28. Bölüm-İki Seçenek

"Bir olayda iki seçenek varsa bil ki 2 seçenekte birbirinden beterdir."

Victoria'nın az önce söylediği cümle hâlâ kulağımda yankılanıyordu. Madam Elowen bizi fark etmişti. Bu, şimdiye kadar yaptığımız her şeyin artık onun tarafından bilindiği anlamına geliyordu. Koridorun sonundaki kapıya baktım. Birkaç dakika önce oradan çıkabileceğimizi düşünmüştüm.

Akademi boşalmaya başlamıştı, merkezi sistem kapatılmıştı ve Victoria artık bizim tarafımızdaydı. İlk kez gerçekten buradan kurtulabileceğimize inanmıştım. Ama Akademi'nin bizim için hâlâ bir planı vardı. Victoria hızla yanımıza geldi. Elindeki cihazın ekranına baktığında yüzündeki sakin ifade değişmemişti fakat parmaklarının ekranda normalden daha hızlı hareket ettiğini fark ettim.

"Merkezi sistem tamamen kapandı." dedi Victoria.

"Bu iyi bir şey değil mi?" dedi Jace kaşlarını kaldırarak.

"Normalde evet." Diyerek cevaplası Victoria.

Kısa bir süre ekrana bakarak devam etti.

"Ama bazı sistemler merkeze bağlı değil."

"Yedek sistem." dedi Arden hemen Victoria'ya dönüp.

"Akademinin eski bölümlerini çalıştıran sistem." Dedi Victoria başını onaylar şekilde sallarken.

"Eski bölümler derken?" Dedi Kael merakla.

Victoria cevap vermeden önce koridorun diğer tarafına baktı.

"Deney kanatları."

Bu kelimeyle birlikte içimdeki huzursuzluk yeniden arttı. Akademinin o taraflarını daha önce hiç görmemiştik. Yanionlar görmemişti. Bir kaç kez gittiğimi hatırlıyorum. Fakat bizi getirdikleri odaların çoğu yeni ve kusursuz görünüyordu. Beyaz duvarlar, temiz zeminler, hiçbir şeyin yanlış gitmediğini düşündüren o düzenli ışıklar. Ama şimdi Victoria'nın söylediği yerler, Akademi'nin kimsenin görmesini istemediği bölümlerdi.

"Oraya neden gitmemiz gerekiyor?" dedi Selene.

"Çünkü çıkış kapısını açan sistemlerden biri hâlâ oradan kontrol ediliyor." Dedi Victoria, ardından cihazı kapattı.

"Tabii." dedi Jace iç çekerek.

Gözlerimi ona doğru çevirdim. Jace omuzlarını kaldırdı.

"Bir kere de kapıya yürüyüp çıkabilseydik şaşırırdım."

Bu sefer gülemedim. Jace'in yüzündeki gülümseme de birkaç saniye içinde kayboldu. Victoria önden yürümeye başladı. Biz de sessizce onu takip ettik. Şimdi aklımda bin bir türlü soru vardı. Sonumuz mu gelmişti? Madam Elowen bizden ne istiyordu? Kaçabilecek miydik?

Koridorlar ilerledikçe Akademi'nin bildiğimiz hâli geride kalıyordu. Duvarlardaki ışıklar seyrekleşti. Zeminin parlaklığı kayboldu. Bazı yerlerde duvarların üzerinde yıllardır kullanılmamış gibi duran çizikler vardı. Bir süre sonra beyaz duvarların yerini gri metal paneller aldı. Hava bile değişmişti: daha soğuktu ve sessizdi.nVictoria bir kapının önünde durdu. Kapının üzerinde herhangi bir oda numarası yoktu. Sadece küçük, siyah bir ekran vardı. Victoria cihazını ekrana yaklaştırdı. Ekran açıldı.

ERİŞİM DOĞRULANIYOR.

Ekranın üstündeki kırmızı yazının değişmesini bekliyorduk. O kadar sessizdik ki nefes seslerimi duyabiliyordum. Birkaç saniye sonra yazı değişti.

ERİŞİM REDDEDİLDİ.

Victoria'nın kaşları hafifçe çatıldı. O da bunu beklemiyor olmalıydı.

"Bu olmamalı." dedi Victoria.

Arden kapıya yaklaştı.

"Ne değişti?" dedi Arden.

Victoria ekrana baktı.

"Elowen sistemi uzaktan kilitlemiş."

Kael kapıya baktı.

"Yani?"

Victoria cevap vermedi. Ekran bir anda karardı. Hepimiz birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlamaya çalıştık. Sonra ekran yeniden açıldı. Bu kez herhangi bir sistem mesajı yoktu. Bir görüntü belirdi Madam Elowen. Onu görmemle birlikte içimdeki bütün düşünceler sustu. Görüntüde Elowen her zamanki gibi sakindi. Arka planda Akademi'nin hangi bölümünde olduğunu anlamadığım karanlık bir oda vardı. Bize doğrudan bakıyordu.

"Merhaba." dedi Madam Elowen.

Jace'in yüzündeki ifade anında değişti.

"Hiç hoşuma gitmedi." dedi Jace.

Elowen sanki onu duymuş gibi hafifçe gülümsedi.

"Eğer bu görüntüyü görüyorsanız, merkezi sistemi kapatmayı başardınız."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Victoria'nın size yardım edeceğini tahmin etmemiştim."

Victoria'nın yüzündeki şaşkınlık belli oluyordu. Victoria'da, Madam Elowen'ın anlamasını beklememiştir. Elowen devam etti.

"Fakat merkezi sistemin kapanması, Akademi'nin kapandığı anlamına gelmez."

Arden ekrana biraz daha yaklaştı. Elowen'in sesi sakindi.

"Hâlâ çalışan sistemler var."

Ekrandaki görüntü birkaç saniyeliğine titredi.

"Ve siz şu anda onlardan birinin bulunduğu bölümdesiniz."

Selene'nin bakışları yavaşça etrafımızdaki koridora kaydı. Elowen konuşmaya devam etti.

"Buraya kadar gelmeniz beklediğimden daha uzun sürdü."

"Ne istiyorsun?" dedi Kael dudaklarını birbirine bastırıyordu.

Elowen birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra tekrar kameraya baktı.

"Henüz hiçbir şey."

Bu cevap hepimizi susturdu.

"Çünkü asıl testiniz daha başlamadı."

Ekran karardı. Bir saniye boyunca hiçbir şey olmadı. Sonra kapının arkasından çok hafif bir ses geldi. Bir makine çalışmaya başlamıştı. Önce tek bir uğultu duyuldu. Ardından başka bir ses. Sonra bir tane daha. Koridorun içindeki ışıklar yanıp sönmeye başladı. Victoria hemen cihazına baktı.

"Hayır..." dedi Victoria.

"Ne oldu?" dedi Nyra.

Victoria ekrana bakmaya devam etti.

"Yedek sistem aktifleşiyor."

Kapının üzerindeki ekran yeniden açıldı. Bu kez tek bir yazı vardı.

DENEY PROTOKOLÜ HAZIRLANIYOR.

Selene'nin yüzündeki ifade bir anda değişti. Gözlerini kapının üzerinde tuttu.

"Bu ses." dedi Selene.

Sesi normalden çok daha tedirgin çıkmıştı. Birkaç saniye konuşmadı. Sonra çok daha alçak bir sesle devam etti.

"Bir yerden hatırlıyorum."

İçimdeki huzursuzluk daha da büyüdü. Çünkü Selene'nin yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade vardı. Sanki kapının arkasındaki şey yalnızca bir makine değildi. Sanki orası, onun hatırlamadığı bir geçmişin kapısıydı

Kapının arkasındaki uğultu ise devam ediyordu Selene hâlâ kapıya bakıyordu. Yüzündeki ifade değişmişti. Sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyor ama ne olduğunu bulamıyordu. Ellerini ani bir şekilde kulaklarına götürdü.

"SUS." Diyerek bağırdı.

Ne olduğunu anlayamıyordum. Geçmişiyle mi mücadele ediyordu? Bunları çözmüştük sanmıştım. Jace, Selene'ye doğru yaklaştı.

"İyi misin?" dedi Jace. Sesinden Selene için endişelendiği belliydi.

Jace, Selene' den cevap alamayınca tekrardan konuştu.

"Nefes egzersizi yap."

Selene boş gözlerle Jace'e bakıyordu. Sahi böyle bir durumda nefes egzersizi ne işe yarayabilirdiki?

"Nefes al."

Selene derin bir nefes alırken Jace onun kulaklarındaki elini çekip tuttu. Selene şaşırmış gibi bakıyordu fakat şu an bu önemli değildi.

"Nefes ver."

Jace dediklerini tekrarlıyordu. Umarım Selene'ye iyi geliyordur. Onun iyiliği benim için her şeyden önce geliyordu.

"İyi misin?" diye sordu Jace.

"Senin sayende evet." Dedi Selene gülümseyerek.

Metal büyük olan kapıdan gelen sesle kapıya döndüm. Kapı açılıyordu. Yavaş ve sakin adım seslerini duyabiliyordum. Bu Madam Elowen olmalıydı.

"Olamaz" Diye fısıldadı Arden.

Adımlae gittikçe daha fazla yaklaşırken sonunda Madam Elowen'ı gördüm.

"Süpriz." Diyerek güldü.

Sanırım yolun sonuna gelmiştik. Victoria'ya baktım o bir şey yapabilirdi. En azından öyle umuyordum. Kalp ritimlerim daha fazla hızlanırken Jace Selene'nin önüne geçti.

"Victoria, hafıza cihazını ver." Dedi Madam Elowen kararlı bir sesle.

Vücudumu yine tanıdık bir duygu sarıyordu. Her zaman burda olan beni hiç bırakmayan o duydu: korku. Her zaman benle olan, ne kadar silmeye çalışsam da her zaman benle kalan o duygu. Eskiden korkunun acizlik olduğunu düşünürdüm şimdi ise farklıydı. Arden sayesinde duyguların acizlik olmadığını, belirtildiği zaman sıkıntı çıkmayacağını öğretmişti. Buna ne kadar uyamasamda Arden haklıydı.

"Hayır, Nyra'nın hafızasını silmene izin veremem!" Dedi Victoria.

Bu sefer hedef bendim. Gerçi her zaman hedef bendim. Hiç bir zaman hedef başkası olmamıştı. Akademideki olaylar hep benim ve Arden'in etrafında dönüyordu. Diğerleri yer doldurmak için konulan karakterler gibilerdi. Derken Madam Elowen'ın bir silah çıkartmasıyla düşüncelerime son vermek zorunda kaldım. Silahı Arden'e doğru tuttu.

"Ya hafıza cihazını verirsin ya da Arden tahtalı köyü boylar." Dedi Madam Elowen.

Bu seçenek ya benim hafızam tekrar silinecekti ya da Arden ölecekti gibiydi. Kendi hafızamın silinmesini istemiyordum. Ama bunun için Arden'i feda edemezdim. Onu seviyordum. Sevdiğim bir insana bunu yapamazdım. Arden ölemezdi. Korkuyordum. Her şeyden çok korkuyordum. Hafızamın silinmesinden. Arden'in ölmesinden. Diğerlerine bir şey olmasından. Burdan çıkamamaktan.

Tüm seçenekler yeterince korkunçtu. Ama bu kadar şey arasında en emin olduğum şey Arden'e zarar gelmemesini istememdi. Zaman yavaşlamıştı sanki. Victoria bir bana bir Arden'e bakarken cevabı verdim. Ardenden ise hiç ses çıkmıyordu. Anlaşılan benim bir şey demem gerekiyordu.

"Hafıza cihazını Madam Elowen'a ver Victoria. " Dedim zor olsada devam ettim.

"Arden ölmemeli." Gözlerimin dolduğunu hissediyordum.

Arden bana baktı. Yüzünde 'yapma' der gibi bir ifade vardı. Fakat çoktan demiştim. Victoria bana bakmadan cihazı cebinden çıkartıp verdi. Gerçekten her şeyin sonuna gelmiştik. Madam Elowen cihazı aldı.

"Bu cihazı Nyra'ya karşı kullanacağımı kim söyledi?"