydın çocuklar. Nasılsınız bakalım?"

İçlerinden biri yanıma gelip hafta sonu yaptığı ödevi anlatmaya başladı. Onu dinlerken gülümsedim. Bazen çocukların küçücük şeyleri bile ne kadar büyük bir heyecanla anlattığını görmek beni mutlu ediyordu.

Öğretmenler odasına doğru ilerlerken bugün de güzel bir gün olmasını diledim. Henüz bilmiyordum ama sıradan sandığım bu günlerin birinde hayatımın bütün düzeni değişecekti.

Öğretmenler odasının kapısını açıp içeri girdiğimde gözlerim ilk olarak pencerenin kenarındaki masada oturan Derya'yı buldu. Elindeki kahve kupasını dudaklarına götürmüş, telefonuna bakıyordu.

"Hanımefendi, günaydın. Sabah sabah neyin keyfi bu?"

Sesimi duyunca başını kaldırıp bana baktı. Yüzünde her zamanki gülümsemesi belirdi.

"Benim keyfim yerinde de sen biraz uykusuz görünüyorsun."

Çantamı sandalyenin arkasına asıp yanına oturdum.

"Çünkü bazı insanlar sabahın bu saatinde uyanmak zorunda."
"Öğretmen olmayı sen seçtin Saye."
"Keşke bu kısmını da biri önceden söyleseydi."

İkimiz de gülmeye başladık. Derya'yla aynı okulda çalışmak, Ankara'da kurduğum hayatın en güzel tesadüflerinden biriydi. Beş yıldır hayatımın içindeydi ve bazen tek bir bakışımdan bile ne düşündüğümü anlayabiliyordu.

Derya kahvesinden bir yudum daha aldı.

"Bu arada sana bir şey söyleyeceğim."
Kaşlarımı kaldırıp ona döndüm.
"Hayırdır?"
"Barış doğum günüm için büyük bir planın içinde sanırım."

Gülümseyerek arkasına yaslandı. Yüzündeki heyecanı saklamaya çalışsa da pek başarılı olduğu söylenemezdi.

"Nasıl yani? Ne yapacakmış?"
"Hiçbir şey söylemiyor. Ne zaman sorsam konuyu değiştiriyor. Bir de son birkaç gündür telefonla konuşurken benden uzaklaşıyor. Kesin bir şeyler ayarlıyor."

Gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Belki de sana sürpriz yapmak istiyordur. Biraz rahat bırak çocuğu."
"Ben de öyle düşünüyorum ama merak ediyorum işte!"
Başımı iki yana sallayıp çantamdan defterimi çıkardım.
"Senin merakın yüzünden adamın bütün sürprizleri boşa gidecek."
" Hevesi kırılmasın diye üstüne gidemiyorum."
Küçük sayılmayan bir kahkaha attım.
"Üstüne gitmediğin halin buysa.."
Kaşlarını çattı,
"Ya Saye yaa..."
"Tamam tamam bir şey demedim. Ben derse gidiyorum aşkım, öptüm seni."
Diyerek elimle öpücük gönderdim ve çantamla defterimi elime tutuşturdum.
"Ben de öptüm, iyi dersler."

Koridorda ilerleyip sınıfımın kapısına geldiğimde içeriden yükselen öğrenci sesleri beni karşıladı. Kapıyı açar açmaz birkaç öğrencimin yerlerine geçmek için acele ettiğini gördüm.

"Günaydın çocuklar!"

"Günaydın öğretmenim!"

Hep bir ağızdan verdikleri cevapla yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Masama doğru ilerleyip defterimi bıraktım. Henüz yerime oturmadan ön sıralardan bir el havaya kalktı.

"Öğretmenim, bugün kompozisyonlarımızı okuyacak mıyız?"

Gülümseyerek ona döndüm.

"Ödevini yaptıysan neden olmasın?"

Sınıftan birkaç kişinin aynı anda defterlerini karıştırmaya başladığını görünce güldüm. Çocukların bir şeyi öğrenmek için duydukları heyecanı seviyordum. Bazen tek bir soruları bile günümü güzelleştirmeye yetiyordu.

Tahtaya tarihi yazıp sınıfa döndüm.

"Evet, bakalım bugün kimler yazdıklarıyla bizi şaşırtacak?"

Ön sıralarda oturan küçük bir kız elini yavaşça kaldırdı.

"Öğretmenim, ben okuyabilir miyim?"

Başımı onaylarcasına salladım.

"Tabii ki, seni dinliyoruz."

Defterini iki eliyle tutarak ayağa kalktı. Birkaç saniye gözlerini yazdıklarının üzerinde gezdirdikten sonra okumaya başladı.

"Ben büyüyünce annem gibi olmak istiyorum. Çünkü annem her sabah erkenden kalkıp benim için kahvaltı hazırlıyor. Hasta olduğumda başımda bekliyor. Bazen çok yorulsa bile bana gülümsüyor. Bence dünyadaki en güçlü insanlar, sevdiklerini mutlu etmek için uğraşan insanlar."

Kızın son cümlesiyle sınıfta kısa bir sessizlik oldu. Ben de farkında olmadan gülümsüyordum.

"Çok güzel yazmışsın. Peki, sence bir insanı güçlü yapan tek şey sevdikleri için yaptıkları mıdır?"

Biraz düşündü.

"Hayır öğretmenim. Kendisi için de güçlü olmalı."

Bu kez gülümsemem biraz daha büyüdü.

"İşte şimdi çok güzel bir şey söyledin. Aferin sana."

Yerine otururken diğer öğrenciler de defterlerini açmaya başladı. Ben de masama dönüp günün konusunu anlatmaya koyuldum.

****
Zil çaldığında defterimi kapatıp saate baktım. Sabahın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile.
Öğretmenler odasına dönmek üzere sınıftan çıktım. Bir sonraki dersime daha vakit vardı. Telefonumu kontrol etmek için çantama uzandığımda Derya'dan gelen mesajı gördüm.

Derya: Saye, akşam müsait misin?

Ben: Ne oldu yine? 😂

Derya: Barış'la ilgili bir gelişme var.

Mesajı görünce gülümseyerek başımı iki yana salladım. Daha sabah konuşmuştuk ama belli ki merakı biraz daha ağır basmıştı.

Ben: Kızım, adam sana sürpriz yapacak diye beni de meraktan öldüreceksin.

Derya: Dalga geçme! Bu sefer gerçekten bir şeyler öğrenmiş olabilirim.

Ben: E anlat bakalım, ne öğrenmişsin?

Derya: Akşam hep birlikte bir yere gidecekmişiz. Göksu'yu da çağırmamızı söyledi. Alp Can da gelecekmiş.

Mesajı okuduktan sonra birkaç saniye ekrana baktım. Demek ki Barış yalnızca Derya'ya değil, hepimize bir şeyler hazırlıyordu.

Ben: Tamam, ben varım. Göksu'ya da haber veririm.

Telefonu çantama koyarken akşam için küçük bir heyecan hissettim. Uzun zamandır hep aynı şeyleri yapıyorduk. Belki de biraz değişiklik iyi gelecekti.
Telefonumu yeniden elime alıp Göksu'nun sohbetini açtım.

Ben: Akşam için plan yapma, Barış bizi bir yerlere götürecekmiş. 😂

Göksu: Neresiymiş?

Ben: Onu ben de bilmiyorum. Sürprizmiş.

Göksu: Derya kesin yine meraktan çatlıyordur. 😂

Ben: Sabah beri aynı konuyu konuşuyoruz, düşün artık.

Göksu: Tamam, ben varım. Kaçta buluşuyoruz?

Ben: Onu da birazdan öğreniriz.

Telefonu kapatıp masama bıraktım. Günün geri kalanında derslerimle ilgilendim. Zil sesleri, öğrencilerin bitmek bilmeyen soruları ve öğretmenler odasındaki kısa molalar derken okul günü de sona ermişti.

Çantamı omzuma takıp okuldan çıktım. Sabahki ayaz biraz daha keskinleşmişti. Eve doğru yürürken akşam ne giyeceğimi düşünmeye başladım. Uzun zamandır dışarı çıkmak için böyle küçük bir hazırlık yapmamıştım.

Apartmanın önüne geldiğimde ellerim soğuktan iyice üşümüştü. Merdivenleri çıkıp kapının önüne geldiğimde anahtarımı çantamda aramaya başladım. Kapıyı açar açmaz beni karşılayan ilk şey Güneş'in miyavlaması oldu.

"Tamam kızım, geldim. Özledin mi beni?"

Ayakkabılarımı çıkarırken bacaklarıma sürtünmeye başladı. Eğilip başını okşadım, ardından onu kucağıma aldım.

"Akşam biraz geç kalabilirim, haberin olsun."

Sanki söylediklerimi anlamış gibi yüzüme baktı. Onu yere bırakıp mutfağa geçtim. Biraz mama koyduktan sonra kendime de bir kahve hazırladım.

Kahvemi alıp salona geçtiğimde telefonum yeniden titredi. Derya'dan mesaj gelmişti.

Derya: Kızlar, saat sekizde hazır olun. Barış birazdan konumu atacak.

Gülümsedim. Kahvemi sehpanın üzerine bırakıp dolabımın karşısına geçtim. Ne giyeceğime karar vermek sandığımdan daha zor olacaktı.

Dolabımın karşısında birkaç dakika geçirdikten sonra sonunda kararımı verdim. Siyah, dizlerimin biraz üzerinde biten, belimi zarifçe saran bir elbise çıkardım. Üzerime giydiğimde aynanın karşısında birkaç saniye kendime baktım. Tam istediğim gibi olmuştu.

Saçlarımı açık bırakıp bakır dalgalarını omuzlarıma döktüm. Gözlerimi hafifçe belirginleştiren bir makyaj yaptım, dudaklarıma da nude tonlarında bir ruj sürdüm. Son olarak ince topuklu ayakkabılarımı giyip küçük çantamı hazırladım.

Salona geçtiğimde Güneş koltuğun üzerine yayılmış, beni izliyordu.

"Nasıl olmuşum bakalım? Beğendin mi?"

Cevap olarak yalnızca bir kez miyavladı.

"Güzel, sen beğendiysen tamamdır."

Telefonumu ve anahtarlarımı alıp kapıya yöneldim. Bu akşamın nasıl geçeceğini bilmiyordum ama uzun zamandır ilk kez kendimi dışarı çıkmak için bu kadar hevesli hissediyordum.

Apartmanın kapısını çekip merdivenlerden aşağı indim. Dışarı çıktığımda soğuk hava yüzüme çarptı. Çantamdan telefonumu çıkarıp Derya'ya nerede olduklarını sordum.

Derya: Biz geldik bile. Seni bekliyoruz.

Ben: Beş dakikaya oradayım.

Telefonumu çantama koyup yürümeye başladım. Buluşacağımız yere vardığımda Derya'yı uzaktan bile tanımamak mümkün değildi. Barış'ın koluna girmiş, bir şeyler anlatırken kahkahalarla gülüyordu. Yanlarında Göksu ve Alp Can da vardı.

Beni ilk fark eden Göksu oldu.

"Saye!"

El sallayarak yanlarına yaklaştım.

"Merhaba güzel insanlar."

Derya hemen yanıma gelip beni baştan aşağı süzdü.

"Hanımefendi, bu ne güzellik böyle?"

Gülerek koluna girdim.

"Senin doğum günün diye biraz özen gösterdim."

"İyi ki göstermişsin, çok güzel olmuşsun."

Göksu da gülümseyerek bana sarıldı. Ardından Barış'a ve Alp Can'a selam verdim.

Barış ellerini cebine sokup bize baktı.

"Eksik yoksa artık gidebiliriz."

Derya hemen araya girdi.

"Barış, nereye gidiyoruz hâlâ söylemedin."

Barış yalnızca gülümsedi.

"Sürpriz dedik ya sevgilim. Biraz sabret."

Barış bizi park ettiği arabanın yanına götürdüğünde Derya'nın yüzündeki merak biraz daha arttı. Araba, siyah renkli, oldukça gösterişli ve lüks bir modeldi. Barış'ın uzun zamandır almak istediği arabayı sonunda alabildiğini biliyordum. Tabii bunun için çektiği krediyi de her fırsatta kendisine hatırlatıyordum.

"Vay be Barış, yine arabayı parlatmışsın."

Gülerek bana döndü.

"Sen önce kendi arabana bak, sonra benimkine laf et."

"Benim arabamın en azından bankayla ortaklığı yok."

Alp Can kahkaha atarken Barış başını iki yana salladı.

"Bir gün şu krediyi bitireceğim, o gün de sizi bu arabaya bindirmeyeceğim."

Hep birlikte gülüştük. Barış sürücü koltuğuna geçerken Derya hemen yanına oturdu. Göksu'yla ben arka koltuğa geçtik. Alp Can da yanımıza oturdu.

Yol boyunca Derya, Barış'a nereye gittiklerini sormaya devam etti. Barış ise her defasında aynı gülümsemeyle sorularını geçiştiriyordu.

Alp Can bir ara bana dönerek,

"Üşüyor musun Saye? Klimayı biraz kapatayım mı?" diye sordu.

"Yok, iyiyim. Teşekkür ederim."

Göksu'nun göz ucuyla Alp Can'a baktığını fark ettim. Küçük bir gülümsemeyle önüme döndüm. Bazı şeyleri görmemek mümkün değildi. Yalnızca herkesin kendi zamanında fark etmesini bekliyordum.

Bir süre sonra Barış'ın sesiyle sohbetimiz kesildi.

"Hanımlar, geldik."

Camdan dışarı baktığımda büyük ve gösterişli bir binanın önünde olduğumuzu gördüm. Girişteki ışıklı tabelada tek bir kelime yazıyordu:

VELORA.