Profesör kitap kapağı

12. bölüm / 26

Bölüm Xı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 26Şu an: Bölüm Xı.

BÖLÜM XI.
Gerçekten de kurnaz küçük siyasetçiyle uzun uzun konuşmuştum. Odama döndüğümde yemeğin yarısının yenmiş olduğunu gördüm. Öğünlere geç kalmak okulun değişmez bir kuralına aykırıydı. Çorba kaldırılıp ilk yemek servis edildikten sonra içeri giren bir Flaman yardımcı öğretmen olsaydı, Mösyö Pelet muhtemelen herkesin önünde onu azarlardı; çorba ve balığı da kesinlikle elinden alırdı. Ama söz konusu kişi ben olduğum için, bu kibar ama taraf tutan bey yalnızca başını salladı. Yerime oturup peçetemi açtım, içimden kendi sapkın duamı ettim; o da bana bir tabak “havuç püresi” getirmesi için nazikçe bir hizmetçiyi mutfağa gönderdi (çünkü o gün etsiz gündü). İlk yemeği kaldırmadan önce de, ilk yemeği oluşturan morina kurusundan bana bir porsiyon ayırdı. Yemek bitince oğlanlar akşam oyunları için dışarı fırladı; iki yardımcı öğretmen Kint ile Vandam da elbette peşlerinden gitti. Zavallılar! Öylesine ağırkanlı, öylesine ruhsuz, gökteki ve yerdeki her şeye öylesine kayıtsız görünmeselerdi, o kaba saba oğlanların peşinde her yerde, her zaman sürüklenmek zorunda kalışlarına çok acırdım. Buna rağmen odama çıkarken, orada eğlence bulamazsam bile en azından özgürlük bulacağımdan emin olduğum için kendimi ayrıcalıklı bir züppe diye küçümsemeye meyilliydim; ama bu akşam, daha önce de sık sık olduğu gibi, daha da farklı bir biçimde öne çıkacaktım.

Merdivenin ilk basamağına ayağımı atarken arkamdan Mösyö Pelet’nin sesi geldi: “Eh bien, yaramaz çocuk! Nereye gidiyorsunuz? Yemek odasına gelin de sizi biraz azarlayayım.”

Özel oturma odasına giderken, “Geç döndüğüm için özür dilerim, mösyö,” dedim. “Benim suçum değildi.”

“Öğrenmek istediğim tam da bu,” diye karşılık verdi Mösyö Pelet. Mevsim geldiği için soba kaldırılmış, yerine güzel bir odun ateşi yakılmıştı; beni rahat salona buyur etti. Zili çalıp “İki kişilik kahve” istedi. Az sonra neredeyse İngiliz rahatlığı içinde, ocağın iki yanında oturuyorduk; aramızdaki küçük yuvarlak masada bir kahve ibriği, bir şekerlik ve iki büyük beyaz porselen fincan vardı. Mösyö Pelet kutudan bir puro seçerken aklım, seslerini hâlâ duyabildiğim, oyun alanında boğuk boğuk düzen sağlamaya çalışan iki dışlanmış yardımcı öğretmene kaydı.

“Gözetmenlik büyük sorumluluk,” dedim.

“Efendim?” dedi Mösyö Pelet.

Mösyö Vandam ile Mösyö Kint’in işleri yüzünden bazen biraz yorulmaları gerektiğini düşündüğümü söyledim.

“Yük hayvanları, yük hayvanları,” diye küçümseyerek mırıldandı müdür. Bu sırada ona kahvesini uzattım.

Fincanına birkaç kocaman parça kıta şekeri atmıştım. “Buyurun, delikanlı,” dedi tatlılıkla. “Şimdi anlatın bakalım, Matmazel Reuter’nin yanında neden bu kadar uzun kaldınız? Onun okulunda da benimkinde olduğu gibi derslerin saat dörtte bittiğini biliyorum; siz döndüğünüzde saat beşi geçmişti.”

“Matmazel benimle konuşmak istedi, mösyö.”

“Öyle mi! Konu neydi acaba, sorabilir miyim?”

“Matmazel hiçbir şeyden söz etmedi, mösyö.”

“Ne verimli bir konu! Peki bunu sınıfta, öğrencilerin önünde mi anlattı?”

“Hayır; tıpkı sizin gibi, mösyö, beni salonuna davet etti.”

“Peki ya Madam Reuter—o yaşlı mürebbiye, annemin dedikoducu arkadaşı—o da orada mıydı?”

“Hayır, mösyö; matmazelle baş başa kalma şerefine eriştim.”

“Ne hoş,” dedi Mösyö Pelet; gülümsedi ve ateşe baktı.

“Honi soit qui mal y pense,” diye imalı biçimde mırıldandım.

“Küçük komşumu biraz tanırım, anlıyor musunuz?”

“Öyleyse, matmazelin beni kanepesinin önünde bir saat boyunca oturtup en önemsiz şeyler üzerine son derece uzun ve akıcı bir söylev dinletmesinin nedenini öğrenmeme yardım edebilirsiniz.”

“Karakterini yokluyordu.”

“Ben de öyle düşünmüştüm, mösyö.”

“Zayıf yanınızı buldu mu?”

“Benim zayıf yanım neymiş?”

“Duygusallık işte. Bir kadın kazmasını yeterince derine indirirse, sonunda göğsünde ölçüsüz bir duyarlılık kaynağına ulaşır, Crimsworth.”

Kalbimin çevresinde kanın kıpırdadığını, yanağıma sıcak sıcak yükseldiğini hissettim.

“Bazı kadınlar başarabilir, mösyö.”

“Matmazel Reuter de onlardan mı? Hadi, açık konuş oğlum; hâlâ genç, belki senden biraz büyük ama genç bir annenin şefkatini kendini adamış bir eşin sevgisiyle birleştirmeye tam uygun yaşta; sence böyle bir eş sana çok yakışmaz mı?”

“Hayır, mösyö; karımın karım olmasını isterim, annemin yarısı olmasını değil.”

“Demek senin için biraz fazla yaşlı?”

“Hayır, mösyö; başka yönlerden bana uygunsa bir gün bile fazla yaşlı sayılmaz.”

“Peki hangi yönüyle sana uygun değil, William? Görünüşü hoş, değil mi?”

“Hem de çok; saçları ve teni tam hayran olduğum gibi. Vücut yapısı bütünüyle Belçikalı olsa da son derece zarif.”

“Aferin! Peki yüzü? Hatları? Nasıl buluyorsun?”

“Biraz sert; özellikle ağzı.”

“Ah, evet! Ağzı,” dedi Mösyö Pelet, içinden kıkırdayarak. “Ağzında bir karakter, bir kararlılık var; ama çok hoş gülümsüyor, sence de öyle değil mi?”

“Daha çok kurnazca.”

“Doğru, ama o kurnaz ifade kaşlarından kaynaklanıyor. Kaşlarını fark ettin mi?”

Fark etmediğimi söyledim.

“Aşağı bakarken görmedin demek?” dedi.

“Hayır.”

“Yine de görmeye değer. Elinde biraz örgü ya da başka bir el işi varken, huzur timsali gibi oturup şişlerine ve ipliğine sakince odaklanmış hâlini gözle. Çevresinde karakter özelliklerinin ortaya çıktığı ya da önemli meselelerin tartışıldığı bir konuşma sürerken o hiç katılmaz; mütevazı, kadınsı zihni bütünüyle örgüsüyle meşguldür. Yüzünde hiçbir kas kıpırdamaz; onaylar gibi gülümsemeye de, kınar gibi kaşlarını çatmaya da yeltenmez. Küçük elleri gösterişsiz işini durmadan sürdürür; şu keseyi ya da Grek başlığını bitirebilse ona yeter. Beyler sandalyesine yaklaşınca yüzüne daha derin bir dinginlik, daha uysal bir mahcubiyet yerleşir ve bütün hâline yansır. O zaman kaşlarına bak da söyle bakalım: Biri kediye, öteki tilkiye benzemiyor mu?”

“İlk fırsatta dikkatle gözleyeceğim,” dedim.

“Sonra,” diye sürdürdü Mösyö Pelet, “göz kapağı hafifçe titrer, açık renk kirpikleri bir an kalkar; mavi bir göz perdenin altından bakar, kısacık, gizli ve araştıran bir bakış atıp yeniden saklanır.”

Gülümsedim, Pelet de gülümsedi. Birkaç dakika sessiz kaldıktan sonra sordum:

“Sizce bir gün evlenir mi?”

“Evlenmek mi! Kuşlar eşleşir mi? Uygun bir eş bulduğunda evlenmek hem niyeti hem de kararı elbette. Yaratabileceği etkinin türünü kendisinden iyi bilen yok; sessiz sedasız gönül çalmayı da kimse onun kadar sevmez. Yanılıyorsam şaşarım ama gizli adımlarının izini bir gün senin kalbine bırakacak, Crimsworth.”

“Adımlarının mı? Hay aksi, hayır! Kalbim üzerine basılacak bir tahta parçası değil.”

“Ama kadife bir patinin yumuşak dokunuşu zarar vermez.”

“Bana kadife pati sunmuyor; bana karşı hep resmî ve mesafeli.”

“Başlangıçta öyle; saygı temeli oluştursun, sevgi ilk katı, aşk da üst yapıyı; Matmazel Reuter usta bir mimar.”

“Peki çıkar, Mösyö Pelet—çıkar. Matmazel bunu hesaba katmayacak mı?”

“Evet, evet, elbette; her taşın arasındaki harç o olacak. Müdireyi konuştuk; öğrenciler nasıl? Bu genç kızların arasında güzel inceleme konuları yok mu?”

“Karakter incelemeleri mi? Evet, en azından ilginç olanlar var sanırım; ama ilk karşılaşmada insan pek bir şey çıkaramaz.”

“A, ihtiyatlı davranıyorsun; ama söyle bakalım, bu taze yüzlü genç hanımların karşısında biraz çekinmedin mi?”

“Başta evet; ama kendimi toparladım ve gereken soğukkanlılıkla atlattım.”

“Sana inanmıyorum.”

“Yine de doğru. Başta onları melek sandım, ama bu yanılgıyı sürdürmeme pek izin vermediler. En büyük ve en güzel üçü beni doğru yola getirme işini üstlendi; öyle ustaca davrandılar ki beş dakika içinde en azından ne olduklarını anladım: üç azılı cilvebaz.”

“Onları tanırım!” diye haykırdı Mösyö Pelet. “Kilisede de gezintide de hep ön sıradadırlar: muhteşem bir sarışın, şirin bir afacan, güzel bir esmer.”

“Aynen.”

“Hepsi de büyüleyici; ressamlara yaraşır yüzleri var. Bir arada nasıl da güzel bir grup oluştururlardı! Eulalie’nin düzgünce örülmüş saçları, dingin fildişi alnı. Hortense’in gür, kestane rengi bukleleri öyle bol ki onları nasıl toplayacağını bilemezmiş gibi düğüm düğüm, örgü örgü, kıvrım kıvrım; kırmızı dudakları, gül yanakları, yaramaz ve gülen gözleri. Bir de Caroline de Blemont! Ah, işte güzellik! Kusursuz güzellik. Bir huri yüzünü çevreleyen simsiyah bukle bulutu! Baştan çıkarıcı dudaklar! Ne görkemli kara gözler! Senin Byron’ın ona tapardı; ya sen, sen soğuk, donmuş adalı! Böylesine kusursuz bir Afrodit’in karşısında katı ve duygusuz mu davrandın?”

Müdürün heyecanının gerçek olduğuna inansaydım coşkusuna gülebilirdim, ama sesinde yapmacık bir hayranlık olduğunu belli eden bir şey vardı. Dikkatimi dağıtmak, karşılık verip benim de açılmamı sağlamak için ateşli görünüyordu. Bu yüzden neredeyse hiç gülümsemedim. Sözünü sürdürdü:

“İtiraf et William, Zoraïde Reuter’nin yalnızca hoş görünüşü, öğrencilerinden bazılarının göz kamaştırıcı güzelliğinin yanında sönük ve sıradan kalmıyor mu?”

Bu soru beni huzursuz etti; ama müdürümün—o sırada nedenini çözemediğim, yalnızca kendisinin bildiği sebeplerle—aklımda doğru ve onurlu olana aykırı düşünce ve arzular uyandırmaya çalıştığını artık açıkça görüyordum. Bu kışkırtmanın kötülüğü kendi panzehiri oldu. Ardından şunları ekleyince—

“Bu üç güzel kızın her birinin hatırı sayılır bir serveti olacak. Biraz beceriyle, senin gibi beyefendi ve akıllı bir genç, üçünün de herhangi birinin elini, kalbini ve kesesini kazanabilir.”

Ona şaşkın bir bakış ve “Mösyö?” diye soran bir ifadeyle karşılık verdim; bu onu irkiltti.

Zoraki bir kahkaha attı, yalnızca şaka yaptığını söyledi ve ciddi olduğunu düşünmüş olup olamayacağımı sordu. Tam o sırada zil çaldı; oyun saati bitmişti. Mösyö Pelet’nin öğrencilerine tiyatrodan ve güzel edebiyattan parçalar okuduğu akşamlardan biriydi. Yanıtımı beklemedi; ayağa kalkıp odadan çıktı ve giderken Béranger’nin neşeli ezgilerinden birini mırıldandı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…