4. Bölüm-Eski Çağrı

"Fark etmediğin şeyler, seni en çok şekillendiren şeylerdir."

Görevliye kısa, anlamsız bir bakış attım.

“Kartımı alabilir miyim? Oda 8.”

Görevlinin dudakları hafifçe kıvrıldı.

“Al.”

Kartı uzattı.

“Üst kattasın.”

Elimi uzatıp kartı aldım. Eskiden olsa teşekkür ederdim.
Ama artık değil. Yapay bir gülümsemeyle başımı hafifçe salladım. Kartın kenarını parmaklarımın arasında hissettim. Soğuktu.

Görevli, odaların yanındaki asansörlerden birini işaret etti. Hiçbir şey söylemedi.Ben de o yöne doğru yürüdüm.
Koridor uzundu.Sessizdi.

Asansörü çağırdım. Kapı, sanki bunu bekliyormuş gibi hemen açıldı.İçeriye tedbirli bir şekilde girdim. Her şey olabilirdi, sonuçta. İçerisi boştu. Kapı kapanmak üzereyken bir el araya girdi. Başımı kaldırmadım. Yüzüne bakmam gerekmedi. Kartından tanıdım: mor. Selene olmalıydı. Başımı kaldırdım. Rahatsız edici bir gülümsemesi vardı. Göz temasını hiç bozmuyordu.

“Bensiz gidebileceğini mi sandın?” dedi.

“Selene Arlow.” dedim

“İsmimi çabuk öğrenmişsin. Güzel çünkü ihtiyacın olacak.” gülümsemesi gittikçe büyüyordu.

“Anlamadım.” Saf taklidi her zaman iyidir.

“Zamanı gelince anlayacaksın.” Sanki her şeyi bilen oymuş gibi konuşuyor yazık

Cevap vermedim. Laf dalaşına girmek istemiyordum. Asansör yavaşça hareket etmeye başladı. Ama düğmeye ben basmamıştım, Selene de basmamıştı. Otomatik bir sistem olmalıydı. Ne kadar konuşmak istemesem de sormam gerekiyordu. Kaçıncı kattayız bilmiyordum.

“Selene, odam kaçıncı katta?” diye sorunu yönelttim

“İkinci katta,” dedi.

Kısa bir duraksama yaptı.

“Daha doğrusu, odamız.” dedi.

“Rahatsız edicisin.” diye göz devirdim.

“Teşekkürler.” dedi.

"Ben iyi bir şey demedim." Diyerek karşılık verdim.

Asansör durdu. Kapı açıldı, indim. Oda sekize yürüdüm. Selene arkamdan geliyordu. O arkamdayken güvende hissedemiyordum. Odanın kapısının önüne geldiğimde Selene'nin sesini duydum.

"Sandığından fazlasını biliyorum, evet saklamaya çalıstığın geçmişinde dahil."