1. Bölüm devam

Kapının kanatları arasından ince bir duman sızdı. Duman dediğime bakmayın; yangın dumanı değil mühür odalarında kullanılan reçineli buhardı. Bizde önemli dosyalar kilitle değil kokuyla korunurdu. Her mühür kendi buharını taşır yetkisiz bir el değdiğinde hava değişirdi. Aequora, gizliliği sevmeyen bir şehirdi; ama bazı sırların, açığa çıkmadan önce kendi kokusunu herkese duyurması gerektiğine inanırdı. O sabah yayılan koku, beklenen tanıklık dosyasının içeriğiyle değil, dosyanın yer değiştirmesiyle ilgiliydi. Başhâkim Septima Iulia, kalabalığın arasından göründüğünde herkes biraz geri çekildi. İleri yaşın ona verdiği ağırlık, yaşlılığın değil, uzun süre haklı çıkmaktan korkmanın ağırlığıydı. Yüzü keskin, gözleri şaşırtıcı biçimde şefkatliydi. Aequora’da şefkat zayıflık sayılmazdı; fakat Septima’nın şefkati insanı rahatlatmaz tam tersine savunmasız bırakırdı çünkü onun bakışı, sizi bağışlamadan önce ne yaptığınızı gerçekten anlamak isterdi.“Kapı niçin açılmıyor?” diye sordu. Soru bana yönelmemişti; yine de cevap verme isteği duydum. Kâtiplerin hastalığı budur: seslenilmeyen yerde bile düzen ararız
Başmühürcü Cato Priscus, elindeki pirinç anahtarı iki parmağının arasında çevirerek öne çıktı.“Kapı kilitli değil, başhâkim,” dedi. “Kapı kararsız.” Kalabalıkta hafif bir uğultu oldu. Aequora’da nesnelerin kararsızlığına gülen pek çıkmazdı; çünkü nesneler karar vermezdi, yalnızca bizim kararsızlığımızı görünür hâle getirirdi. Mahkeme kapısında, içeri alınacak dosyaların önem sırası, mühür odasındaki saat, günün oturum listesi ve tanıkların varlık kaydıyla eşleştirilirdi. Kapı bunlar arasında çelişki bulduğunda açılmazdı böylece kimse “haberim yoktu” diyemezdi. Septima Iulia’nın yüzündeki çizgiler, bir an için daha derinleşti.“Çelişki nerede?” Cato, cebinden küçük bir balmumu levha çıkardı. Üstündeki işaretlere bakarken dudakları kıpırdamadı; bazı memurlar, okuduklarını içlerinden bile seslendirmeyecek kadar görevlerine sadıktır. “Tanık Aelius Varro içeride görünüyor,” dedi. “Fakat varlık kaydı, onun henüz mahkemeye girmediğini söylüyor.” Bu kez uğultu daha kısa sürdü. Herkes aynı şeyi düşündü; ben de düşündüm, fakat düşüncemi hemen ayıpladım. Bir insan aynı anda hem içeride hem dışarıda olamazdı ancak Aequora’da insanlar yalnız bedenleriyle sayılmazdı! Bir yurttaşın adı, dosyası, ölçüm izi, tanıklık hakkı, borcu, şüphesi, rüyası değilse bile uykusunun uzunluğu bile bazı kayıtlarda yer alırdı. Biz buna gözetim demezdik. Gözetim gücün insana yukarıdan bakmasıdır; Aequora’da kayıtlar, herkesin herkes karşısında hesap verebilir kalması için tutulurdu biz böyle söylerdik tabi böyle söylemek, bunu her zaman doğru kılmazdı.