Bölüm-7

Pazar sabahı gözlerimi açtığımda dün geceden kalan yorgunluk hâlâ üzerimdeydi. Bir süre yatağımda uzandıktan sonra telefonumu elime aldım. Göksu ve Derya'nın geceye dair attığı fotoğraflara bakarken gülümsedim.

Tam telefonu bırakacakken dün gece yaşananları hatırladım. Üzerime içki döken adamı, ardından ortaya çıkan Sarp'ı...

Sarp Yavuz.

İsmini artık biliyordum ama kendisi hakkında bildiklerim bununla sınırlıydı. Velora'nın sahibi, Barış ve Alp Can'ın patronu. Bir de fazlasıyla kendinden emin bir adam olduğu kesindi.

Telefonumu komodine bırakıp yataktan kalktım. Güneş'in mama kabını doldurduktan sonra kendime kahve hazırladım. Kupamı alıp salona geçtim. Pazar gününün sakinliğinin tadını çıkarırken telefonum çalmaya başladı.

Ekranda kayıtlı olmayan bir numara görünüyordu.

Bir an tereddüt ettikten sonra açtım.

“Efendim?”

“Günaydın, Saye Hanım.”

Sesini tanımam uzun sürmedi.

Sarp.

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Günaydın. Sarp Bey?”

“Sesimden tanıdınız demek.”

“Numaranız kayıtlı değil. Başka kim olabilir diye düşünüyordum.”

Kısa bir kahkaha duyuldu.

“Dün gece yaşanan tatsız olay için sizi tekrar aramak istedim. Mekânımda böyle bir şey yaşandığı için kusura bakmayın.”

Kahvemi sehpanın üzerine bıraktım.

“Dün gece zaten özür dilemiştiniz. Tekrar aramanıza gerek yoktu.”

“Haklısınız. Ama yine de telafi etmek istedim.”

“Nasıl?”

“Bir kahvaltı mesela. Dışarıda, güzel bir yerde. Hem dün geceki tatsızlığı unutmuş oluruz.”

Dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı. Gerçekten bu kadar kolay mıydı?

“Bir dakika Sarp Bey. Dün gece yaşanan olayın telafisi için beni kahvaltıya mı davet ediyorsunuz?”

“Evet. Bir sakıncası mı var?”

“Bana pek inandırıcı gelmedi de.”

Bu kez kahkaha attığını daha net duydum.

“Nedenini merak ettim.”

“Bence siz de biliyorsunuz.”

“Belki de sadece sizinle kahvaltı etmek istiyorumdur.”

Cevap vermeden önce birkaç saniye sustum. Kendinden emin tavrını telefondan bile hissettirebiliyordu.

“Peki, diyelim ki kabul ettim. Nereye gideceğiz?”

“Bu, kabul ettiğiniz anlamına mı geliyor?”

“Henüz karar vermedim. Önce mekânı öğrenmek istiyorum.”

“Güzel. Seçici olmanız hoşuma gitti.”

Gözlerimi devirdim.

“Sarp Bey, kahvaltı yapacağız. Bir iş görüşmesine gelmiyorum.”

“Öyleyse sizi daha fazla sorguya çekmeyeyim. Birazdan konumu gönderirim. Bir saat sonra uygun musunuz?”

Duvar saatine baktım.

“Uygunum.”

“Harika. Görüşmek üzere, Saye Hanım.”

“Görüşürüz.”

Telefonu kapattığımda birkaç saniye ekrana baktım. Ardından kendi kendime gülmeden edemedim.

Dün gece beni rahatsız eden bir adamı mekândan çıkartmıştı. Bugün de bunun karşılığında benimle kahvaltı etmek istiyordu.

Ne kadar düşünceli!

Tabii ki bu bahaneye inanmamıştım. Sarp Yavuz'un beni aramak için bir sebep bulduğundan emindim. Ama teklifin kendisi de hiç fena değildi.

Üstelik pazar sabahı evde oturup durmaktansa güzel bir kahvaltı yapmak kulağa daha cazip geliyordu.

Telefonuma gelen konum mesajını açtım. Ardından kahvemin son yudumunu içip ayağa kalktım.

Sanırım bugün planlarım değişmişti.
Garson siparişlerimizi aldıktan sonra masadan uzaklaştı. Sarp arkasına yaslanıp bir süre beni izledi. Bakışları rahatsız edici değildi ama insanın üzerinde olduğunu hissettirecek kadar dikkatliydi.

“Bana hâlâ neden burada olduğunuzu söylemediniz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Az önce söyledim ya. Kahvaltı yapmak için.”

“Benimle kahvaltı yapmayı kabul etmenizin sebebi bu kadar basit mi?”

“Daha karmaşık bir sebep mi olması gerekiyordu?”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Bilmiyorum. Belki beni merak etmişsinizdir.”

“Yanlış tahmin.”

“Biraz olsun?”

“Hiç.”

Sarp başını hafifçe yana eğdi. Gülümsemesinden, cevabımın hoşuna gittiğini anladım.

“İddialı konuşuyorsunuz.”

“Gerçekleri söylüyorum.”

“Güzel. Ben de açık konuşmayı severim.”

“Öyle mi? O zaman dün neden beni kahvaltıya çağırdığınızı açıkça söyleyin.”

Sarp birkaç saniye gözlerimin içine baktı.

“Çünkü sizinle yeniden görüşmek istedim.”

Beklediğimden daha doğrudan bir cevap vermişti. Bir an sessiz kaldım.

“Dün geceki olayın telafisi değil yani?”

“Onu bahane ettim desem?”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“En azından dürüstsünüz.”

“Her zaman.”

“Bundan pek emin değilim.”

Sarp güldü. Tam o sırada kahvaltılıklarımız geldi. Garson masayı hazırlarken konuşmaya ara verdik. Önüme gelen tabaklara bakınca iştahım açılmıştı.

“Umarım açsınızdır,” dedi Sarp.

“Oldukça. Sizinle sohbet etmekten kahvaltıyı unutmayayım da.”

“Beni bu kadar sıkıcı mı buldunuz?”

“Henüz karar vermedim.”

“Demek hâlâ bir şansım var.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Kendinden emin tavrıyla karşımdaki çay bardağını eline aldı.

“Bu kadar rahat olmanızın özel bir sebebi var mı?”

“Genellikle istediğim şeyi elde ederim.”

“Ne kadar mütevazı.”

“Mütevazılık benim güçlü yanım değildir.”

“Fark ettim.”

İkimiz de güldük. Bir süre kahvaltımıza devam ettik. Sarp, benim tabağımdan eksilenleri fark etmiş olacak ki çayından bir yudum aldıktan sonra yeniden konuştu.

“Okul nasıl gidiyor?”

“İyi. Her zamanki gibi yoğun.”

“Emir nasıl? Okula alışabildi mi?”

“Alışır. Biraz zamana ihtiyacı var.”

“İlgileniyor musunuz onunla?”

“Öğrencim değil ama karşılaştığımızda ilgileniyorum. Çocuklarla aram iyidir.”

“Buna şaşırdım.”

“Neden?”

Sarp omuz silkti.

“Daha sert bir öğretmen olduğunuzu düşünmüştüm.”

“Beni nereden tanıyorsunuz da böyle düşünüyorsunuz?”

“Tanımıyorum. Ama ilk karşılaştığımızda pek yumuşak biri gibi görünmüyordunuz.”

“Belki de herkese karşı aynı şekilde davranmıyorumdur.”

“Bana karşı nasıl davranıyorsunuz peki?”

Bir an durup onu süzdüm.

“Henüz karar vermedim.”

Sarp'ın yüzünde kendinden emin bir gülümseme belirdi.

“Ben sizin yerinizde olsam olumlu düşünürdüm.”

“Ne yazık ki sizin yerinizde değilim.”

Kahkaha attı. Sarp'ın gülüşü, ilk karşılaştığımızdaki ciddi görüntüsünden oldukça farklıydı. Yine de bu adamın her an değişebilecek bir tarafı olduğunu hissediyordum.

“Peki, öğretmenlik dışında kendinize ayırdığınız zamanlarda ne yaparsınız?”

“Arkadaşlarımla görüşürüm, kitap okurum. Evde de kedim var. Onunla ilgileniyorum.”

“Kedi insanı olduğunuzu tahmin etmezdim.”

“Bunun da bir tahmin sebebi var mı?”

“Yok. Sadece sizi daha çok köpek insanı gibi hayal ettim.”

“Neden?”

“Bilmiyorum. Biraz inatçı görünüyorsunuz.”

Gözlerimi kıstım.

“Biraz mı?”

“Oldukça.”

“Beni tanımadan hakkımda karar vermeye başladınız bile.”

“Tanımak için buradayız zaten.”

Bu kez cevap vermedim. Çayımı elime alıp bir yudum içtim. Sarp'ın bakışları üzerimdeydi.

“Güneş demiştiniz, değil mi kedinizin adı?”

“Evet. Nereden hatırladınız?”

“Bir şeyi dinliyorsam hatırlarım.”

Bu cümleyi söylerken gözlerini benden ayırmadı.

“Peki siz? İş dışında ne yaparsınız?”

Sarp'ın yüzündeki gülümseme biraz değişti.

“İş dışında pek bir şey yaptığım söylenemez.”

“Bu kadar mı?”

“Çalışmayı seviyorum.”

“Bence biraz da kendinize zaman ayırmalısınız.”

“Bunu bana söyleyen ikinci kişisiniz.”

“İlki kimdi?”

“Barış.”

Gülerek başımı salladım.

“Demek ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz.”

“Barış'ın benimle ilgili fikirlerini paylaşması pek hoşuma gitmez.”

“Patronusunuz sonuçta. Size karışabilir.”

Sarp hafifçe güldü.

“Barış'ın bana karışabildiğini düşünüyorsanız onu hiç tanımıyorsunuz demektir.”

“Benim tanıdığım Barış gayet iyi biridir.”

“İyi biri olduğu konusunda hemfikiriz. Ama bazen haddinden fazla korumacı davranıyor.”

“Arkadaşlarını önemsiyor demek ki.”

Sarp bu kez cevap vermeden önce kısa bir süre sustu.

“Evet. Öyle.”

Kahvaltımız devam ederken konu arkadaşlarıma geldi. Derya ve Göksu'dan bahsettim. Beş yıldır birbirimizi tanıdığımızı, çoğu zaman birlikte vakit geçirdiğimizi anlattım.

“Kalabalık bir arkadaş grubunuz var.”

“Çok kalabalık değiliz. Ama birbirimize yeteriz.”

“Şanslısınız.”

“Peki sizin hiç mi arkadaşınız yok?”

“Var. Ama benim hayatım biraz farklı.”

“Nasıl farklı?”

Sarp çay bardağını masaya bıraktı.

“Benim çevremdeki insanların çoğunun benden bir beklentisi var. Bu yüzden kimin gerçekten yanımda olduğunu anlamak kolay değil.”

İlk kez kendisi hakkında biraz daha ciddi konuşmuştu.

“Bu yüzden mi kimseye güvenmiyorsunuz?”

“Güvenmek için acele etmem.”

“Bence insanlara biraz fırsat vermek gerekiyor.”

Sarp hafifçe gülümsedi.

“Bunu söylemek kolay.”

“Denemeden bilemezsiniz.”

“Belki de denemek istemiyorumdur.”

Omuz silktim.

“O zaman bu sizin tercihiniz.”

Bana birkaç saniye baktıktan sonra gülümsedi.

“İnsanlarla konuşurken onları yargılamadan dinliyorsunuz. Bu hoşuma gitti.”

“Öğretmenlikten kalma bir alışkanlık olabilir.”

“Sanmıyorum. Bana kalırsa bu sizin karakteriniz.”

İltifatı duyunca gülümsedim ama konuyu değiştirmek için fırsat buldum.

“Peki, Velora'yı ne zamandır işletiyorsunuz?”

Sarp biraz daha rahat bir şekilde arkasına yaslandı.

“Uzun zamandır. Kolay olmadı ama bugün geldiği noktadan memnunum.”

“Belli oluyor. Oldukça büyük bir yer.”

“İşimi büyütmeyi severim.”

“Başka işletmeleriniz de var mı?”

“Var. Ama hepsini burada konuşacak değiliz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Gizli işler mi?”

Sarp'ın yüzünde o tanıdık, kendinden emin gülümseme belirdi.

“Meraklısınız.”

“Sadece sohbet ediyorum.”

“Ben de öyle.”

Bir süre birbirimize baktık. Sonra ikimiz de güldük.

Kahvaltının nasıl ilerlediğini anlamamıştım. Başta yalnızca bir saat oturacağımı düşünmüştüm ama masadaki çaylarımız birkaç kez yenilenmiş, sohbetimiz hiç kesilmemişti.

Sarp'ın telefonu birkaç kez çaldı. Her seferinde ekrana bakıp sessize aldı.

“İşiniz var sanırım.”

“Her zaman var.”

“İsterseniz kalkabiliriz.”

“Benim acelem yok. Sizin var mı?”

“Hayır ama bütün gününüzü benden almak istemem.”

Sarp hafifçe öne eğildi.

“Bütün günümü almanız için biraz daha uğraşmanız gerekir.”

Gülerek başımı iki yana salladım.

“Gerçekten kendinize hayransınız.”

“Hayran olmam için bir sebebim var.”

“Buna siz karar vermişsiniz zaten.”

“Peki, siz ne düşünüyorsunuz?”

“Henüz karar vermedim demiştim.”

Sarp gülümsedi.

“Bunu sık sık söylemeye başladınız.”

“Çünkü siz de sık sık soruyorsunuz.”

Garson hesabı getirdiğinde Sarp hiç beklemeden kartını uzattı. Ben çantama yönelince elini hafifçe kaldırdı.

“Misafirimsiniz.”

“En azından hesabı paylaşabilirdik.”

“Bir dahaki sefere.”

Başımı kaldırdım.

“Bir dahaki sefere mi?”

“Olmayacağını mı düşünüyorsunuz?”

Gülümsedim.

“Bakalım, Sarp Bey.”

Ayağa kalktığımızda sandalyemi geriye çekti. Birlikte kapıya doğru yürüdük. Dışarı çıktığımızda hava oldukça güzeldi.

“Sizi evinize bırakayım.”

“Gerek yok. Kendim gidebilirim.”

“Bunu tahmin etmiştim.”

“Öyleyse neden teklif ediyorsunuz?”

“Belki bu kez kabul edersiniz diye.”

“Yanlış tahmin.”

Sarp güldü.

“Peki. O zaman bir dahaki sefere başka bir teklif düşünürüm.”

“Bu kadar emin olmayın.”

“Ben genellikle emin olduğum şeyler için uğraşırım, Saye Hanım.”

Bana doğru bir adım yaklaştı. Aramızdaki mesafeyi koruyarak elini uzattı.

“Güzel bir sabah oldu. Teşekkür ederim.”

Elini sıktım.

“Ben teşekkür ederim. Kahvaltı gerçekten güzeldi.”

“Yemekleri mi beğendiniz, sohbeti mi?”

“İkisini de.”

Sarp gülümsedi.

“Bu cevabı beğendim.”

“Görüşmek üzere.”

“Görüşeceğiz, Saye Hanım.”

Benden emin konuşması yine dikkatimi çekmişti. Ama bu kez itiraz etmek yerine gülümseyip arkamı döndüm.

Birkaç adım uzaklaştıktan sonra telefonum çaldı. Ekranda Göksu'nun adını görünce açtım.

“Günaydın kızım, dün geceden sonra yaşıyor musun?”

“Yaşıyorum, merak etme.”

“Ne yapıyorsun?”

“Kahvaltıdan çıktım.”

“Kiminle?”

Bir an duraksadım.

“Sarp'la.”

Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

“NE?”

Gülmeye başladım.

“Bağırma, kulağımın dibindesin!”

“Betül—”

“Betül değil Saye!”

“Şu an isim düzeltme zamanı mı? Sen Sarp Yavuz'la kahvaltıya mı gittin?”
“Evet, Göksu. Sarp Yavuz'la kahvaltıya gittim. Bir sorun mu var?”

“Bir sorun mu var mı? Saye, sen aklını mı kaçırdın? Barış'ın sana söylediklerini unuttun mu?”

Gülümsemem biraz azaldı.

“Unutmadım. Ama kahvaltı yaptık sadece.”

“Sen gerçekten bu adamın sadece kahvaltı yapmak istediğine inanıyor musun?”

“Hayır.”

“E o zaman?”

“Göksu, davet etti. Ben de kabul ettim. Gayet güzel bir kahvaltı yaptık, sonra da ayrıldık. Hepsi bu.”

“Bana hiç güven vermiyor.”

“Bana da vermiyor zaten. Merak etme, ne yaptığımın farkındayım.”

Göksu derin bir nefes verdi.

“Derya'ya anlatmam lazım bunu.”

“Önce bir sakin ol. Daha kahvaltıdan yeni çıktım, sorguya çekildim resmen.”

Göksu güldü.

“Tamam, tamam. Ama akşam konuşacağız. Detay istiyorum.”

“Peki anneciğim.”

Telefonu kapattıktan sonra eve doğru yürümeye devam ettim. Aklımda Göksu'nun söyledikleri vardı ama kendimi gereksiz yere endişelendirmek istemiyordum.

Sarp'ın ilgisini fark etmemek mümkün değildi. Üstelik bunu saklamak için de pek çaba göstermiyordu. Yine de onunla kahvaltıya gitmiş olmam, kendisiyle ilgili her şeyi merak ettiğim anlamına gelmiyordu.

Eve vardığımda Güneş kapının önünde beni karşıladı. Eğilip başını okşadım.

“Geldim kızım. Beni özledin mi?”

Miyavlayarak bacaklarıma sürtündü. Çantamı bırakıp onu kucağıma aldım. Biraz sevdikten sonra mutfağa geçip mamasını kontrol ettim.

Tam kahvemi hazırlamaya başlayacaktım ki telefonum yeniden çaldı. Bu kez ekranda Derya'nın adı vardı.

Açtığımda daha selam veremeden konuşmaya başladı.

“Sen gerçekten Sarp'la kahvaltıya mı gittin?”

Gözlerimi kapatıp gülümsedim.

“Göksu seni aradı, değil mi?”

“Tabii ki aradı! Kızım, sen ne ara böyle şeyler yapmaya başladın?”

“Ne varmış yaptığımda?”

“Barış'ın sana söylediklerinden sonra Sarp'la baş başa kahvaltıya gitmek biraz cesaret işi.”

“Derya, bir kahvaltı yaptık. Adam dün gece yaşanan olay için özür dilemek istediğini söyledi.”

“Sen de inandın mı?”

“Hayır.”

“E peki neden gittin?”

“Çünkü kahvaltı yapmak istedim. Hem de güzel bir yerdeydi.”

Derya kahkaha attı.

“Senin mantığına bayılıyorum.”

“Ben de kendiminkini seviyorum.”

Biraz daha konuştuktan sonra telefonu kapattık. Güneş'i besleyip kendime kahve hazırladım. Günün geri kalanını evde geçirmeye karar vermiştim.

---

Aynı saatlerde Velora'nın üst katındaki ofisinde Sarp, masasının başında oturuyordu.

Önündeki evraklara bakarken telefonunu eline aldı. Sabahki kahvaltıyı düşününce yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Saye beklediğinden daha keyifli bir sohbet arkadaşı çıkmıştı. Kendinden emin tavrı, verdiği hazır cevaplar ve en önemlisi, kendisine karşı mesafesini koruması ilgisini çekmişti.

Alışık olduğu kadınlardan değildi. En azından şimdilik öyle görünüyordu.

Telefonunun ekranında Saye'nin numarası duruyordu. Bir süre baktıktan sonra telefonu masaya bıraktı.

Kapı çalındı.

“Gel.”

Barış içeri girdiğinde elindeki dosyayı masaya bıraktı.

“İstediğin evraklar.”

Sarp dosyayı açıp göz gezdirdi.

“Tamam. Başka?”

Barış ellerini cebine soktu.

“Yok. Bir şey soracağım.”

Sarp başını kaldırdı.

“Sor.”

“Sabah Saye'yle kahvaltıya gitmişsin.”

Sarp'ın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.

“Öğrenmişsin.”

“Göksu'dan duydum. Derya da biliyormuş.”

“Ne olmuş?”

Barış kaşlarını çattı.

“Ne olduğunu biliyorsun. Sana daha önce de söyledim, Saye'yi bu işlere karıştırma.”

Sarp arkasına yaslandı.

“Barış, seninle bu konuyu konuştuğumuzu hatırlamıyorum.”

“Ben de hatırlatmak istedim.”

Sarp kısa bir kahkaha attı.

“Arkadaşını bu kadar sahiplenmen hoşuma gidiyor.”

“Dalga geçme.”

“Geçmiyorum. Rahat ol.”

Barış birkaç saniye onu süzdü.

“Umarım ne yaptığını biliyorsundur.”

Sarp dosyayı kapattı.

“Ben her zaman ne yaptığımı bilirim.”

Barış başını iki yana sallayıp kapıya yöneldi.

“İşine bak o zaman.”

Sarp arkasından gülerek seslendi.

“Sen de.”

Kapı kapandığında yeniden telefonuna baktı. Saye'nin numarasını rehberine kaydetti.

Saye Adalı.

Bir an düşündü, ardından kendi kendine gülümsedi.

Bu tanışıklığın burada bitmesini istemiyordu.
Pazar gününün geri kalanını evde geçirdim. Biraz kitap okudum, Güneş'le oynadım ve haftaya hazırlamam gereken ders notlarını düzenledim. Akşam olduğunda koltuğa uzanmış, televizyonda rastgele açtığım bir şeyi izliyordum.

Telefonum sehpanın üzerinde titredi.

Ekrana baktığımda kayıtlı olmayan bir numaradan mesaj geldiğini gördüm.

Bilinmeyen Numara:
Günün geri kalanı da kahvaltı kadar güzel geçmiştir umarım.

Mesajı okuduktan sonra gülümsedim. Kimin yazdığını tahmin etmek zor değildi.

Ben:
Teşekkür ederim. Gayet güzeldi.

Cevap hemen geldi.

Bilinmeyen Numara:
Kahvaltıdan bahsettiğinizi umuyorum.

Ben:
Başka neden bahsedebilirim?

Bilinmeyen Numara:
Benden bahsediyor olabilirsiniz.

Telefonu elimde tutarken kahkaha attım. Gerçekten kendine hayran bir adamdı.

Ben:
Kendinize güveniniz hiç eksilmiyor sanırım.

Sarp:
Eksilmesini gerektirecek bir durum olmadı henüz.

Ben:
Bunu da siz mi değerlendiriyorsunuz?

Sarp:
Genellikle.

Ben:
İyi akşamlar Sarp Bey.

Sarp:
Konuyu kapatmakta da oldukça başarılısınız.

Ben:
Her sohbetin bir sonu olmalı.

Sarp:
Haklısınız. İyi akşamlar Saye Hanım. Güzel rüyalar.

Telefonu sehpanın üzerine bıraktım. Birkaç saniye sonra yeniden elime alıp mesajlara baktım. Gülümsememi engelleyemedim.

Bu adamın kendine güveni gerçekten sınır tanımıyordu.

Ama hakkını vermeliydim; sıkıcı biri değildi.

Telefonu bu kez ters çevirip bıraktım. Güneş yanıma gelip koltuğa kıvrıldığında onu kucağıma aldım.

“Seninle daha sakin bir hayatımız vardı kızım.”

Güneş umursamazca mırladı.

Ben de kitabımı yeniden elime aldım.

---

Pazartesi sabahı alarmım çaldığında hafta sonunun bitmesine üzülerek gözlerimi açtım. Yataktan kalkıp hazırlandım. Okula gitmeden önce kahvemi içmek için mutfağa geçtiğimde telefonumda yeni bir mesaj gördüm.

Sarp:
Günaydın, öğretmen hanım. Haftaya güzel başlayın.

Mesaja bakıp gülümsedim.

Ben:
Günaydın. Size de iyi çalışmalar.

Telefonu çantama koyup evden çıktım. Bu kez aklımda ne kahvaltı ne de Sarp vardı. Önümde uzun bir okul günü bekliyordu.