Çelik İrade

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Çelik Kapılar Ardındaki İlk Çarpışma 2 Düşmanın Devleti 3 Kurtların Arasında Bir Avukat 4 Emirlere Boyun Eğmeyen Kalp 5 Aynı Cephede İki Düşman 6 Geceye Saklanan Savaş 7 Ateş ve Buz 8 Barut ve Sessizlik 9 Dokunulmaz Sanılan 10 Geri Çekilen Eller 11 Kırmızı Dosya 12 Kırmızı Dosya'nın Sonu 13 Piyon 14 Sahte Cennet 15 Rehine 16 Ateş Hattı 17 İki Cephe 18 Son Koz 19 İki Yabancı 20 Bekleyiş 21 Son Savunma 22 Çelik İrade 23 Alev 24 Gölgenin Namlusu 25 Ateşten İttifak 26 Uzaklaşan Ay Işığı 27 Konuşulmayanlar 28 Aynı Savaşın İki Cephesi 29 Dönüşü Olmayan Yol 30 Son Darbe 31 Köstebeğin Kimliği 32 Mavi Boncuk 33 Ölüme Adım Adım 34 Son Perde 35 Ölümle Yaşam Arasında 36 Kızılpare 37 Sana Ait 38 Siyah İnci 39 Dantel Sırrı 40 Moskova'nın Donmuş Cehennemi 41 Sokaktaki Mahkum 42 İntikamın Gölgesi 43 Başlangıç 44 Son Öpücükten Önce 45 Sessiz Beşik 46 Mühür 47 Yeniden Doğuş 48 Kanun Zaferi 49 Tutku 50 Sızlayan Geçmişin İzi 51 Karanlık Teşhis 52 Gölgenin İlk Darbesi 53 Omuz Omuza 54 Son Şafak 55 Gölgeyi Taşıyanlar 56 İçerdeki Düşman 57 Siber Kapan 58 Kırılan Gölge 59 Ölüme Son Adım 60 Hayat Çizgisi 61 Direniş 62 Geri Dönüş 63 Kül 64 Mermer Koridorlar 65 İlk Kelime 66 Zaferin Sonsuzluğu

22. Bölüm - Demir Kapının Önünde

Valeriá'dan;

Duvarlardaki metal raflarda sıra sıra dizili duran, siyah gövdeli hafif makineli tüfekleri gördüğümde içimdeki adalet hırsı saf bir intikam öfkesine dönüştü. İki adet Heckler & Koch MP5'i tezgaha alıp şarjörlerini sertçe yuvalarına oturttum. Mekanizmaları geriye çekip bıraktığımda çıkan o metalik, jilet gibi ses, koridordaki kırmızı ışıkların altında yankılandı."Al bunu," diyerek tüfeklerden birini Elena’ya uzattım.Elena, o toz pembe şifon elbisesiyle tüfeği kavradığında elleri titriyordu.

Ama gözlerinde, Gabriel'in o dün geceki korumacı ciddiyetinden bulaşan sarsılmaz bir kararlılık vardı. Tüfeğin kayışını omzuna doladı."Nizamiyeye gidiyoruz," dedim. "Bu kışladan çıkış yolu sadece orası. Onu orada köşeye sıkıştıracağız."Nizamiyenin devasa, paslı demir kapılarına giden ana koridordan dışarı fırladığımızda, sağanak Akdeniz yağmuru tenimizi anında dondurdu.

Yeşil ipek gömleğim vücuduma yapışırken, elimdeki silahın nişangahını nizamiyenin çıkış bariyerlerine doğru diktim.Oradaydı. Sergio, yanındaki iki Vlasov tetikçisiyle birlikte nöbetçi kulübesindeki askeri korumaları etkisiz hale getirmiş, nizamiyenin ağır sürgülü kapısını manuel olarak açmaya çalışıyordu. Üzerindeki o siyah deri ceket yağmurda parlıyordu."Sergio!" diye haykırdım. Sesim, gök gürültüsünü ve fırtınanın uğultusunu yırtıp nizamiyenin duvarlarında patladı.

Silahımın namlusunu doğrudan onun göğsüne kilitledim. Elena hemen solumda, bacaklarını omuz genişliğinde açıp tüfeğinin dipçiğini şifon elbisesinin askısının hemen altına, omzuna sertçe yaslamıştı. Sergio ve adamları arkalarına döndüklerinde, karşılarında çaresiz iki kurban değil, ellerinde namlularla dikilen iki cellat buldular.

Sergio’nun o esmer yüzünde ilk kez manipülasyonun ötesinde, ölümcül bir dehşet belirdi. "Valeriá..." diye kekeledi, yağmur suları yüzünden gözlerini kırpıştırarak. "Ateş etme...""Bir adım daha atarsan," dedim, sesimi doğrudan Luca’nın o pes ve boğuk Gölge tonuna büründürerek. Parmağımı tetiğin üzerinde milimetrik bir hareketle sıktım. "Seni bu nizamiyenin betonuna kendi ellerimle gömerim, Sergio. Oyun bitti."