Bölüm 54: Yeni Bir Başlangıç

Efe, tıptan bir yıl daha erteleme kararı almak zorunda kaldığını hissetti. Annesinin hastalığı, kendi duygusal durumu ve hayatındaki değişiklikler, eğitim hayatını bu kadar zamana yaymak için bir başka yol seçmesini gerektirmişti. Kendi içinde bir mücadele vardı; tıp, hala en büyük hedefiydi, ama şu anki yaşam koşulları ve annesine olan sorumluluğu, her şeyin önündeydi. Sonunda, okul yönetimine dilekçe yazıp tıp eğitiminin bir yıl daha ertelenmesini talep etti. Kararını aldıktan sonra biraz rahatladı, ama hala bir eksiklik vardı içinde. Hedefleri bir süreliğine askıya almıştı.

Evde, annesiyle birlikte vakit geçirmek, ona moral vermek en öncelikli işi olmuştu. Anneleri, hastalığının iyileşmesiyle birlikte evde uzun süre dinlenmeye devam ediyordu. Ama Efe’nin içinde, bir şeylerin değişmeye başladığını hissetmeye başladı. Annesinin durumunun daha da kötüleşmesinden korkuyor ve ona daha fazla vakit ayırarak, ona karşı sorumluluğunu yerine getirmek istiyordu.

Bir sabah, annesi yine hastayken, Efe içinden bir karar aldı: Artık hayata daha fazla katılmalıydı. Kendini, bir şekilde maddi açıdan da rahatlatmak için iş aramaya karar verdi. Asgari ücretle çalışan bir iş buldu ve hemen işe başladı. İşteki günleri, evdeki karışıklığı biraz olsun unutmasına, yeni sorumluluklar almasına yardımcı oldu. Anneleri, artık iş aramayacak kadar hastaydı ve Efe, onun yerine geçerek ailenin geçimini sağlamak için elinden geleni yapıyordu.

Bir yandan da işin stresinden kurtulmak için Asya’yla sık sık konuşuyordu. Asya, Efe’ye destek olmaya devam ediyordu, ancak Efe hala içsel olarak bir karmaşa içindeydi. Annemin hastalığı ne olacak? Tıp eğitimine ne zaman devam edebilirim? Efe bu sorularla her gece baş başa kalıyordu.

Bir akşam, Efe yine işten dönüp yorgun bir şekilde eve gittiğinde, telefonuna bir mesaj geldi. Asya’dan bir mesajdı.

Asya:
“Efe, yine uzun zaman oldu. Nasılsın? Tıp için bir şeyler yapmak istiyor musun? Durum nasıl?”

Efe, birkaç saniye düşündü. Annesinin hastalığı, hayatını tamamen şekillendirmişti. Yine de bir şeyler yapmak zorundaydı, ilerlemek zorundaydı.

Efe:
“İyi değilim, Asya. Tıp eğitimi, bir yıl daha erteledim. Annesinin durumu ve benim sorumluluklarım nedeniyle böyle bir karar almak zorundaydım. Ama... belki de doğru olanı yaptım. İşe başladım, annem için her şeyi yapmam lazım.”

Asya:
“Bunu duyduğuma sevindim. Bir yıl daha ertelemen belki de doğru bir karar olmuştur. Ama unutma, her şey zamanla düzelir. Kendine odaklan. Her zaman sana destek olacağım.”

Efe, Asya’nın mesajlarını okurken, içindeki karamsarlık biraz olsun hafifledi. Asya ona moral veriyordu, bir şekilde her şeyin geçeceğine inanıyordu. Ama Efe, henüz bir karar vermemişti. Tıpa geri dönüp dönmemek, hayatta hangi adımı atması gerektiği hala belirsizdi.

Yine de, bir şeyler değişiyordu. Artık annesiyle daha fazla vakit geçirebilir, onlara bakabilirdi. Yeni işinde kazandığı parayla annesinin tedavi masraflarına yardımcı olabilirdi. Efe’nin gözleri, bu yeni yaşam tarzı içinde belirsiz bir ışık arıyordu.