Son Bölüm 12: Kalbinin Yankısı

“Güç seni kurtarmaz. Ama kalbin seni affedebilir.”

Aren, Kalp Akademisi’ni kurduktan sonra bile geçmişin izlerini silememişti.
Her ders, her öğrenci, her gülümseme… onu Lina’nın sesine götürüyordu:

“Beni hiç mi sevmedin…”

Geceleri yalnız kaldığında yankılar daha da netleşiyordu.
Bir gece, artık dayanamadı.
Kurucu güç hâlâ içindeydi. Ama kontrolsüz değil, sessizdi.
Aren bir karar verdi.

“Son kez… patikalara döneceğim. Ama bu kez geri dönmek için değil.”

Patikalara girdiğinde yalnız değildi.
Lina oradaydı.
Ama hayal gibi değil… canlı gibiydi.

Lina: “Geldin.”
Aren: “Bu son olacak.”
Lina: “Biliyorum.”

Aren, Lina’nın gözlerinin içine bakarak şunu söyledi:

“Ben seni hiç unutmadım. Sadece yaşamak istedim.”

Lina gülümsedi.

“O zaman yaşa artık. Ve bu gücü... bırak.”

Aren diz çöktü.
Kurucu güç, bedeninden bir ışık hüzmesiyle ayrıldı.
Gövdesi sarsıldı, damarlarında yanan o kudretli ateş birden soğudu.
Tüm patikalar sarsıldı.
Ama bu bir yıkım değil, bir doğuştu.

Gözlerini açtığında öğrencileri başında bekliyordu.
Koro, Mika, Riva...

Riva: “Onu... bırakmışsın.”
Aren: “Evet. Artık sadece kendimim.”
Koro: “Ve biz de.”

Aren okulun tepesine çıktı. Güneş yeni doğuyordu.
Yüzüne vuran ışıkla birlikte içinden geçenleri fısıldadı:

“Ben artık bir dev değilim.
Ben artık bir kurban da değilim.
Ben... sadece bir kalbim.”

Aren odasına döndüğünde masasının üstünde bir şey vardı.

Lina’nın yazısıydı:

“Eğer bunu okuyorsan, sonunda anlamışsın demektir.
Seni affediyorum.
Ve en önemlisi:
Seni hep sevdim.
Hoşça kal, kalbi dev olan çocuk…”