BÖLÜM-3

Cumartesi sabahıydı.

Alarm sesiyle uyanmak zorunda olmadığım nadir günlerden biriydi. Perdelerin arasından süzülen gün ışığı yüzüme vururken gözlerimi araladım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra yanımda kıvrılmış Güneş'i ve yatağın diğer tarafında hâlâ uyuyan Göksu'yu gördüm.

Dün geceyi hatırlayınca gülümsedim.

Göksu'nun saçları yastığın üzerine dağılmış, bir kolu da yüzünün üzerine düşmüştü. Onu uyandırmamak için yavaşça yataktan kalktım. Tam odadan çıkacakken Güneş de peşime takıldı.

"Sen de mi acıktın kızım?"

Mutfaktaki mama kabını kontrol ettim. Güneş'in kahvaltısını hazırladıktan sonra kendime kahve yapmaya koyuldum. Hafta sonlarının en sevdiğim yanı buydu. Bir yere yetişmek zorunda olmadan, acele etmeden güne başlayabilmek.

Kahvemi alıp salona geçtiğimde telefonuma baktım. Saat on bire geliyordu.

Göksu hâlâ uyanmamıştı.

Kendi kendime gülümseyerek koltuğa oturdum. Dün gece dans etmekten şikâyet eden Derya'nın aksine Göksu'nun da bugün yataktan çıkmaya pek niyeti yok gibiydi.

Tam kahvemden bir yudum almıştım ki yatak odasından bir ses geldi.

"Saye?"

"Efendim?"

"Sen nerdesin?"

"Evdeyim Göksu. Başka nereye gitmiş olabilirim?"

Bir süre sessizlik oldu. Ardından uykulu bir sesle cevap verdi.

"Çok komiksin gerçekten."

Gülmemi tutamadım.

"Gel kahveni yapayım, kendine gelirsin."

Gülerek mutfağa yöneldim.

Kahvelerimizi alıp karşılıklı oturduk. Bir süre sessizce kahvelerimizi içtik. Göksu'nun aklı başka yerde gibiydi. Dün geceki konuşmamızdan sonra biraz durgunlaşmıştı.

"İyi misin?" diye sordum.

Başını kaldırıp bana baktı.

"İyiyim."

"Hiç öyle görünmüyorsun."

Bardağını iki eliyle kavradı. Bir süre kahvesine baktıktan sonra konuşmaya başladı.

"Dün gece söylediklerim için kusura bakma."

Kaşlarımı çattım.

"Ne kusuru?"

"Alp Can meselesini açmamam gerekiyordu. Saçma sapan şeyler söyledim."

"Saçma değildi Göksu. İçinden geçenleri anlattın."

Derin bir nefes aldı.

"Yok, Saye. Ben biraz fazla anlam yüklüyorum galiba. Alp Can'ın sana karşı bir şey hissetmediğinden eminim. Dün gece de biraz alkol almıştı. Belki o yüzden daha ilgili görünmüştür. Zaten herkese karşı öyle biri."

Bir şey söylemeden yüzüne baktım.

Beni ikna etmeye çalışıyordu ama asıl kendisini ikna etmeye çalıştığını düşünüyordum.

"Olabilir," dedim sakince. "Ama senin hislerin de öyle kolayca geçecek şeyler değil."

Göksu hafifçe gülümsedi. Gülümsemesinin ardında sakladığı kırgınlığı görebiliyordum.

"Ben alıştım artık."

"İnsan sevdiği birinden karşılık alamamaya alışır mı?"

Gözlerini benden kaçırdı.

"Bilmiyorum. Ama sürekli umutlanmaktan daha kolay."

Yanına geçip omzuna yaslandım.

"Sen kendini kimsenin sevgisine göre eksik hissetme, olur mu?"

Bu kez gülümsedi. Başını omzuma bıraktı.

"İyi ki varsın."

"İyi ki varsın. Ama şimdi kahveni bitir. Sonra kahvaltı hazırlıyoruz. Açlıktan birbirimizi yiyeceğiz."

Göksu güldü.

"Seninle yaşamak çok zor."

"Benimle yaşamak bir ayrıcalık canım."

Kahkahalarımız salonu doldururken Güneş de koltuğun üzerine çıkıp aramıza yerleşti.

Kahvelerimizi bitirdikten sonra mutfağa geçtik. Dolabı açıp içindekilere göz gezdirdim.

"Ne yiyelim?"

Göksu arkamdan başını uzattı.

"Menemen?"

"Yumurta yapmaya üşeniyorum."

"Sen zaten her şeye üşeniyorsun."

"Ben sadece enerjimi doğru kullanıyorum."

Göksu kahkaha attı.

"Tabii, çok doğru."

Birlikte kahvaltı hazırlamaya başladık. Ben peynirleri ve zeytinleri tabağa yerleştirirken Göksu ekmekleri kızarttı. Sonra çay demledim. Küçük mutfak masasına her şeyi yerleştirip karşılıklı oturduk.

Göksu bir zeytin alıp ağzına attı.

"Bugün pastaneye uğramam gerekiyor."

"Hafta sonu da mı çalışıyorsun?"

"Bir sipariş var. Yarın teslim etmem lazım. Bir de yeni pasta denemek istiyorum."

"Senin şu pastaneyi bir gün görmeye geleceğim ama hâlâ beni götürmedin."

Göksu gülümsedi.

"İstediğin zaman gel. Hatta bugün benimle gel."

"Bugün mü?"

"Evet. Hem evde oturup durmayız."

Biraz düşündüm. Cumartesi günü için başka bir planım yoktu.

"Olur. Ama önce şu kahvaltıyı bitirelim. Aç karnına pasta görürsem kendimi kaybedebilirim."

Göksu güldü.

"Senin pastaneye gelmen tehlikeliymiş."

"Benim için değil, senin malzemelerin için."

Kahvaltımızı bitirirken Göksu telefonundan sipariş detaylarına bakmaya başladı. Bir müşterisinin istediği pastanın fotoğrafını bana gösterdi.

"Nasıl olmuş? Sence bu renkler birbirine yakışır mı?"

Ekrana eğilip dikkatlice inceledim.

"Bence çok güzel. Ama şu çiçekleri biraz daha açık renk yapsan daha zarif durur."

Göksu başını salladı.

"Ben de öyle düşünmüştüm."

Onun işini anlatırken gözlerinin nasıl parladığını seviyordum. Bir şeyi severek yapmanın insana kattığı o heyecanı yüzünden okuyabiliyordum.

Masayı topladıktan sonra hazırlanmak için odalara dağıldık. Göksu'nun keyfi sabaha göre biraz daha yerine gelmişti. Ben de aynanın karşısında saçlarımı tararken hafta sonunun güzel geçeceğini düşünüyordum.

En azından bugün hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Tam hazırlanmıştım ki telefonum çaldı. Arayan Derya'ydı.

"Alo, doğum günü kızı. Nasılsın?"

"İyiyim. Siz ne yapıyorsunuz?"

"Ben de evde sıkıntıdan patlıyorum. Barış işe gitti, beni de evde tek başıma bıraktı."

Güldüm.

"Ne yapalım, seni de alalım mı? Göksu'nun pastaneye gitmesi gerekiyor."

"Pastane mi? Ben de geliyorum!"

"Bir dakika, daha ne yapacağımızı konuşmadık."

"Konuşulacak ne var Saye? Hazırlanıyorum."

Telefonu kapatmadan önce kahkahasını duydum.

Göksu odadan çıkıp bana baktı.

"Kimdi?"

"Derya. Bize katılıyor."

"Harika! Üçümüz olunca kesin bir şeyler karıştırırız."

"Ben hiçbir şey yapmıyorum, haberiniz olsun."

Göksu gözlerini devirdi.

"Tabii, bütün olayların masum tanığı sensin zaten."

Bir süre sonra Derya da apartmanın önüne geldi. Kapıyı açtığımda elinde küçük bir çanta, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

"Hanımlar, hafta sonu eğlencesine hazır mıyız?"

Göksu ayakkabılarını giyerken ona döndü.

"Senin eğlence anlayışın bizi yoracak gibi."

"Doğum günümdü, biraz ilgi görmeyi hak ediyorum."

"İlgiyi dün gece yeterince gördün bence," dedim.

Derya hemen koluma girdi.

"Sen sus. Dün gece kahve içmekten başka bir şey yapmadın."

"Ne yapayım, kahve içmek de bir aktivite."

Üçümüz gülerek apartmandan çıktık.

Önce Göksu'nun pastanesine uğrayacaktık. Sonrasında da günün bizi nereye götüreceğine karar verecektik.

Göksu'nun pastanesine vardığımızda vitrindeki renkli pastalar daha kapıdan girer girmez dikkatimi çekti. İçerisi küçük ama oldukça şık döşenmişti. Açık renk ahşap detaylar, krem tonları ve raflardaki zarif süslemeler mekâna sıcak bir hava katıyordu.

"Vay canına!" dedim etrafa bakınarak. "Hanımefendi, burası ne kadar güzel olmuş."

Göksu gülümseyerek tezgâhın arkasına geçti.

"Beğendin mi gerçekten?"

"Gerçekten mi? Ben burada çalışsam her gün bütün pastaları yerdim."

Derya vitrinin önüne eğilip pastaları incelemeye başladı.

"Ben de doğum günü pastamı buradan istiyorum artık."

"Geç kaldın," dedi Göksu. "Dün gece pastanı yedin."

"Bir doğum günü bir pastayla mı kutlanır? Bence bu konuda yeniden düşünmeliyiz."

Gülerek başımı salladım.

Göksu önlüğünü takıp hazırlık alanına geçti. Telefonundaki sipariş fotoğrafını açarak bize gösterdi.

"Şu pastayı bugün tamamlamam gerekiyor. Sonra da yeni bir tarif deneyeceğim."

Derya hemen tezgâha yaklaştı.

"Ben yardım edebilirim."

Göksu ona şüpheyle baktı.

"En son mutfakta bana yardım ettiğinde unun yarısını yere dökmüştün."

"O gün zemin çok kaygandı."

"Evdeydik Derya."

"Detaylara takılma."

Kahkahamızı tutamadım. Bir süre onları izledikten sonra Göksu'nun yanına geçtim.

"Ben ne yapabilirim?"

"Şu kutuları hazırlayabilir misin?"

"Tabii."

Göksu işine koyulurken Derya da boş durmamak için önüne gelen süsleme malzemelerini incelemeye başladı. Birkaç dakika sonra elinde pembe bir krema torbasıyla bize döndü.

"Bakın, ben de pasta süsleyebilirim."

Göksu gözlerini büyüttü.

"Derya, sakın!"

Ama çok geçti. Derya'nın ilk denemesi pastanın üzerine kocaman, şekilsiz bir krema yığını bırakmıştı.

Bir an sessizlik oldu.

Sonra üçümüz de gülmeye başladık.

Derya ellerini beline koydu.

"Sanatımı anlamıyorsunuz."

"Bu sanat değil, Göksu'nun emeğine saldırı," dedim.

Derya bana doğru bir adım attı.

"Seninle sonra hesaplaşacağız Saye."

Göksu gülmekten konuşamıyordu.

O an telefonuma baktım. Derya'nın az önce çektiği fotoğrafı gruba gönderdiğini gördüm. Fotoğrafta hepimiz gülüyorduk. Altına da tek bir şey yazmıştı:

Derya: Cumartesi terapimiz. Pastalar, kahkahalar ve biraz da delilik.

Ekrana bakıp gülümsedim. Bazen insanın iyi hissetmesi için büyük planlara ihtiyacı olmuyordu. Sevdiği iki insanla aynı ortamda bulunmak bile yetiyordu.

Göksu siparişin son süslemelerini yaparken biz de tezgâhın önündeki küçük masaya geçtik. Derya telefonunu çıkarıp grup sohbetimize girdi.

"Bu arada Barış'a da fotoğrafı attım. Bakalım ne diyecek."

"Adamın çalıştığı yerde bile rahat bırakmıyorsun," dedim.

"Sevgilim değil mi? Özlemişimdir belki."

Tam o sırada telefonum titredi. Barış gruba mesaj atmıştı.

Barış: Hanımlar, bugün çok eğleniyorsunuz anlaşılan.

Derya: Sen de gelseydin.

Barış: Benim de planım oydu ama Sarp erken çağırdı. Bir iş çıktı.

Göksu: Bu saatte mi?

Barış: Evet, normalde gece gidecektim.

Alp Can: Ben de birazdan uğrayabilirim diye düşünüyordum ama Barış'ın gelmesi gerekiyorsa ben de bekleyeyim.

Derya: Siz de bir türlü boş kalamıyorsunuz.

Barış: Bizim mesai biraz farklı aşkım. Gündüz çoğu zaman rahatız ama bazen böyle oluyor.

Derya telefonu masaya bıraktı.

"Yine iş çıktı. Neyse, akşam görüşürüz artık."

Göksu pastanın üzerindeki son çiçeği yerleştirirken başını kaldırdı.

"Alp Can da gelecekti demek?"

Derya hemen ona baktı.

"Evet ama Barış gidince o da bekleyecekmiş."

Göksu kısa bir süre sustu. Sonra önündeki kremayı düzeltmeye devam etti.

Ben de konuşmayı değiştirmek için telefonumu elime aldım.

"Akşam bir şey yapalım mı peki? Madem hepimiz boşuz."

Derya'nın yüzü hemen aydınlandı.

"Ben varım!"

Göksu gülümsedi.

"Önce şu siparişi bitireyim, sonra konuşuruz."

Telefonuma yeniden mesaj düştü.

Barış: Bu arada Saye, dün gece kahve siparişin hâlâ konuşuluyor olabilir.

Gözlerimi devirdim.

Ben: Mekânın sahibiyle aramda kapanmamış bir mesele var sanırım.

Derya kahkahayı bastı.

Derya: Sarp Bey'in kahve travması.

Telefonu masaya bırakıp Göksu'ya baktım.

"Benim kahvem yüzünden bir gün hepiniz işinizden olacaksınız."

"Sen önce kahveni bitir," dedi Göksu gülerek.

Göksu siparişin son kontrollerini yaptıktan sonra pastayı özenle kutusuna yerleştirdi. Kutunun üzerine küçük bir kurdele bağladı ve memnuniyetle geriye çekildi.

"İşte, bitti!"

Derya alkışlamaya başladı.

"Harika olmuş. Benim doğum günü pastamdan bile güzel."

Göksu ona bakıp güldü.

"Senin pastanı da ben yaptım zaten."

"Demek ki kendini geliştirmişsin."

"İltifat etmeyi gerçekten bilmiyorsun."

Gülerek ayağa kalktım. Göksu önlüğünü çıkarırken telefonuna baktı.

"Müşteri birazdan gelip alacak. Ondan sonra çıkabiliriz."

Derya telefonuna gelen aramayı görünce yüzünü buruşturdu.

"Barış arıyor."

Birkaç dakika sonra yanıma geldi.

"Barış'ın işi uzamış. Sarp bir dosya için onu özellikle istemiş."

"İşler biraz yoğun sanırım," dedim.

"Öyleymiş. Normalde bu saatte çağrılmazdı."

Göksu da yanımıza geldi.

"Alp Can da mı gidecek?"

Derya başını salladı.

"Hayır. Alp Can bugün izinli sayılır."

Göksu'nun yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu ama hemen önündeki kutularla ilgilenmeye başladı.

Ben bunu fark etmemiş gibi yaptım.

Bir süre sonra pastanenin kapısını kilitleyip dışarı çıktık. Hava oldukça güzeldi. Ankara'nın soğuğuna rağmen güneş kendini göstermişti.

Derya kollarını iki yana açtı.

"Şimdi ne yapıyoruz?"

"Önce bir şeyler yiyelim," dedim. "Sabah kahvaltısından beri doğru düzgün bir şey yemedik."

Göksu çantasını omzuna taktı.

"Benim bildiğim güzel bir yer var. Hem oturur hem de akşam için plan yaparız."

Derya hemen koluma girdi.

"Bugün eve erken dönmek yok. Anlaşıldı mı?"

"Benim kedim var, hanımefendi."

"Senin kedin bizden daha şanslı. Bütün gün evde yatıyor."

Gülerek yürümeye başladık.

Telefonum bir kez daha titredi. Grup sohbetine Alp Can'dan mesaj gelmişti.

Alp Can: Hanımlar, pastane operasyonu tamamlandı mı?

Ben: Tamamlandı. Derya biraz zarar verdi ama kurtardık.

Derya: İftira!

Alp Can: Göksu, geçmiş olsun.

Göksu mesajı okuyunca gülümsedi.

Göksu: Teşekkür ederim, kurbanlık pastamı kurtardım.

Telefonumu çantama koyarken yüzümdeki gülümsemeyi fark ettim.

Güzel bir cumartesiydi. Üstelik daha bitmesine çok vardı.
*****
Göksu ve Derya ile vedalaştıktan sonra eve doğru yürümeye başladım. Hava iyice kararmıştı. Sokak lambalarının altında adımlarımı hızlandırırken telefonum çaldı.

Ekranda Barış'ın ismini görünce gülümsedim.

"Alo, Barış?"

"Saye, müsait misin?"

"Yürüyorum, söyle."

"Bir şey soracağım. Dün gece Velora'da küçük bir çanta eşyası unutmuş olabilir misin?"

Adımlarımı yavaşlattım.

"Ne çantası?"

"Masada küçük bir toka bulmuşlar. Bakır renkli, üzerinde küçük bir taş var."

Saçlarıma iliştirdiğim tokayı düşündüm. Akşam hazırlanırken kullanmıştım ama eve döndüğümde çıkardığımı hatırlıyordum.

"Bir dakika... Sanırım benim."

"Öyle tahmin ettim. Sarp Bey bulmuş, bana bıraktı. Yarın uğrarsan alabilirsin."

Bir an duraksadım.

"Sarp mı bulmuş?"

"Evet. Masanın yakınında kalmış."

Gülümsedim.

"Demek kahvemden sonra bir de tokamla mekânı meşgul etmişim."

Barış kahkaha attı.

"Senin Velora'yla aranda bir bağ oluştu galiba."

"Benim haberim yok ama."

"Yarın uğrarsan veririm. Ben de orada olacağım."

"Tamam, teşekkür ederim."

Telefonu kapattıktan sonra birkaç saniye düşündüm. Küçücük bir tokaydı sonuçta. Ama nedense Sarp'ın onu bulmuş olması aklıma takılmıştı.

Sonra kendi kendime güldüm.

Bir toka yüzünden bu kadar düşünmek de neydi?

Eve vardığımda Güneş kapının arkasında beni bekliyordu. Eğilip onu kucağıma aldım.

"Merhaba kızım. Bugün de başımıza gelmeyen kalmadı."

Güneş mırlayarak yanağını yüzüme sürttü.

Tokayı almak için ertesi gün Velora'ya uğramam gerekecekti.

Ve nedense bu düşünce, içimde küçük bir merak uyandırmıştı.