Ruh Mührü 7’AY DUYSUN, YILDIZLAR GÖRSÜN!🌙✨

♪ Bölüm Şarkısı,
Eivør – Trøllabundin

“Bazı kaderler, sessizlikte bile yankılanır.”



Orion Valdris

Keyifli Okumalar Canlar 🌙✨

Ne kadar uyuduğumu bilmiyordum. Yüzüme çarpan ani ve soğuk rüzgârla gözlerimi araladım. Odanın içinde bir şeylerin değiştiğini hissetmek için mühürlü bir büyücü olmaya gerek yoktu; havadaki elektriklenme tenimi ürpertti. Gözlerimi tamamen açtığımda, loş odada iki karaltı belirdi. Ronan, tek bir kelime etmeden pencerenin kenarına geçmiş, kalçasını mermer denizliğe dayayarak kollarını göğsünde birleştirmişti. Karanlığın içinde bir heykel kadar kaskatı ve soğuk duruyordu; bakışları dışarıdaki gecenin körlüğündeydi ama her an saldırmaya hazır avcı gibi tetikteydi. Adalet Meleği Therion'un oğlu olduğunu mahzende öğrenmiştim. Halkın anlattığına göre Ronan, Muhafız Kışlası’nın en disiplinli ve en mesafeli muhafızıydı. Öfkesini de şefkatini de yüzüne yansıtmaz, duygularını zırhının ardında saklarmış; şimdi, çenesindeki o hafif kasılmayı, parmaklarının kolundaki zırhı gereksiz yere sıkışını fark ettim. Gözlerinin ucuyla bana doğru kaçamak bir bakış attı; ardından, kendi kendine kızmış gibi bakışlarını yeniden karanlığa gömdü. Bahçede gördüklerimden sonra onun da benim kadar huzursuz olduğunu hissedebiliyordum ama nedenini sormaya ne hakkım ne de cesaretim vardı.
Diğer tarafta ise... Kael duruyordu. Yatağımın hemen dibine kadar sokulmuş, çenesini eline dayayarak yatağın kenarına adeta tüneyivermişti. Yüzünde o bildik, sinir bozucu derecede eğlenceli ve çapkın tebessümü vardı.
"Nihayet uyanabildiniz Prenses," dedi Kael, fısıltılı ama muzip bir tonla. "Hanedanlığın yarısı birbirine girmişken, Adalet Meleği'nin yatağında böyle mışıl mışıl uyumanız gerçekten takdire şayan."
Doğrulmaya çalışırken şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım.
"Siz... Buraya nasıl girdiniz?"
"Kapıdan girmedik, orası kesin," dedi Kael göz kırparak. Yatağa biraz daha kurulup bana doğru eğildi, bakışlarıyla gülümsüyordu. "Ayrıca şu yüzünün haline bak... Hanedanlık havası sana hiç yaramıyor Asteria. Bence biz seni alıp pazar yerine götürelim, Nerya ile ot toplarsınız, ha? Ne dersin?"
Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum ama içimdeki o kasvetli hava, onun bu gevşek halleriyle bir anlığına dağılır gibi oldu. Kael tam bana takılmaya devam etmek için ağzını açmıştı ki...
ÇAT!
Odanın devasa kapısı, fırtına vurmuşçasına büyük gürültüyle duvara çarparak ardına kadar açıldı. Karanlığın içinden içeriye adeta kıyamet gibi Orion daldı. Öfkesi o kadar derindi ki, gözlerindeki mürdüm ve siyah şimşekler odadaki mumların alevlerini titretti. Bakışları odayı taradı ve yatağın üzerinde, neredeyse dizlerimin dibine tüneyip bana gülümseyen Kael'e odaklandığı an... Adımları kaskatı kesildi. Çenesi öyle bir kenetlendi ki kemiklerinin çatırdısını duyar gibi oldum. Göğsü hiddetle kalkıp iniyordu. Gözlerindeki o soğuk öfke, bir kaç soluk süre içinde kanlı canlı kıskançlığa, nefrete dönüştü. İçimdeki mühür o an öyle bir sarsıldı ki Orion'un ruhunda patlayan o zifiri karanlığın ateşi yüzüme vurdu.
"O elini..." dedi Orion, sesi canavarın hırıltısı gibi alçaktan ama yeri göğü sarsacak güçle çıktı. "ve o bedenini o yataktan hemen şimdi çekmezsen, seni bu odada diri diri yakarım Kael."
Kael, Orion'un gözlerinde çakan o yakıcı öfkeyi fark ettiği an yüzündeki muzip tebessüm devasa bir alaya dönüştü. Hayatında ilk kez Orion Valdris'i kontrolünü kaybetmiş, içindeki avcıyı bu denli serbest bırakmış görüyor olmalıydı. Bu fırsatı kaçırmaya hiç niyeti yoktu. Geri çekilmek yerine, bilerek ve ağır hareketlerle biraz daha yatağa kuruldu. Elini yatağın yumuşak örtüsünde gezdirip tam dizimin hemen yanına yerleştirdi. Yüzüne o çapkın, umursamaz edasını takınarak başını hafifçe yana eğdi.
"Sakin ol Orion," dedi Kael, sesi kışkırtıcı bir rahatlıkla odaya yayılırken. "Gören de seni buraya Adalet Meleği görevlendirdi sanacak. Oysa biz sadece prensesimizin keyfini soruyorduk, değil mi Asteria?" Gözlerimin önüne aniden koridordaki gördüğüm sahne geldi.
Prenses Adriana'nın ellerini Orion'un omuzlarına koyuşu, parmak uçlarında yükselip dudaklarını onun dudaklarına bastırışı... Zihnimde patlayan o görüntüyle göğsümdeki mühür bir kez daha sızladı. İçimi dağlayan ihanet ve kıskançlık yangını, yerini soğuk ve intikam dolu hırsa bıraktı. Kael'in kurduğu bu tehlikeli oyuna seve seve dahil olacaktım. Yatakta doğrularak sırtımı yastıklara yasladım. Gözlerimi Orion'un o karanlık, kan bürümüş irislerine diktim ama bakışlarıma buz gibi yabancılık yerleştirdim. Ardından yüzüme çapkın, hafifçe sitemkâr bir tebessüm oturtup bakışlarımı Kael'e çevirdim.
"Haklısın Kael," dedim, sesimin pürüzsüz ve tatlı çıkmasına özen göstererek. Elimi usulca yatağın üzerindeki elinin yakınına doğru uzattım. "Bu Hanedanlıkta beni düşünen, yaralarıma rağmen içimi ferahlatan birilerinin olması ne güzel. Gelmeniz gerçekten çok iyi oldu."
Kael, oyuna bu kadar hızlı uymama içten keyifle karşılık verip çapkınca göz kırptı. Pencere kenarında duran Ronan bile bu ölümcül gerilimi hissederek hafifçe doğruldu; gözleri Orion ile Kael arasında gidip geliyor, Orion'un öfkesinin nereye varacağını kestiremediği belliydi. Ronan’ın omuzlarındaki gerginlik, Orion Valdris'i bu denli kontrolsüz görmenin onu da şaşırttığının işaretiydi. Orion'un göğsü hiddetle kalkıp iniyordu. Parmakları zırhının kenarında hırsla kenetlenmişti ki eklemleri beyazlamıştı. Aramızdaki o mühür, onun ruhunda kopan fırtınayı doğrudan benim damarlarıma pompalıyordu; kıskançlığı ve zapt edemediği ateşi odayı yakıp kavuracak raddeden farksızdı.
"Asteria..." dedi Orion.
Sesi artık bir fısıltı değil, doğrudan ruhumu hedef alan dondurucu tehditti.
"O elini ondan çek... Ve Kael, sana son kez söylüyorum; o yataktan kalkmazsan, bu odayı senin mezarın yaparım."
Kael, aramızdaki o tehlikeli uyumu bozmadan alaycı gülüşünü korudu fakat Orion'un gözlerinden sızan ölümcül tehdit, havadaki oksijeni tamamen tüketmişti. Orion yatağa doğru ağır, tehditkâr adımlarla yaklaşırken bakışlarımı üzerinden çekmedim.
"Neden buradasın?" diye sordum, sesimdeki buz gibi mesafe doğrudan gözlerine saplandı. "Olman gereken yer burası değil."
Orion yatağa tam bir adım mesafede duraksadı. Sorumun ağırlığı ve gözlerindeki o hırçın fırtına çakıştı. Bakışları, yüzümdeki yaraların üzerinde; kaşımla dudağım arasında hızlı ama yakıcı bir dikkatle mekik dokudu. Göğsünün inip kalkışı hızlanmıştı; içimdeki mühür, onun ruhundaki o vahşi sahiplenme hissiyle cayır cayır yanıyordu.
"Yüzündeki her izin bir hesabı var. Ve ben hesap kapatmayı iyi bilirim. Senin olman gereken yer Orion Adaları'ydı," dedi, sesi adeta boğazından kopan dondurucu bir gürleme gibiydi. "Burası değil... Kael'in yanı hiç değil."
Kael başını yana yatırıp alaycı bir nefes verdi, tam lafa girecekti ki Orion tek bir sert hamleyle Kael'in omzunu kavradı. Zırhının üzerindeki çelik parmaklar öyle bir güçle sıkıldı ki Kael bile dişlerini birbirine bastırmak zorunda kaldı.
"Kalk," dedi Orion, sesi bu kez tartışmaya tamamen kapalı, doğrudan infaz emri gibi odanın soğuk taşlarında yankılandı.
"Yoksa seni bu yataktan ben söker alırım."
Ronan'ın duvar kadar soğuk sesi, odadaki o korlaşmış gerilimi bıçak gibi kesti. Mermer denizlikten milim bile kıpırdamadan, o ifadesiz bakışlarını doğrudan Orion'a dikmişti.
"Konumuz gerçekten kıskançlığa mı döndü?" diye sordu, sesi taş duvarlara çarpan buz gibi yankıdan farksızdı.
Orion, Kael'in omzunu kavrayan parmaklarını gevşetmedi ama başını yavaşça Ronan'a doğru çevirdi. Gözlerindeki o kanlı fırtına dinmemişti; aksine Ronan'ın mantık kokan bu soğuk çıkışıyla daha da tehlikeli boyuta evrildi.
"Çeneni kapat, Ronan," dedi Orion, sesi göğsünün en derininden gelen bir hırıltı gibiydi. "İkinizin de burada ne aradığını çok iyi biliyorum. Ama bu melez de, Therion'un odası da benim yetki alanımda. Sınırlarınızı zorlamayın."
Kael, Orion'un omzundaki baskısına rağmen dudaklarını büküp alaycı bir nefes verdi.
"Görüyorsun değil mi Ronan? Vârisimiz görev duygusunu kişisel hırslarına feda ediyor. Oysa biz sadece prensesi koruyorduk..."
Kael'in "prenses" kelimesini bastırarak söylemesiyle Orion'un sabrı tamamen taştı. Kael'i omzundan tutup tek hamlede yatağın kenarından sökerek ayağa kaldırdı ve sertçe geriye itti. Omuzları hiddetle kalkıp inerken bakışları yeniden bana kaydı. Gözlerindeki o yakıcı hırs ile görev sorumluluğu arasındaki çatışma, mühür yerimden doğrudan ruhuma akıyordu. Koridorda başkasıyla öpüştüğü o an zihnimde tazeyken, şimdi karşımdaki bu hali içimdeki ateşi daha da körüklüyordu.
"Yeter!" diye bağırdım, sesim odanın soğuk taş duvarlarında yankılandı.
Yatağın içinde doğrulup gözlerimi öfkeyle üzerlerinde gezdirdim.
"Ben prenses değilim Kael. Karıştırdın galiba. Prenses, Lord Orion Valdris'in nişanlısı! Kendisi de odaları karıştırmış olmalı. O yüzden hepiniz çıkın. Hemen çıkın!"
Kael'in yüzündeki alaycı gülüş yerini şaşkın bir sessizliğe bıraktı. Sözlerimin ardındaki o hıncı ve kırgınlığı hissetmiş gibi bir adım geri çekildi. Pencere kenarında duran Ronan bile kaşlarını hafifçe çatarak bana baktı; lafımın doğrudan adresi olan Orion ise adeta kayaya çarpmış gibi olduğu yerde kaskatı kesildi.
"Size çıkın dedim!" diye kestirip attım, gözlerimi doğrudan gözlerinin içine dikerek. "Hiçbirinizi odamda istemiyorum. Özellikle de seni, Orion. Bu odayı Adalet Meleği Therion Valdris bana tahsis etti," dedim, sesimdeki netlik odadaki üç adamında iliklerine kadar işlerken. "Çok merak ettikleriniz varsa gidin kendisini bulun."
Kael, gözlerinde beliren şaşkınlığı gizleyemeyerek pes edercesine ellerini havaya kaldırdı. Orion'un üzerindeki dondurucu baskısı ile benim keskin sözlerim arasında daha fazla kalmak istemediği belliydi.
"Pekala, Melez," dedi Kael, dudaklarının kenarına yerleşen o son alaycı tebessümle gerileyerek. "Madem Adalet Meleği'nin koruması altındasın, bize laf düşmez. Ama unutma, bu Hanedanlıkta tek bir nefes bile gizli kalmaz."
Ronan mermer denizlikten doğruldu. Soğuk bakışlarını önce bana, ardından hâlâ heykel gibi kaskatı dikilen Orion'a kaydırdı.
"Gidiyoruz Kael," dedi, tondan yoksun sesiyle. Kapıya doğru ilerlerken Orion'un yanından geçerken duraksadı ve alçak bir fısıltıyla ekledi:
"Kendi sınırlarını aşıyorsun, Vâris."
Kael ve Ronan odadan çıkıp kapıyı kapattıklarında, ortam sakinleşmek yerine ikimizin arasında patlamaya hazır fırtınaya dönüştü. Orion gitmemişti. Yatağın başında, heybetli gölgesi üzerime çökecek şekilde dikilmeye devam ediyordu. Gözlerinde hâlâ o yakıcı kıskançlık ve yarım kalmış bir öfke çırpınıyordu.
"Çıkmanı söylediğimi hatırlıyorum," dedim, bakışlarımı pencereye çevirip karşımda duran bir varis değil de herhangi bir yabancıymış gibi davranarak. Orion aramızdaki son adımı da kapatıp yatağın kenarına doğru eğildi. Göğsünün inip kalkışı soluğumu kesmeye yetiyordu.
"Therion'ın sana bu odayı vermesi umrumda değil Asteria," dedi, sesi doğrudan ruhuma saplanıyordu.
"Benden bu şekilde kaçamayacaksın."
"Koridorda gördüklerimden sonra mı?" dedim, sesimin titremesine izin vermeden. "Adriana'nın dudaklarını dudaklarına bastırdığını gördüm Orion. Kendi gözlerimle."
Orion'un kaşları kelimelerimle birlikte çatıldı, alnındaki o sert çizgi derinleşti. Bakışlarındaki savunma mekanizması yerle bir olmuş, yerini dehşete bırakmıştı.
"Ne dedin sen?" diye fısıldadı, sesi bu kez ölümcül bir sessizliğe bürünmüştü. Aramızdaki mesafe tamamen kapandı. Eli gayriihtiyari belime doğru kaydı; beni kendine çekmek, o bağı zorla tutmak ister gibi parmakları kaskatı kesildi.
"Bu bağı reddedeceğim," dedim, sesim acıyla titremesine rağmen kararlıydı. "Ve beni durduramayacaksın."
"Mührü reddedemezsin Asteria," dedi, sesi kenetlenen dişlerinin arasından dökülürken. "O bağ sadece senin ya da benim isteğimle kurulmadı. Yüce Ay o bağı ruhlarımıza kazıdı. Onu sökmeye kalkışman ikimizin de zihnini yakar!"
Gözlerinin içine, o buz mavisi irislerde çırpınan paniğe milim sakınmadan baktım. Çenem hafifçe kalktı, ruhumdaki mürdüm rengi alev ilk kez boyun eğmeyi değil, yok etmeyi arzular gibi parıldadı.
"Yansın," dedim, sesim soğuk mermerlere bir kılıç gibi saplanırken. "Sen o kadının dudaklarına dokunduğun an, benim ruhum zaten yandı Orion. Şimdi sıra sende. Herkesin, tüm hanedanın ve o güvendiğin yüksek konseyin önünde o bağı kendi ellerimle koparacağım.”
Cevabımı bitirmeme fırsat vermeden beni bileğimden kavrayıp ayağa kaldırdı; adımlarımı geriye doğru sürükledi, ta ki sırtım soğuk taşlara çarpana dek. Omuzlarımdan kavrayıp sırtımı taş duvara sertçe dayadığında, amansız bir hamleyle bacaklarımın arasına sokuldu. Ansızın gerçekleşen bu yakınlaşmayla soluğum boğazıma tıkandı; hiddetiyle beni duvara çivileyen bu gövde karşısında tepki dahi veremedim.
Tam itiraz etmek için dudaklarımı araladığımda, dudakları dudaklarıma kapandı. O an etrafımızı çevreleyen mürdüm rengi kadim büyü, ikimizin ortasında alev alarak bizi birbirimize kördüğüm etti. Dudaklarını dudaklarımdan sökmek için çabalarken ellerimi sert kaslarla kaplı göğsüne yaslayıp onu üzerimden itmeye çalıştım. Fakat o kadar güçlü heybetle üzerime çökmüştü ki onu bir milim dahi kıpırdatamadım. Yine de fazla uzaklaşmadı; dudaklarımdan henüz kopmuşken, dondurucu soluğu yüzümü yakıp geçiyordu. Gözleri irislerimin en derinine kilitlenmişti.
"Ruh Mührü tamamlandı, Asteria," dedi, sesi göğsünün en derinlerinden gelen yırtıcı ve karanlık fısıltıyla duvarlarda yankılanırken.
"Onu reddetmek yalnızca seni değil, hepimizi karşı karşıya bırakır. Ay’ın öfkesini bilmiyorsun. Gökyüzü üzerimize çökerken hâlâ kaderine karşı koyabileceğini mi sanıyorsun?"
Aramızdaki havayı kurutan soluk soluğa yakınlıkla yüzüme doğru biraz daha eğildi. Çene kemikleri öfkeyle kenetlenmişti ama bakışlarında ilk kez çaresizliğin kıvılcımları yanıyordu.
"Ben, doğacak melezin yok edilmesi için yetiştirilmiş baş muhafızım," diye fısıldadı; sesi hırıltılı, tehditkâr ama her kelimesi ruhumu yakacak kadar ağırdı. "Şimdi seni korumak için kendi yeminime karşı duruyorsam, senin de bunun bedelini ödemeye hazır olman gerekir."
Dudakları kıvrıldığında soluğum tekledi.
"Tek öpmek istediğim, tek açlık duyduğum senken... Ruhum ruhun için çıldırıyorken başkasının temasında arzu aramam mümkün mü? Ruhlarımız birbirine bağlıyken herşeyim tek bir kadına ait!"
Elleri omuzlarımdaki baskısını artırırken, göğsü hızla kalkıp iniyor ve içindeki o karanlık fırtınayı mühür yerimizden doğrudan zihnime akıtıyordu.
"Gidip herkesin önünde mührü reddetmeyi dene..." diye fısıldadı, dudakları alt dudağımın milim ötesinde gezinirken. "Dene de, o konseyin ortasında seni tek bir hamlede kucağıma alıp tüm evrene kafa tutarak buradan nasıl kaçırdığımı izle."
Kapının tok çalma sesiyle gözlerimiz o tarafa döndü, dışarıdaki muhafızın sesi odanın ağır sessizliğini yardı: "Lordum, konsey toplandı, soylular yerini aldı. Kral sizi emrediyor."
Orion'un bakışlarındaki o yakıcı hırs ve sahiplenici karanlık bir milim bile azalmadı. Parmağının ucuyla dağılan saçlarımı usulca sağ omzuma bıraktı. Açıkta kalan boynumun sol tarafına, derinden kokumu söküp almak istercesine derin öpücük kondurdu.
Sıcak soluğu tenimi yakarken kulağıma doğru fısıldadı: "Geleceğim, gümüş göz. Bu odada kalamazsın. Ya benim odamda kalacaksın ya benim odamda kalacaksın. Başka seçeneğin yok."
Sözlerinin ağırlığı odada asılı kalırken, arkasını dönüp fırtına gibi dışarı çıktı. Yalnız kaldığımda, kanepenin üzerinde duran elbisenin varlığı dikkatimi çekti. Beyaz, dökümlü ve omuzları açıkta bırakan elbiseydi bu. Göğüs kısmını saran zarif korsajı bedene oturuyor; kollardan aşağıya doğru süzülen, dantellerle bezenmiş şeffaf kumaşı elbiseye asil hava katıyordu. Omuzlarımdan süzülen, göğüs dekolte detayı mührümü tamamen açıkta bırakan bu dökümlü kumaş, bir yandan masumiyeti simgelerken diğer yandan tenimdeki o tekinsiz gücü sergiliyordu. Üzerime giymek zorunda kaldığım bu elbise, zihnimde Adriana'nın varlığını ve koridordaki o gölgeyi yeniden tutuşturdu. Geri adım atmayacaktım. Odadan çıkıp zihnimdeki mürdüm rengi büyüyü parmaklarımın ucunda büktüm. Yolumu kesmeye çalışan muhafızların zihinlerini hafif bir büyüyle perdeleyerek Hanedanlığın görkemli koridorlarından süzüldüm ve konseyin toplandığı devasa salona ilerledim. Yoğun kalabalığın, fısıltıların ve gerilimin dorukta olduğu o ağır kapıların önüne geldiğimde tereddüt etmeden içeriye adımladım. Süzülen elbisem ve adımlarımın çıkardığı tok sesle birlikte salondaki fısıltılar bıçak gibi kesildi. Bütün gözler aniden bana döndü. Orion, yüksek tahtların önündeki devasa masadan beni gördüğü an gözleri yerinden fırlayacakmış gibi büyüdü. Sandalyeyi geriye iterek hışımla bana doğru adımlamaya yeltendi. Ancak tam o anda tahtında oturan Kral, elini dondurucu bir sertlikle havaya kaldırdı. Kral’ın yanındaki iki devasa kışla muhafızı anında öne atılarak kılıçlarının kınlarını Orion’un göğsüne bir barikat gibi dayadı. Kral’ın buz gibi sesi salonda yankılandı:
"Yerinde kal, Varis. Konseyin huzurunda tek bir adım dahi atamazsın!" Orion’un boyun damarları fırladı, zırhının altındaki kasları öyle bir gerildi ki çelik gıcırtıları duyuldu. Gözlerindeki kanlı şimşeklerle doğrudan Kral'a ve önünü kesen muhafızlara bakıyordu ama meclis yasalarının getirdiği baskı onu olduğu yere çivilemişti. Salon muhafızlar, konsey üyeleri ve hanedan soylularıyla tıklım tıklımdı; başlarının üzerindeki devasa kubbede, döngülerin tamamını gösteren yedi kollu bir gümüş takımyıldız kabartması asılıydı. Taş zeminde başım dik bir şekilde adımladım ve tam karşılarına dikildim. Tam o sırada yan tarafta duran Prenses Adriana'nın tiksinen bakışları göğsümde görünen ve hissedilen ruh mührüne kilitlendi. Kadının parmakları eteğinin kumaşını öyle bir sıkmıştı ki eklemleri beyazlamıştı; bir melezin, kendisine ait olması gereken adamı bu şekilde damgalamış olması gururunu kanatıyordu.
Nerya burada olsaydı eğer, Adriana'nın bu kıskançlıktan köpüren haline bakıp kesinlikle onunla alay eder, beni kışkırtırdı. Başımla hafifçe eğilerek soğukça selamımı vererek söz girdim.
"Kralım..."
Söze girdiğim an, masanın yan tarafındaki Adalet Meleği Therion Valdris hızla ayağa kalktı. Bakışları kısıldı, tehlikeli bir merakla bana doğru bir adım attı.
"Asteria, odana çık," dedi sadece, sesi salondaki gerilimi bastırmaya çalışan bir otorite taşıyordu. Başımı iki yana olumsuz anlamda salladım. Gözlerimi Kral'ın adamları tarafından engellenen, çaresizlik ve vahşi bir öfkeyle bana bakan Orion'un irislerine diktim. Ardından ellerimi göğe doğru kaldırdım. İçimde, bir zamanlar uykuda olan melez gücüm parmak uçlarıma doğru uyandı. Parmak uçlarımdan sızan mürdüm kıvılcımları, salonun tavanındaki gümüş takımyıldızı tutuşturacakmışçasına yükseldi. Havadaki sıcaklık bir anda sıfırın altına düştü; taş duvardaki mumların alevleri maviye dönüştü.
Salondaki hava bir anda buz kesti. Ellerim göğe doğru kalkık haldeyken, sesim kendi bedenimden çıkmıyor gibiydi; binlerce yıllık bir kehanetin yankısı gibi Hanedanlığın devasa mermer sütunlarında çınladı:
"Ay ve yıldızlar şahidimdir…Ruhuma vurulan mührü, tüm ruhumla reddediyorum! Beni sana bağlayan kaderi kabul etmiyorum. Kanım seni tanısa da, ruhum seni reddediyor. Bu bağı kendi irademle koparıyor, ruhumu senden geri alıyorum. Bugünden sonra ruhum sana ait değildir. Ay duysun! Yıldızlar görsün! Ve kader, irademin karşısında geri çekilsin…
Vâris Orion Valdris’i reddediyorum!"
‘Reddediyorum.’ feryadı dudaklarımdan döküldüğü an, zihnimin derinliklerinde gürleyen bir cam kırılması sesi patladı. Şakaklarımdan aşağı dondurucu sıcaklık süzülmeye başladı. Gözlerimden akan yaşlar bir anda koyu, kıvamlı bir mürdüm kanına dönüştü. Yanaklarımdan aşağı süzülen kan damlaları, üzerimdeki beyaz elbisenin danteline birer ölüm lekesi gibi düşüyordu. İçimdeki kadim mühür ortadan ikiye çatırdayarak yarılırken ortaya çıkan şok dalgası salondaki devasa vitray camları patlattı. Soylular dehşet içinde çığlık atarak geriye kaçıştı. Yüksek konsey üyeleri masalara tutunurken, üzerime çöken o muazzam ruhani acıyla dizlerimin bağı çözüldü. Ağzımdan bükülen hıçkırıkla birlikte taş zemine doğru devrilmeye başladım. İşte tam o an...
Orion için evren durdu. Önünü kesen muhafızların kılıç barikatını umursamadı bile; göğsünü muhafızların çelik kınlarına öyle yırtıcı bir güçle çarptı ki adamlar savruldu. Kral’ın gürleyen emrini, konseyin çığlıklarını ve yeri göğü inleten şok dalgasını yarıp geçti. Zırhının parçaları birbirine vurarak, gözü dönmüş vahşetle salondaki mesafeyi soluklar içinde katetti. Tam bedenim soğuk mermere çakılacakken, tek hamleyle dizlerinin üzerine çöktü ve beni havada yakaladı.
Çelik gibi güçlü kolu belimi kavrayıp beni göğsüne bastırdığında, yüzüne düşen mürdüm rengi kanlarıma bakıyordu. Bakışlarında daha önce hiçbir ölümlünün görmediği devasa bir yıkım, çaresizlik ve zapt edilemez bir sahiplenme fırtınası kopuyordu. Sendeleyen, can çekişen bedenimi kendi heybetli göğsüne kilitledi. Dondurucu, titreyen nefesi kanlı şakaklarıma çarptı ve dudakları gök gürültüsünü andıran, salonun tavanını sarsan yırtıcı gürlemeyle aralandı:
"Ay ve yıldızlar şahidimdir! Sen ruhunu benden çeksen de, ben ruhumu senden çekmeyeceğim. Sen bu bağı reddetsen de, ben kaderin bize yazdığını inkâr etmeyeceğim. Ruh mührünü kabul ediyorum. Tenimizde taşıdığımız izi, ruhumda taşıdığın bağı ve kaderimizin birbirine vurduğu düğümü kabul ediyorum.”
Yüzünü yüzüme eğdi, gözlerimiz birbirine tutundu.
“Sen bağımızı kopardığını söylesen de, ben onun kopmasına izin vermiyorum. Ay gökyüzünden düşene, yıldızlar karanlıkta sönene, son büyü bu topraklardan silinene kadar…Ruhum bir tek seni tanıyacak. Mührüm seni koruyacak. Ben, Orion Valdris, ruh bağımızı sürdürmeye yemin ediyorum. Ve bu yemin bozulmadıkça…Ruhlarımız sonsuza dek birbirine bağlı kalacak."
Sözleri bittiği an, göğsümüzün tam ortasında patlayan gümüşi ve mürdüm rengi ışık fırtınası tüm salonu kör edici bir parıltıyla kapladı. Benim reddimle, Orion'un yemini, çatırdayan bağı hırsla yeniden büktü; ruhu, kaçmaya çalışan ruhumu çelik zincirlerle kendi varlığına geri bağladı. Salondaki soylular bu ikinci yemin karşısında ilkinden daha derin sessizliğe gömüldü; kimileri dehşetle, kimileri ise tarihe tanıklık ettiklerini fark ederek bir hürmetle diz çöktü.
Bir hanedan varisinin, tüm konseyin ve Kral'ın önünde, kanı yasak sayılan melez için tüm krallığa kafa tutması, Kamer Krallığı'nın hafızasına silinmez bir leke gibi kazınacaktı.
Prenses Adriana'nın yanındaki sütuna yaslandığını, dizlerinin bağı çözülmüş gibi bir an sendelediğini fark ettim. Gözlerinden süzülen tek bir yaş, o mağrur yüzde daha önce hiç görmediğim bir yıkımdı. Kimse ona bakmıyordu artık; bütün salon, kollarında kanlar içinde beni tutan varise kilitlenmişti; belki de onun için en ağır olan da buydu. Gözlerimden süzülen kanlar onun zırhına damlarken, kucağında bilincimi kaybetmeden önce son gördüğüm şey, Orion’un yüzüme eğilen, korkusuz, gözü dönmüş ve benden asla vazgeçmeyeceğini haykıran buz mavisi irisleriydi.
Asteria'nın gözleri kapandığında, salon onsuz da yaşamaya devam ediyordu. Salonun köşesinde, Therion Valdris de bu manzarayı izliyordu ama gözleri kollarındaki kızda değil, mahzene götürülen Elayra'nın son bıraktığı o kırık sessizlikte kalmıştı. İçinde, yıllar önce bitirmediği cümlenin hâlâ havada asılı durduğunu hissediyordu. Ronan ise az ileride, Orion'un kolları arasındaki o kansız, bembeyaz yüze bakarken kendi göğsündeki o tanımsız sıkışmanın bu kez hiç dinmediğini fark etti ve bu farkındalık, ona bahçedeki o ilk andan çok daha korkutucu geldi.
Salonun kubbesindeki gümüş takımyıldız, tüm mumları hâlâ titretiyordu. Kehanetin ikinci kısmı gerçekleşmişti.
Melek, tüm krallığa karşı koyarak melezin önünde diz çökmüş; kollarında Krallığa meydan okuduğu kadını tutuyordu. Ama kehanetin asıl korkulan kısmı henüz gerçekleşmemişti.
Meleğin kanatları melezin önünde eğildiğinde, evren bir daha asla eskisi gibi kalmayacaktı.

Bölüm sonu.

Melek diz çöktü… Peki ya kanatlar? 👀
Sizce kehanetin ikinci cümlesi nasıl gerçekleşecek?Tahminlerinizi yorumlarda bekliyorum. 🌙✨