KAZUKİ AKİYAMA'NIN GÖLGESİ

Arşivin kapıları açıldığında kimse dışarı çıkmadı.
Sakura, ekranda kalan son isme bakıyordu.
KAZUKİ AKİYAMA.
Babası.
Yıllardır öldüğüne inanılan adam.
Sakura yavaşça ekrana yaklaştı.
“Bu mümkün değil.”
Haruto onun yanında durdu.
“Artık bu hikâyede hiçbir şeyin imkânsız olduğunu söyleyemeyiz.”
Sakura ona baktı.
“Babam yaşıyor.”
Haruto cevap vermedi.
Daiki arşivin diğer tarafındaki bilgisayarı açmaya çalıştı.
“Bu ekranı kim kontrol ediyorsa hâlâ sistemin içinde.”
Mina hemen yanına gitti.
“Bir iz bulabilir misin?”
“Deneyeceğim.”
Haruto, Daiki'ye baktı.
“Tek başına yapma.”
Daiki başını kaldırdı.
“Bana güvenmiyor musun?”
“Şu anda kimseye tamamen güvenmiyorum.”
Mina ikisinin arasına baktı.
“Yine başlamayın.”
Sakura ise sessizce koridorun sonuna doğru yürüdü.
Duvarın üzerinde Akiyama ailesinin mührünü gördü.
Parmaklarını mührün üzerine koyduğu anda küçük bir ışık yandı.
Ardından duvarın içinden mekanik bir ses geldi.
“Kimlik doğrulandı.”
Sakura dondu.
“Ben hiçbir şey yapmadım.”
Haruto hemen yanına geldi.
Duvar yavaşça açıldı.
İçeride küçük, karanlık bir oda vardı.
Odanın ortasında tek bir masa ve masanın üzerinde eski bir zarf duruyordu.
Zarfın üzerinde tek bir isim yazıyordu:
SAKURA
Sakura zarfı aldı.
Arkasında ise babasının imzası vardı.
Kazuki Akiyama.
Sakura'nın elleri titredi.
“Bu onun yazısı.”
Mina sessizce yaklaştı.
“İçinde ne var?”
Sakura zarfı açtı.
Tek bir kâğıt çıktı.
“Sevgili Sakura…”
Sakura okumaya devam etti.
“Eğer bu mektubu bulduysan, artık beni aramayı bırakma. Çünkü sana yıllarca anlatılan hikâyenin en önemli kısmı yalandı.”
Sakura'nın nefesi kesildi.
Haruto dikkatle onu izliyordu.
Mektubun devamında tek bir cümle vardı:
“Anneni kimse kaçırmadı.”
Sakura dondu.
Son satır ise daha korkunçtu.
“Annen seni benden korumaya çalıştı.”
Bir anda odadaki ekran açıldı.
Siyah ekranın ortasında bir görüntü belirdi.
Kazuki.
Sakura'nın gözleri doldu.
“Baba…”
Görüntüde Kazuki doğrudan kameraya bakıyordu.
“Eğer bunu izliyorsan, Sakura…”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Demek sonunda buraya geldin.”
Görüntü dondu.
Ardından yeni bir yazı belirdi:
SONRAKİ DOSYA: 23:47
Sakura ekrana bakarken Haruto elini onun omzuna koydu.
“Bu kez gerçeği birlikte bulacağız.”
Sakura gözlerini ekrandan ayırmadı.
Çünkü ilk kez babasının gerçekten hayatta olabileceğine inanmıştı.
Ve aynı anda odanın diğer tarafında, kimsenin fark etmediği küçük bir kamera ışığı yandı.
Birisi onları izliyordu.
Sakura ekrandaki görüntüye bakmaya devam ederken odadaki kamera ışığı bir kez daha yanıp söndü. Haruto bunu fark etti ve hemen Sakura'nın önüne geçti.
“Bizi izliyorlar.”
Daiki bilgisayarın başına geçti.
“Kameranın bağlantısını kesebilirim.”
Haruto ona baktı.
“Kesme.”
Daiki şaşırdı.
“Neden?”
“Bizi kim izliyorsa, nereye bağlandığını öğrenebiliriz.”
Daiki birkaç saniye düşündü, sonra bilgisayarda işlem yapmaya başladı. Mina onun yanında duruyordu.
“Bulabilecek misin?”
“Bir bağlantı var ama şifreli.”
Haruto yaklaşarak ekrana baktı.
“Akiyama sistemine mi bağlı?”
“Hayır.”
Daiki'nin yüzü ciddileşti.
“Başka bir yerden geliyor.”
Sakura mektubu tekrar eline aldı. Kâğıdın arkasında daha önce fark etmediği küçük bir sembol vardı. Akiyama mührünün yanında üç rakam yazıyordu.
“23:47.”
Mina Sakura'nın yanına geldi.
“Yine aynı saat.”
Sakura başını salladı.
“Bu saat sadece bir zaman değil. Bir anahtar.”
Haruto hemen masanın üzerindeki bilgisayara baktı.
“O zaman 23:47'yi şifre olarak deneyelim.”
Daiki birkaç farklı kombinasyon girdi. Ekran bir anda karardı ve ardından yeni bir dosya açıldı.
DOSYA 23:47 — KAZUKİ AKİYAMA
Sakura'nın gözleri büyüdü.
Dosyanın içinde tek bir video vardı.
Daiki videoyu açtı.
Görüntüde Kazuki bir odada oturuyordu. Bu kez eski bir kayıt değildi. Arka plandaki saat çalışıyordu.
Kazuki kameraya baktı.
“Bunu izliyorsan, beni bulduğunu sanıyorsun.”
Sakura nefesini tuttu.
“Ama Sakura, önce şunu bilmelisin. Ben seni terk etmedim.”
Sakura'nın gözleri doldu.
Kazuki devam etti:
“Yıllar önce seni korumak için ortadan kaybolmak zorunda kaldım. Çünkü ailemizin içindeki kişi sandığımızdan çok daha yakındı.”
Haruto dikkatle dinliyordu.
Kazuki'nin sesi sertleşti.
“Ve o kişi yalnızca seni izlemiyordu. Anneni de izliyordu.”
Video bir anda kesildi.
Ekranda yeni bir görüntü açıldı.
Bir fotoğraf.
Sakura'nın annesi, Kazuki ve genç Sakura aynı karedeydi.
Fotoğrafın arkasında tek bir isim yazıyordu:
HARUTO KURODA.
Odadaki herkes sustu.
Sakura yavaşça Haruto'ya döndü.
Haruto'nun yüzündeki şaşkınlık gerçekti.
“Benim adım neden orada?”
Daiki hemen ona baktı.
“Bunu açıklaman gerekiyor.”
Haruto fotoğrafa yaklaşarak başını iki yana salladı.
“Ben o fotoğrafın çekildiği günü hatırlamıyorum.”
Mina sessizce sordu:
“Peki Kazuki seni neden biliyordu?”
Haruto cevap veremedi.
Sakura ise ilk kez Haruto'ya şüpheyle bakıyordu.
Haruto bunu fark etti.
“Sakura, sana yalan söylemiyorum.”
Sakura birkaç saniye sustu.
“Bunu bilmek için henüz çok erken.”
Tam o anda bilgisayardan yeni bir ses geldi.
Daiki ekrana döndü.
“Bir dosya daha açıldı.”
Ekranda şu yazıyordu:
HARUTO KURODA — DOSYA 04
Haruto'nun yüzü değişti.
“Hayır…”
Sakura ona baktı.
“Ne oldu?”
Haruto ekrana yaklaşırken sesi kısıldı.
“Bu dosyanın var olduğunu bilmiyordum.”
Dosya açılmadan önce sistem son bir uyarı verdi:
DOSYAYI AÇARSANIZ, SAKURA'NIN HARUTO HAKKINDAKİ GERÇEĞİ ÖĞRENİLECEKTİR.
Haruto ekrana baktı.
Sakura'nın gözleri onun üzerindeydi.
Ve Daiki'nin eli, bilgisayarın açma tuşunun üzerinde duruyordu.
Daiki'nin eli açma tuşunun üzerinde birkaç saniye daha bekledi. Kimse konuşmuyordu. Sakura gözlerini Haruto'dan ayırmıyor, Haruto ise ekrandaki uyarıya bakıyordu.
“Aç.”
Daiki Sakura'ya baktı.
“Emin misin?”
Sakura başını salladı.
“Evet. Ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”
Daiki tuşa bastı.
Ekran karardı. Ardından eski bir görüntü açıldı. Görüntünün üzerinde tarih yoktu. Sadece sağ üst köşede 23:47 yazıyordu.
Bir koridor görünüyordu.
Haruto ekrana yaklaşınca yüzündeki ifade değişti.
“Bu…”
Sakura ona döndü.
“Neyi tanıdın?”
Haruto cevap vermedi.
Görüntüde genç bir Haruto koridorun sonunda duruyordu. Karşısında ise genç Sakura vardı. İkisi birbirlerine bakıyordu.
Mina şaşkınlıkla ekrana yaklaştı.
“Haruto, sen Sakura'yı o zamandan beri mi tanıyorsun?”
Haruto sessiz kaldı.
Sakura'nın sesi daha sert çıktı.
“Bana cevap ver.”
Haruto sonunda başını salladı.
“Evet.”
Sakura birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
“Peki neden ben seni hatırlamıyorum?”
Haruto gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.
“Çünkü o gece bazı şeyleri hatırlamanı istemediler.”
Daiki hemen araya girdi.
“Kim istemedi?”
Haruto cevap vermedi.
Daiki öfkeyle ona baktı.
“Yine susuyorsun.”
“Çünkü söylediğim her şey Sakura'yı daha büyük bir tehlikeye sokabilir.”
Sakura Haruto'ya yaklaştı.
“Benim için karar verme.”
Haruto ona baktı.
“Ben sadece seni korumaya çalışıyorum.”
“Benden gerçekleri saklayarak mı?”
Haruto cevap veremedi.
Tam o anda videodaki genç Sakura konuşmaya başladı.
“Haruto, annem neden bana hiçbir şey anlatmıyor?”
Genç Haruto'nun sesi duyuldu.
“Çünkü zamanı gelmedi.”
“Ne zaman gelecek?”
“Bilmiyorum.”
Görüntü birkaç saniye ilerledi.
Bu kez genç Sakura'nın elinde bir mektup vardı.
Haruto ona yaklaşarak mektubu aldı.
“Bunu saklamalısın.”
“Niye?”
“Baban böyle istedi.”
Sakura ekrana bakarken gözleri büyüdü.
“Bu mektup…”
Mina ona baktı.
“Ne oldu?”
Sakura başını salladı.
“Bu, annemin bana yazdığı ilk mektup.”
Haruto şaşkınlıkla Sakura'ya döndü.
“Hayır.”
Sakura ona baktı.
“Ne?”
“Bu mektubu sana vermem gerekiyordu.”
“Ne demek istiyorsun?”
Haruto'nun yüzü gerildi.
“O mektubu yıllar önce ben aldım.”
Daiki sertçe konuştu.
“Ve Sakura'ya vermedin.”
Haruto başını eğdi.
“Çünkü Kazuki bana vermememi söyledi.”
Sakura'nın gözleri doldu.
“Bana ait olan bir mektubu benden sakladın.”
“Evet.”
Sakura birkaç saniye sustu.
Sonra ekrandaki görüntüye baktı.
“Peki mektupta ne yazıyordu?”
Haruto cevap vermeden önce görüntü değişti.
Mektubun son satırı ekranda belirdi:
“Sakura, Haruto'ya güvenebilirsin. Ama onun sana anlatmadığı bir gerçek var.”
Haruto'nun yüzündeki ifade değişti.
Daiki ekrana yaklaştı.
“Bu ne demek?”
Sakura yavaşça Haruto'ya döndü.
“Annem senin güvenilir olduğunu söylüyor.”
Haruto başını kaldırdı.
“Ama…”
Sakura devam etti.
“Senin de benden sakladığın bir gerçek olduğunu söylüyor.”
Haruto cevap vermedi.
Mina sessizce Daiki'nin yanına geçti.
Daiki Haruto'ya bakarken ellerini sıktı.
“Artık söyle.”
Haruto derin bir nefes aldı.
“Tamam.”
Sakura gözlerini ondan ayırmadı.
Haruto'nun sesi kısıldı.
“Ben Kazuki'nin emriyle sadece seni korumadım.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ben aynı zamanda seni yıllarca izledim.”
Sakura'nın yüzündeki şaşkınlık arttı.
“Ne?”
Haruto devam edemeden ekran yeniden karardı.
Son mesaj ortaya çıktı:
HARUTO'NUN SAKURA'YI NEDEN İZLEDİĞİNİ ÖĞRENMEK İSTİYORSANIZ, DOSYA 06'YI AÇIN.
Daiki ekrana baktı.
“Bu iş daha yeni başlıyor.”
Sakura ise Haruto'ya bakıyordu.
“Bu kez senden kaçmanı istemiyorum.”
Haruto başını kaldırdı.
“Kaçmayacağım.”
Daiki ekrandaki “DOSYA 06” yazısına baktı. Sakura ise hâlâ Haruto'nun karşısında duruyordu. Aralarında birkaç adımlık mesafe vardı ama Sakura'nın gözlerindeki soru, o mesafeden çok daha büyüktü.
“Dosyayı aç.”
Daiki bilgisayara yöneldi.
“Hazır mısınız?”
Haruto cevap vermeden Sakura'ya baktı.
“Bu dosyada ne çıkarsa çıksın, sana anlatacağım.”
Sakura başını salladı.
“Artık sadece gerçeği istiyorum.”
Daiki dosyayı açtı.
Ekranda eski bir okul görüntüsü belirdi. Koridor boştu. Saat 23:41'i gösteriyordu. Birkaç saniye sonra genç Haruto görüntünün içine girdi. Elinde küçük bir dosya vardı.
Mina ekrana yaklaştı.
“Bu okul mu?”
Haruto başını salladı.
“Evet.”
Görüntüde Haruto koridorun sonunda bulunan bir kapının önünde durdu. Kapıyı açmadan önce etrafına baktı. Ardından içeriden bir ses geldi.
“Geç kaldın.”
Haruto kapıyı açtı.
İçeride Kazuki vardı.
Sakura'nın nefesi kesildi.
“Babam…”
Kazuki'nin genç Haruto'ya uzattığı dosyanın üzerinde tek bir isim yazıyordu.
SAKURA AKİYAMA.
Kazuki konuşmaya başladı.
“Bundan sonra Sakura'yı yalnız bırakmayacaksın.”
Haruto başını salladı.
“Onu kimden koruyacağım?”
Kazuki bir süre sessiz kaldı.
“Kendisinden bile.”
Haruto şaşkınlıkla baktı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Kazuki dosyayı kapattı.
“Bir gün Sakura geçmişini hatırlarsa, onu arayan herkes ortaya çıkacak.”
Görüntü bir anda kesildi.
Sakura ekrana bakarken fısıldadı:
“Geçmişimi hatırlamamam için mi beni izledin?”
Haruto başını eğdi.
“Evet.”
Sakura'nın yüzündeki kırgınlık arttı.
“Bunu bana söyleyebilirdin.”
“Eğer söyleseydim seni koruyamazdım.”
Daiki sertçe araya girdi.
“Her şeyi korumak bahanesiyle açıklamaktan vazgeç.”
Haruto ona döndü.
“Sen benim ne yaşadığımı bilmiyorsun.”
Daiki bir adım yaklaştı.
“Sen de benim ne yaşadığımı bilmiyorsun.”
Mina hemen Daiki'nin yanına geçti.
“Daiki, sakin ol.”
Daiki Mina'ya baktı ve geri çekildi.
Sakura bu konuşmayı sessizce izledi. Haruto ile Daiki arasındaki gerginlik artık gizlenemeyecek kadar büyümüştü.
Tam o sırada ekran yeniden açıldı.
Bu kez Kazuki'nin sesi duyuldu.
“Haruto'ya güvenebilirsin, Sakura. Fakat Daiki konusunda dikkatli ol.”
Daiki dondu.
Mina ona baktı.
“Daiki…”
Daiki ekrana yaklaşarak konuştu.
“Bu kaydı kim hazırladı?”
Kazuki'nin sesi devam etti.
“Çünkü Daiki'nin ailesi, Akiyama ailesinin sandığından çok daha fazlasını biliyor.”
Daiki'nin yüzü değişti.
“Benim ailem…”
Haruto hemen araya girdi.
“Bu dosyayı kapat.”
Daiki ona döndü.
“Hayır.”
“Daiki, kapat.”
“Bana emir verme!”
Haruto'nun sesi sertleşti.
“Bu konu senin düşündüğünden daha tehlikeli.”
Daiki bir adım daha attı.
“Demek biliyorsun.”
Haruto sustu.
Daiki'nin bakışları sertleşti.
“Benden ne saklıyorsun?”
Mina ikisinin arasına girdi.
“Yeter artık!”
Sakura ise ekrana bakıyordu.
Çünkü Kazuki'nin mesajı henüz bitmemişti.
Ekranda son bir cümle belirdi:
“HARUTO VE DAİKİ BİRBİRİNE GÜVENMEYECEK. ÇÜNKÜ İKİSİNDEN BİRİ, SAKURA'NIN GEÇMİŞİNDEKİ KAYIP GECEYİ BİLİYOR.”
Sakura yavaşça Haruto'ya baktı.
Sonra Daiki'ye.
İkisi de sessizdi.
Mina ise Daiki'nin elini tuttu.
“Ne olursa olsun, yalnız değilsin.”
Daiki Mina'ya baktı.
“Bunu gerçekten söylediğine emin misin?”
Mina başını salladı.
“Evet.”
Sakura onları izlerken ilk kez aralarındaki yakınlığı fark etti.
Ama aynı anda Haruto'nun bakışları da Sakura'ya çevrilmişti.
Ve arşivin ekranında yeni dosya açıldı:
DOSYA 07 — KAYIP GECE.
Ekranda beliren “DOSYA 07 — KAYIP GECE” yazısı birkaç saniye boyunca değişmeden kaldı.
Kimse konuşmadı.
Sakura'nın gözleri ekrandan ayrılmıyordu. Az önce öğrendiği her şeyin ardından şimdi önünde duran bu dosya, yıllardır hatırlayamadığı gecenin cevabı olabilirdi.
Daiki yavaşça bilgisayarın başına oturdu.
“Dosyayı açıyorum.”
Haruto hemen ona döndü.
“Bekle.”
Daiki kaşlarını çattı.
“Daha ne kadar bekleyeceğiz?”
“Bu dosyanın ne olduğunu bilmiyoruz.”
Sakura araya girdi.
“Tam da bu yüzden açmalıyız.”
Haruto Sakura'ya baktı.
“Ya bu dosya seni yeniden o geceye götürürse?”
Sakura birkaç saniye sustu.
“Belki de gitmem gereken yer orasıdır.”
Mina Sakura'nın yanına geldi.
“Yalnız değilsin.”
Sakura ona baktı ve hafifçe başını salladı.
Daiki dosyayı açtı.
Ekran karardı.
Ardından yalnızca bir tarih belirdi.
17 EKİM.
Sakura'nın nefesi kesildi.
“Bu tarih…”
Haruto ekrana yaklaşarak baktı.
“Hatırladığın bir şey var mı?”
Sakura gözlerini kapattı.
Karanlık bir koridor.
Bir kapı.
Birinin elini tuttuğunu hissediyordu.
Sonra bir ses.
“Koş, Sakura.”
Gözlerini hızla açtı.
“Bir ses duydum.”
Daiki hemen kaydı durdurmadı.
“Ne sesi?”
Sakura başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum. Erkekti.”
Haruto'nun yüzü değişti.
“Başka?”
Sakura tekrar ekrana baktı.
“Bana koşmamı söyledi.”
Tam o sırada videodan bir görüntü açıldı.
Yıllar önceki okul koridoru görünüyordu.
Kamera sabitti.
Görüntünün bir köşesinde küçük Sakura vardı.
Yanında ise Haruto.
Fakat bu kez Haruto yalnız değildi.
Arkasında başka biri duruyordu.
Yüzü kameraya dönük değildi.
Daiki görüntüyü durdurdu.
“Kim bu?”
Haruto ekrana baktı.
“Bilmiyorum.”
Daiki ona döndü.
“Emin misin?”
“Evet.”
Mina görüntüye yaklaştı.
“Haruto, dikkatli bak.”
Haruto birkaç saniye boyunca görüntüyü inceledi.
Sonra yüzündeki ifade değişti.
“Bu mümkün değil.”
Sakura ona döndü.
“Ne gördün?”
Haruto cevap vermedi.
Daiki görüntüyü büyüttü.
Adamın elindeki yüzük netleşti.
Akiyama ailesinin mührü.
Sakura'nın gözleri büyüdü.
“Bu yüzük…”
Haruto yavaşça konuştu.
“Kazuki'nin yüzüğü.”
Odada yeniden sessizlik oluştu.
Sakura ekrana baktı.
“Babam o gece oradaydı.”
Daiki başını salladı.
“Demek ki kayıp geceyle ilgili bildiklerimizin çoğu yanlış.”
Tam o sırada görüntüde genç Sakura'nın elindeki küçük zarf göründü.
Haruto'nun sesi kısıldı.
“O mektup…”
Sakura ona baktı.
“Hangi mektup?”
Haruto cevap veremeden kayıt devam etti.
Genç Sakura zarfı Haruto'ya uzattı.
“Bunu anneme götür.”
Genç Haruto başını salladı.
“Merak etme. Yerine ulaşacak.”
Sonra görüntünün arkasından Kazuki'nin sesi duyuldu.
“Hayır.”
Genç Haruto bir anda dönmüştü.
Kazuki kadraja girdi.
Elindeki zarfı Haruto'dan aldı.
“Bu mektup hiçbir zaman yerine ulaşmayacak.”
Sakura'nın yüzü dondu.
“Babam neden annemin mektubunu sakladı?”
Haruto gözlerini kapattı.
“Çünkü o mektubun içinde ne olduğunu biliyordu.”
Daiki hemen sordu.
“Ne vardı?”
Haruto cevap vermedi.
Sakura ona yaklaştı.
“Haruto.”
Haruto gözlerini açtı.
“Annenin mektubunda bir isim vardı.”
“Kim?”
Haruto ekrana baktı.
“Vedat.”
Sakura'nın yüzündeki şaşkınlık büyüdü.
Tam o anda bilgisayarda yeni bir yazı belirdi.
DOSYA 07'NİN İKİNCİ KAYDI AÇILIYOR.
Altında tek bir cümle vardı:
“KAZUKİ'NİN O GECE NEDEN ORADA OLDUĞUNU ÖĞRENMEK İSTİYORSANIZ, SAKURA'NIN ANNESİNİ BULUN.”
Sakura'nın kalbi hızlandı.
“Annem…”
Haruto ona baktı.
“Onu bulmamız gerekiyor.”
Daiki ayağa kalktı.
“Hayır.”
Herkes ona döndü.
Daiki'nin bakışları ekrandaydı.
“Bence annesini aramadan önce şunu öğrenmeliyiz.”
Sakura sordu:
“Neyi?”
Daiki ekrandaki son satırı gösterdi.
“ÇÜNKÜ SAKURA'NIN ANNESİ, KAYIP GECENİN TEK TANIK DEĞİL.”
Mina yavaşça sordu:
“Başka kim var?”
Ekran bir kez daha değişti.
Yeni bir isim ortaya çıktı.
REN TAKAHASHİ.
Haruto'nun yüzü aniden ciddileşti.
Sakura ise ekrana bakarken yalnızca tek bir şey söyleyebildi.
“Ren…”
Sakura'nın sesi odada yankılandı.
Ekrandaki isim birkaç saniye daha kaldıktan sonra kayboldu. Ardından yeni bir kayıt açıldı.
Bu kez görüntü yoktu.
Sadece ses vardı.
Ren'in sesi.
“Eğer bu kaydı dinliyorsanız, artık saklayacak bir şey kalmamış demektir.”
Sakura'nın gözleri büyüdü.
Haruto hemen ekrana baktı.
“Bu kayıt ne zaman alınmış?”
Daiki bilgisayardaki bilgileri kontrol etti.
“Tarih yok.”
Mina yaklaştı.
“Nasıl yani?”
“Dosyanın oluşturulma tarihi silinmiş.”
Sakura sessizce konuştu.
“Ren bunu neden bize bırakmış olabilir?”
Kayıt devam etti.
“Ben o gece Sakura'nın yanında değildim. Ama annesini bulmak için gönderildim.”
Sakura'nın nefesi kesildi.
Haruto Ren'in daha önce söylediklerini hatırladı.
“Demek doğruymuş…”
Daiki ona baktı.
“Neyi biliyorsun?”
Haruto cevap vermeden önce Sakura'ya baktı.
“Ren, yıllar önce Sakura'nın annesini aradığını söylemişti.”
Sakura başını kaldırdı.
“Bana hiçbir zaman neden aradığını söylemedi.”
Kayıttaki Ren'in sesi yeniden duyuldu.
“Bana verilen emir açıktı. Sakura'nın annesini bulacaktım. Fakat onu bulduğumda öğrendiğim şey, her şeyi değiştirdi.”
Sakura masaya yaklaştı.
“Ne öğrendin?”
Kayıt birkaç saniyeliğine kesildi.
Sonra Ren'in sesi daha alçak duyuldu.
“Sakura'nın annesi, Kazuki'nin öldüğüne hiçbir zaman inanmadı.”
Odadaki herkes birbirine baktı.
Daiki fısıldadı.
“Demek o da Kazuki'nin hayatta olduğunu biliyordu.”
Sakura başını iki yana salladı.
“Hayır. Daha fazlası var.”
Ekranda yeni bir yazı belirdi.
KAYIT 07-B
Altında tek bir cümle vardı:
“KAZUKİ'NİN O GECE NEDEN ORADA OLDUĞUNU ÖĞRENMEK İSTİYORSANIZ, SAKURA'NIN ANNESİNİ BULUN.”
Sakura'nın gözleri doldu.
“Annem hâlâ biliyor.”
Haruto ona yaklaştı.
“Evet.”
Sakura Haruto'ya baktı.
“Peki neden yıllarca sustu?”
Haruto cevap vermedi.
Bu kez Daiki konuştu.
“Çünkü belki de susması istendi.”
Mina ona döndü.
“Kim tarafından?”
Daiki ekrandaki dosyaya baktı.
“Kazuki tarafından.”
Haruto başını kaldırdı.
“Bunu nereden çıkardın?”
Daiki bilgisayardaki kayıtları gösterdi.
“Dosyadaki erişim izlerine bak.”
Haruto ekrana yaklaştı.
Bir kullanıcı adı görünüyordu.
K.A.
Haruto'nun yüzü değişti.
“Sistem hâlâ aktif.”
Sakura hemen sordu:
“Babam mı?”
Daiki başını salladı.
“Bilmiyorum.”
Tam o anda bilgisayarın ekranı tekrar karardı.
Sonra tek bir cümle ortaya çıktı.
SAKURA, ANNENİ BULMADAN ÖNCE BİR GERÇEĞİ HATIRLAMALISIN.
Sakura ekrana baktı.
“Ne gerçeği?”
Yeni bir görüntü açıldı.
Küçük Sakura, yıllar önceki bir odada oturuyordu.
Karşısında annesi vardı.
Annesi ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
Küçük Sakura'nın elinde ise aynı zarf vardı.
Annesi ona doğru eğildi.
“Bunu kimseye söyleme.”
Küçük Sakura başını salladı.
“Neden?”
Annesi bir süre sustu.
“Çünkü baban geri dönerse, önce seni bulacak.”
Sakura'nın gözleri büyüdü.
“Babam geri dönecek miydi?”
Haruto ekrana bakarken sessizce cevap verdi.
“Evet.”
Daiki ona döndü.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Haruto'nun bakışları Sakura'dan ayrılmadı.
“Çünkü o gece Kazuki'nin Sakura'ya söylediği son cümleyi duydum.”
Sakura yavaşça ona yaklaştı.
“Ne söyledi?”
Haruto birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini Sakura'nın gözlerine çevirdi.
“Bana güvenme.”
Sakura'nın yüzündeki ifade değişti.
Haruto devam etti.
“Bunu sana söylememi istemedi.”
“Kim?”
Haruto ekrana baktı.
“Kazuki.”
Tam o anda sistem yeni bir uyarı verdi.
DOSYA 08 — ANNENİN MEKTUBU
Ve hemen altında:
“BU DOSYAYI AÇMADAN ÖNCE, REN'İN NEDEN YILLARCA SUSTUĞUNU ÖĞRENİN.”
“Ren'in bana karşı neden böyle davrandığını artık bilmek istiyorum.”
Sakura'nın sesi sakindi ama gözlerindeki merak gizlenemiyordu.
Haruto ona baktı.
“Sen de fark ettin.”
“Yıllardır fark ediyorum.”
Daiki bilgisayarın başında sessizce bekledi.
Mina ise Sakura'nın yanına geçti.
“Ren sana hiçbir zaman diğer insanlara davrandığı gibi davranmadı.”
Sakura başını salladı.
“Beni korumaya çalıştı. Bazen nedenini sorduğumda konuyu değiştirdi.”
Haruto derin bir nefes aldı.
“Çünkü bunun cevabını sana söylemesi yasaktı.”
Sakura hemen ona döndü.
“Kim yasakladı?”
Haruto cevap vermeden önce ekrana baktı.
“Kazuki.”
Daiki kaşlarını çattı.
“Yine mi Kazuki?”
“Çünkü Ren'in Sakura'ya özel olarak yaklaşmasının bir nedeni vardı.”
Sakura'nın yüzü ciddileşti.
“Ne nedeni?”
Daiki dosyaların arasında arama yaptı.
“Bir şey buldum.”
Ekranda eski bir kayıt açıldı.
REN TAKAHASHİ — GÖREV NOTU
Altında tek bir cümle vardı:
“Sakura Akiyama yalnızca korunacak kişi değildir.”
Sakura ekrana yaklaştı.
“Ne demek bu?”
Daiki kaydı aşağı kaydırdı.
Yeni bir satır ortaya çıktı.
“REN, SAKURA'YI ÇOCUKLUĞUNDAN BERİ TANIMAKTADIR.”
Sakura'nın gözleri büyüdü.
“Ben Ren'i sonradan tanıdığımı sanıyordum.”
Haruto başını salladı.
“Sen öyle sanıyordun.”
Ekrandaki kayıt devam etti.
Bu kez Ren'in sesi duyuldu.
“Sakura beni hatırlamıyor. Böyle olması gerekiyor.”
Sakura donup kaldı.
“Ren…”
Ren'in sesi devam etti.
“Onu ilk gördüğümde Kazuki bana yalnızca onu korumamı söylemedi. Bana bir sırrı da emanet etti.”
Kayıt kısa süreliğine kesildi.
Sonra Ren'in sesi yeniden duyuldu.
“Sakura'nın çocukken yaşadığı geceyi hatırlamaması için ona yardım etmem gerekiyordu.”
Sakura yavaşça Haruto'ya döndü.
“Yani Ren beni unutmadı.”
Haruto başını salladı.
“Hayır.”
“Beni tanıdığı halde neden hiçbir şey söylemedi?”
Haruto'nun cevabı gecikmedi.
“Çünkü sana gerçeği söylerse, o geceyi hatırlamaya başlayacağından korkuyordu.”
Sakura'nın gözleri doldu ama bu kez ağlamadı.
“Demek bana karşı hassas olmasının nedeni…”
Daiki cümleyi tamamladı.
“Senin geçmişini herkesten önce bilmesi.”
Tam o anda ekranda yeni bir kayıt açıldı.
Ren kameranın karşısında görünüyordu.
Bu kez yüzü netti.
“Eğer Sakura bunu izliyorsa, artık gerçeği bilmeye hakkı var.”
Ren birkaç saniye sustu.
“Ben Sakura'yı hiçbir zaman yalnızca korumam gereken biri olarak görmedim. Çünkü çocukken onun yaşadığı korkuyu gördüm.”
Sakura ekrana bakakaldı.
Ren devam etti.
“Ve o gece ona verdiğim bir söz vardı.”
Sakura fısıldadı:
“Ne sözü?”
Ren'in kayıttaki sesi duyuldu.
“Bir gün her şeyi hatırladığında, yanında olacağıma söz verdim.”
Ekran karardı.
Ardından son bir mesaj belirdi:
“REN'İN SAKURA'YA OLAN BAĞININ GERÇEK NEDENİ DOSYA 08'DE.”
Daiki dosyayı açmak için fareye uzandı.
Sakura onu durdurdu.
“Bu kez ben açacağım.”
Elini bilgisayarın üzerine koydu.
Ve DOSYA 08 — ANNENİN MEKTUBU açıldı.