Aliyle ilk karşılaşma anısı

Deniz Gizemin sol elini sağ eliyle tutup taşı arasında tutarak ayağa kalktı.
"Bu taşı parktan ayrılırken aldığım için sana göstereceğim anının başı doğru andan başlamıyor, ama yakın olduğu için bulanık da olsa görebiliriz. O gece babam teyzeme ulaşamadığı için beni parkta indirmişti. Neredeyse gece olduğu için parkta kimse yoktu. Parka adım attığımda kumların farklı bir enerjisi olduğunu hissedip teyzemin evine gitmeyi biraz ertelemiştim. Normalde kumların akışkanlığı anıları görmemi engeller ama o parkın kumları mütiş derecede net anıları görmemi sağlıyordu. Etrafta da kimse olmadığından çok uzun saatler oyalanmışım."
Gizem Denizin yönlendirmesiyle parkın diğer ucuna doğru salıncaklara yürümeye başladı. Ayağının altında haşırdayan yapraklardan, kumlara bastığında ayaklarının gömülmesine kadar her detaya şaşırıyordu. "Çok gerçekçi."
Deniz gülümsedi. "Gerçek zaten. Bu yüzden her zaman iyi hissettirmeyebilir."
Gizem merakla etrafı incelerken Denize baktığında yüzünün onun aksine asık olduğunu hatta sanki Gizeme göstermek üzere olduğu anı kendisinin izlemek istemediğini hissetmişti.
"Bu anı senin için kötü bir anı mı?" Deniz Gizemin heycanından kendi duygularını göremeyeceğini düşündüğü için mimiklerine dikkat etmeyi atlamıştı.
"Benim için açıkçası hem kötü hemde iyi bir anı. Çoğunu göremeyeceksin sisli bir görüntü olacak ama ben öncesini çok iyi hatırladığım için..." Deniz sözünü bitiremeden bir gürültü koptu. Gizem korkuyla irkilince Deniz onun elini daha sıkı tutup "sakin ol bu bir anı. Filim gibi düşün. Gerçekçi ama eskide kaldı şuan olmuyor." "Silah sesimiydi o?"
Deniz onaylarcasına kafasını sallayıp köşeyi döndü. İlk geldikleri yerden uzaklaştıkça etrafa sis çökmüş gibi görüntü bulanıklaşmıştı. Gizem salıncakta ki kıvırcık saçlı genç kızı görünce durdu.
"Bu sen misin?"
"Evet" kızın sesi cesaretini toplamış gibi kararlı çıkınca Gizem onun adına bir nebze rahatlamıştı.
Salıncağın arkasında ki çimlik alanın sınırında ki yürüme yolunun başladığı sokakta ani şimşek gibi bir ışık patlaması yayılınca ikisi de oraya döndü. Sisli görüntüden dolayı yüzü seçilmese de korktuğu hareketlerinden belli olan kız salıncaktan kalkıp çimenlere doğru yürürken sokak arasından tekrar gürültü koptu.
Gizem de Denizin küçüklüğü kadar korkmuştu. Tam neler olduğunu anlamadığı için Denize sormak isterken sokaktan peş peşe üç veya dört kişi peş peşe çıkmıştı. En önden koşan adam yürüyüş yolundan koşarak yaklaşıyordu.
"Bu kim?"
Gizem adamın yanlarına doğru koşmasıyla endişeye kapılmıştı. Gerçek olmadığını söyleyen Denizin kıpırdamaması hatta tam tersi hafifçe yakınlaşma isteğiyle Gizemden bir adım önde duruyor olmasıyla Gizem de kıpırdamamaya özen gösterdi.
"O Ali." Gizeme hafifçe yandan bakıp sabıraızca geri izlemeye döndü. "Arkasında ki adamları isimlerini bilecek kadar tanımıyorum, ama o gece Aliyi yakalamaya çalışıyorlardı." kız yaklaşan Aliyi görünce yola biraz daha yaklaşmıştı. Ali kızın nerdeyse yanına geldiğinde kızın cesur ve meraklı bakışlarına rağmen onu omzundan ittirip çimlerin arasına düşürdü ve koşmaya devam etti.
"Beni arkasında ki adamların görmemesi için itmiş. Öyle söylemişti."
"Çok korkmuş olmalısın."
Deniz hafifçe gülümsedi.
"Niye bilmiyorum ama silah sesinden korksam da sonrasında sadece meraklanmıştım." Gizem hızla olup biten sahneyi izlerken sokak arasından çıkan diğer adamlar kızı görmeyip Alinin peşinden diğer sokak arasına girdi. "Aliyi niye yakalamak istiyolardı? Polis falan değiller sanki." Deniz cevap veremeden sokak arasında bir ışık patlaması oldu. Sessizdi ama silah patlaması gibi bir görüntü olduğundan Gizem silah olduğunu düşünmüştü. Hemen ardından bir erkek çığlığı duyulunca Gizem Denize döndü.
"Ali bizden çok daha yaşlı. Bir çok düşmanı var." Bir ışık patlaması daha olurken kız merakla ayağa kalkmış salıncağın demirlerine yaslanarak sokak arasını izlemeye çalışıyordu. Sokak arasından biri çıkınca Gizem de merakla Denizle beraber küçük kıza daha yaklaştı. Yaklaşsalar da görüntü hala bulanıktı. Yüzleri seçilmese de kıvırcık dağınık saçlarından Denizin salon duvarında ki portre çizimlerinden dolayı Ali olduğundan emin olmuştu. Adam kızın yanına yaklaştı. Kız Ali yanına gelince bir adım geriye çekildi. Alinin boyu çok uzundu. Kız nerdeyse onun dirseğine geliyordu. Eğilip kızın göz hizasına geldi.

"Daha demin seni görmemeleri için seni itmem gerekti. Canın yanıyor mu?"
kız kafasını hayır manasında salladı. Ali üstünde ki takım elbisesini umursamadan kuma oturup elini kıza uzattı. Kız biraz çekinmiş olsa da tereddütle elini uzatmıştı.
"Benim adım Ali. Senin ki ne?"
Kız bir kaç saniye konuşmayınca Ali ekledi.
"Bu saatte üstelik soğukta dışarıda ne işin var?"
Kız elini hala tutan Aliden elini kurtarıp salıncağın diğer tarafına geçerek A şeklinde ki direği ikisinin arasına aldı. "Onlar kimdi?" Ali gülümsedi. "Peşimden koşanlar mı?" Kız kafasını yukarı aşşağı salladı. "Açıkçası kimse değiller, ama çok merak ediyorsan söyleyeyim. İyi insanlar değillerdi."
"Neden peşindeydiler?"
"Beni yakalamaya çalışıyorlardı."
Kız merakla Aliye biraz yaklaştı. Elini uzattı
"adım Deniz"
Ali tekrar tokalaşmak yerine kızın elini kibarca tutup bıraktı.
Anı hızlıya alınmış gibi birden ilerlemeye sesler anlaşılmamaya başlayınca Gizem kendisine geldi. Olay akışına kendisini çok kaptırmıştı. İzledikleri anı uzun bir filimin en can alıcı kısmında x2 ye alınmış gibi hızlanmıştı.

"Ne oluyor?" Deniz boşta ki elini indirip Gizeme döndüğü sırada anı normal hızına dönmüştü. "Yaklaşık beş saatlik bir konuşmayı tüm ayrıntılarıyla duymak istemezsin bence. Özet geçersek Aliyle tanıştık, konuştuk, onun ve benim hakkımda ki bazı şeyler hakkında konuştuk. İlk defa benim gibi birine denk geldiğim için çenem düşmüştü o gece. O da bir Safî. Birsürü soru sordum, yeteneklerimle alakalı bir çok şeyi öğretebileceğini anlattı. Son olarak kendisini bana kaynaştırmazsa peşinde ki adamların onu yakalayacağını ama kaynaştırırsa hep beraber olabileceğimizi saatlerce açıkladı. Eğer kabul etmezsem onu bir daha görme imkanım yoktu. Sonsuza kadar kaçması gerekecekti."

Güneş hüzmeleri parkı aydınlatmaya başlarken kız ayağa kalktı. Ali silikleşmeye başlamıştı.
"Benim bir şey yapmama gerek var mı?"
Kız elini Alinin elinin üstüne koydu. "Hayır temas ve rızan yeter."
Ali ve kızın elleri birbirine dokunduğu an Alinin elleri saydamlaşmaya başlamıştı.
Gizem bir filim izler gibi merakla daha rahat görebilmek için kafasını sola yatırdı.
Ne Denizin anlattıkları, ne kendi gözleriyle gördükleri gerçek hissettirmiyordu.
Alinin kafası ve omuzları da hafifçe silikleşip bir dakika içerisinde kaybolmuştu.
"Noldu şimdi?"
Deniz tekrar elini hafifçe kaldırdığında görüntü birden hızlandı. Gizem çocukluğunda babasının kasetleri kalemle sarışını hatırladı. Deniz de anıları hafif dokunuşlarıyla yönlendiriyordu. "Birbirimize kaynaştık/bağlandık ne dersen. Ali fiziksel bedenini kaybetti. Ruhunu benim bedenime aktardı." Hava iyice aydınlanıp etrafta insanlar belirmeye başlayınca anı da yavaşladı.
Gizem yine Denizin duvarında ki çizimden, arkasından gelip ikisinin ortasından ellerinin içerisinden geçip giden kadını tanımıştı. Kızı görünce koşar adım kızın yanına gidip sarıldı.

"Denizzz, baban nerde?" Kız ayaklanıp teyzesinden ayrıldı. "Babam beni bırakalı çok oluyor." Teyzesi önce şaşırmış sonra söylene söylene telefon açmış ama defalarca araması meşgule düşmüştü. Saat çok erkendi. Deniz elini kaldırıp yine görüntüyü hızlandırdı.

Teyzesi telefonu bırakıp kızı elinden tutup Gizemle Denizin üzerlerine doğru yürüyüp yine onların içinden geçmiş ve arkalarına geçip köşeyi döndüler.

Gizem Denizin yönlendirmesiyle geldiği yöne onların ardından döndüğünde üstünden kalkıp anının derinliklerine yürüdükleri çiçekli koltuğu gördü.
Kız teyzesinin elini bir saniyeliğine bırakıp tam olarak koltuğun yanında eğilip yerden şuanda ikisinin de avuç içlerine değen taşlaşmış tuğla parçasını aldı. Taş yerden kalkar kalkmaz etrafta titreşmeye başlamıştı.

"Gitme zamanı. Gözlerini kapat."

Gizem gözlerini yumdu. Deprem olur gibi yer sarsılmaya başlamıştı.
"Ne oluyor." Etrafın sarsıntısı bir kaç saniye içinde biterken Gizemin alıştığı içini saran ılık his de kayboldu. Sıkıcı gerçek hayata dönmenin verdiği boşluğu bir kaç dakika kabul edemeyecekti.
"Anıdan çıktık. Gözünü açabilirsin."