3. Bölüm devam

Lucius’a*,
Eğer kapılar aynı anda iki kişiyi gösterirse. Dizlerimin zayıfladığını hissettim. Babamın ölümünden yıllar sonra bile onun bana seslenmesini istemiştim fakat ses geldiğinde buna hazır olmadığımı anladım. Elimi kutuya uzatmam zaman aldı Flavia ise sessizce bekledi. Arşivcilerin çok büyük erdemiydi, başkasının korkusuna süre tanımak.
“Bunu ne zamandır saklıyorsunuz?” dedim.
“On yedi yıldır.”
“Babam size mi verdi?”
“Hayır,” dedi Flavia.
“Babanız bana hiçbir şey vermedi. Yalnız masamın üstünde unutabileceğim bir yere bıraktı.”
Bu cevap, babama çok benziyordu. O, doğrudan emanet edemeyecek kadar dürüst, tesadüfe bırakmış gibi yapacak kadar kurnazdı.
Kutuyu açtım. İçinde üç şey vardı: Marius Silens’in geri çekilmiş ifadesinin ilk nüshası, kuzey su kanallarının eski bir haritası ve siyah kurdeleyle bağlanmış küçük bir defter.
Defterin ilk sayfasında babamın yazısı yoktu; bunu anlamam normal bir şeydi insanların imzaları gibi yazı fontları da hafızamda yer edinirdi. Daha genç, daha aceleci, daha öfkeli bir el şöyle yazmıştı:
Bir şehir kendini kusursuz sanmaya başladığında, ilk cinayetini kan dökmeden işler.
Altında ise bir imza vardı:
Marius Silens.
O gece defteri okumaya başlamadım. Bunu itiraf etmek bana hâlâ utanç verir. İnsanlar genelde hakikatin kapısına kadar gider, anahtarı eline alır, sonra yorgun olduğunu söyler.
Ben de yorgundum; ama yorgunluğum bedenden değil, babamın artık yalnız hatırladığım kişi olmaktan çıkacak olmasının korkusunun ağırlığındandı.
Kutuyu kapattım, Flavia’ya baktım.
“Bunu şimdi alamam,” dedim.
Flavia başını salladı.
“Almayacağınızı biliyordum.”
“Biliyordunuz da neden getirdiniz?”
“Çünkü insanın korktuğu şeyi görmesi, onu taşımasından önce gelir bu benim görevim, almayacağınızı biliyorum diyip katlayarak atamam sonuçta”
Arşivden çıktığımda hava kararmıştı. Aequora’da gece, nasıl anlatsam başka şehirlerdeki gibi kirli bir örtü değildi, düzenli sokak lambaları taşların yüzünü yumuşatır, su kanallarının kenarında küçük ışıklar titrer, evlerin pencerelerinden yemek kokusu ve alçak sesli tartışmalar sızar.
O gece şehir yine güzeldi hatta belki hiç olmadığı kadar güzeldi çünkü güzelliğin altındabsaklanan çatlak görünmeye başlamıştı. Kusursuz bir yüz çatlayınca insanileşiyordu.
Evime yürürken, Güney Mahkemesi’nin bronz kapısını düşündüm, sabah açılmamış sonra açılmıştı.
Bu kadar basit.`
Ben o gün, Aelius Varro’nun hikâyenin ana kişisi olduğunu sanmıştım yanılmışım. Varro, belki yalnızca toprağın ağzına konmuş bir cümleydi. Hikâye, onun başından geçmiyordu; onun yüzünden başkalarının içinde başlıyordu ve benim içimde başlayan şey, bir dava değildi. Dava, mahkemenin işiydi.
Benim içimde başlayan şey daha eski, daha mahcup ve daha tehlikeliydi: babamı yeniden tanıma mecburiyeti.
O gece uyumadan önce penceremi açtım, denizden tuz kokusu geliyordu. Çocukluğumdan beri sevdiğim bu kokuyu ilk kez suç ortağı gibi hissettiğim zamandı. Aequora uyumuyordu; yalnızca kendini uyuyor sanacak kadar terbiyeliydi. Uzakta, Curia Mensura’nın kubbesinde hâlâ ışık vardı. Birileri sayıları düzeltiyor, birileri bildirinin dilini yumuşatıyor, birileri halkın paniğe kapılmaması için hakikatin hangi sırayla söyleneceğini tartışıyordu.
Ben ise babamın kutusunu bile almamıştım bu yüzden, hikâyenin ilk gününün sonunda benim hakkımda söylenebilecek en doğru şey şu olacak: Ben henüz cesur değildim. Yalnızca cesaretin bana doğru yürüdüğünü duymuştum! Kapıların hafızası vardır elbet ama insan, çoğu zaman kendi kapısını açmadan başkalarının kilidini incelerdi. Ertesi sabah uyandığımda, Aequora’nın bütün çanları aynı anda çalmaya başladı. Bu; savaş, yangın ya da ölüm işareti değildi. Şehrimizde ortak çan yalnız bir durumda çalardı: halkın kendisi mahkemeye çağrıldığında.
Ben o an yeni yeni Varro’nun toprağı konuşturmadığını anladım. Toprak zaten konuşuyordu.
Bizler nihayet susacak kadar korkmuştuk.