Ruh Mührü 12’MABED YANSIN! 🌙✨

♪ Bölüm şarkısı,
Borders – Kalandra

“Bazen bir ruh, kendisini kurtarmak için gökyüzünü yakar. Sonra küllerin arasında, en çok özlediği şeyin eski hayatı olduğunu anlar.”

İyi Okumalar Canlar 🌙✨

Kapılar kapanmıştı. Kraliçe Vespera’nın dönüşüyle yeniden ağırlığını hissettiren kehanetin gölgesinde herkes, Luceran’ın ardından kapanan devasa tunç kanatlara bakıyordu. O sırada ayaklarımın altındaki taşların aralıklarından ışıklar sızmaya başladı. Zemin ince ince titriyordu ama henüz kimse farkında değildi.
Göğsümdeki mühür, içimde yıllardır bastırdığım öfkeyle birlikte alev aldı. Alev, oradan bir sarmaşık gibi ayrılıp damarlarıma, kemiklerime yayıldı. Artık gücümün ne olduğunu biliyordum. Tenime zehir gibi değil, ilahi bir zırh gibi işleyen Ay kudretini de... Gözlerimdeki gümüş parıltı sağ tarafımı bütünüyle kapladığında yerçekimi hükmünü yitirdi. Zeminle temasım kesildi; yavaşça yukarı doğru yükseldim.
Sanki bilincimi tamamen kaybedecek kadar koyu bir karanlık beni esir almak üzereydi. Zihnimin dizginleri elimden kayıp giderken ellerim, kendi irademin dışında, ürkütücü zarafet ve yırtıcılıkla havaya kalktı. Avuçlarım, annemi esir alan rün çemberinin tam ortasını hedef aldı.
“Dur!”
Therion’un sesini duydum ama kelime zihnime ulaşana kadar anlamını yitirmişti. Sanki salonun bütün sesleri suyun altından geliyordu. Annemin çığlığı, taşların çatlaması, muhafızların kılıçlarını çekişi... Hepsi birbirine karışmış, tek bir uğultuya dönüşmüştü. Duyduğum hiçbir şey beni durduramıyordu.
Göğsümdeki mühür her atışında kaburgalarımı içeriden zorluyordu. Nefes almak istedim; ciğerlerime dolan hava bile gümüş bir ışıkla yanıyormuş gibi geldi. Parmaklarımın ucunda biriken kudretin bana ait olduğundan emindim ama onu yönetenin ben olup olmadığından emin değildim. Bir yanım annemi kurtardığımı söylüyor, diğer yanım önümde duran her şeyi yok etmeye hazırlanıyordu. Aşağıda annemin yüzünü seçebiliyordum. Bana ulaşmaya çalışıyordu. Onun gözlerinde korku vardı; fakat bu kez korktuğu şey sırların açığa çıkması değildi. Benden korkuyordu. Bu düşünce içimde bir yere saplandı. Beni korumak için sakladığını söylediği bütün sırlar, şimdi aramızda aşılmaz bir duvara dönüşmüştü. Yine de gözlerimi ondan ayıramadım. Onu kurtarmak istemiştim. Şimdi ise kurtardığım şeyin ne olduğunu bilmiyordum.
Therion’un gür sesi salonun kubbesinde bir yıldırım gibi patladı ama çok geçti.
“Dur Asteria…Dur!”
Çemberi ayakta tutan, yüzyıllardır işleyen Mabet büyüsü parmaklarımdan dökülen güçle buluştuğu anda çözülmeye başladı. Taşlar çatırdadı, rünler karanlığa gömüldü. Rahipler çığlık atarak geriye savrulurken muhafızlar aynı anda kılıçlarını kınlarından çekti.
“İndirin.”
Sesime eşlik eden mürdüm ve gümüş renkli büyü, kılıçlarını bana doğrultan muhafızlara yayıldı. Sesim bir emirden çok, karşı konulmaz bir yıkım dalgasıydı. Muhafızların alınlarından soğuk terler boşaldı. Parmakları kılıç kabzalarını tutamaz hâle geldi; kılıçlar birer birer mermer zemine düşerek Mabedin sessizliğini madeni şakırtılarla parçaladı.
“Asteria!” diye haykırdı annem. Sesi beni bu uçurumun kenarından geri çekmek, durdurmak istiyordu. Haykırışlar, rahiplerin duaları ve muhafızların çığlıkları birbirine karışırken Kael’in hayret dolu, pürüzlü sesi kulaklarıma doldu:
“Has siktir!”
Büyünün saf, dizginlenemez gücüne tamamen teslim olmuştum. Sonuçlarını, Aydınlanma’yı düşünecek kadar kendimde değildim. Göğsümdeki mühür, Orion’un dehşetle hayranlık arasında gidip gelen hislerini ruhuma taşıyordu. Yine de duramıyordum. Kapanan o devasa kapılara yöneldiğimde havada bir kuğu gibi süzülüyor, yere bir milim bile yaklaşmıyordum. Etrafımı kor gibi parıldayan gümüş ışıklar sarmıştı. Parmak uçlarımdan dökülen mürdüm rengi büyü, geçtiği yerde havayı bile kavuruyordu. Gözlerimin tek bir hedefi vardı: beş soluk süre önce kapanan ağır kapı kanatları.
“GERİ DÖN!”
Öyle yırtıcı, öyle karanlık bir haykırıştı ki salondaki herkes kaskatı kesildi. Annemin sesi rüzgârın uğultusu arasında bana ulaşmaya çalışırken ellerimden çıkan mürdüm alevleri kapılara çarptı. Devasa tunç kapılar büyük gürültüyle, menteşeleri zorlanarak iki yana savruldu. Açılan eşiğin ötesinde, dışarı çıkmak üzereyken dehşetle arkasına dönen Luceran duruyordu. Kocaman olmuş gözleriyle yukarıda, gümüş ve mürdüm ışıkların ortasında süzülen bana bakıyordu. Kibirle yoğrulmuş yüzünde beliren korku, içimde karanlık haz uyandırdı. Başımı yavaşça sağ omzuma doğru eğdim. Dudaklarım yırtıcı, tekinsiz bir keyifle iki yana kıvrıldı. Gözlerimdeki gümüş ışık, Luceran’ın taç giymiş gölgesini bıçak gibi yardı.
“Kehanetin gerçekleşmesini istiyorsun değil mi? Bu evrenin yerle bir olmasını istiyorsun, Luceran?” diye fısıldadım. Sesim rüzgârı bükerek tüm Mabette çınladı. Havada bir adım daha süzülüp ona doğru yaklaştım. Gözlerimi doğrudan gözlerine kilitledim.
“Söyle bana... Bu evreni tek solukta, tam burada yerle bir mi edeyim?”
Bakışlarımı yukarı, yıldızlarla bezenmiş ama o an bana dar gelen devasa kubbeye çevirdim. İki elimi birden kaldırdım. Avuçlarım, Mabedin taş çatısının ötesinde kanayan Kızıl Çöküş’e ve onun ardında saklanan dondurucu gümüş Ay’a uzandı.
Ben Ay’ın seçtiği ruhtum. Damarlarımda akan karanlık ve kutsal güç, bu evrene ait değildi; göğün en yalnız, en mağrur efendisinden geliyordu.
“Ey karanlığın ve gümüşün sahibi!” diye haykırdım. Sesim taş duvarları çatlatacak bir kudretle salonda yankılandı. “Duvarlarını, mühürlerini ve kanunlarını kutsal saydıkları bu Mabedi duy! Bize kilitledikleri sahte zincirleri gör! Kutsal saydıkları bu taşları, adalet dedikleri bu yalanları başlarına yıkıyorum! İçimdeki ışık taşsın; bu Mabet, kendi günahlarıyla yansın!”
O an Mabedin yüksek kubbesi gümüş bir ışıkla doldu; sanki göğün kendisi içeride yeniden doğmuştu. Gökyüzündeki Ay’ın dondurucu, saf ışığı taş çatıyı yararak doğrudan üzerime süzüldü. Mürdüm rengi büyüm gümüş alev fırtınasına dönüştü. Saçlarım zifiri karanlıkta yerçekimine meydan okuyarak dalgalanırken gözlerimdeki gümüş ışık, Mabetteki mumların alevlerini neredeyse boğdu. Luceran, açılan kapının eşiğinde bir adım gerilemek zorunda kaldı. Zırhının üzerindeki altın işlemeler, gümüş alevimin ışığında titriyordu.
“Durdurun şunu!” diye kükredi Luceran. Sesindeki kibirli soğukkanlılık tamamen kırılmıştı. “Düşürün onu! Bedenini parçalayın!”
Ama tek bir muhafız bile hamle yapamadı. Orion, kanadındaki ve sırtındaki kemik kıran acıya rağmen öne atıldı. Kılıcını Luceran’ın muhafızlarına doğrultup arkamda bir kalkan gibi durdu. Buz mavisi gözleri, yukarıda tanrıça gibi süzülen bana kilitlenmişti. Mühür aracılığıyla ruhuma sızan hislerinde dehşet hâlâ vardı; fakat onun altından yakıcı bir saygı ve adanmışlık yükseliyordu.
“Kimse...” dedi Orion. Sesi Mabed’i yaran gürlemeyle salonda yankılandı. “...ona elini bile süremez!”
Büyü parmaklarımdan kopup kıvrılarak Luceran’ın ayaklarının dibindeki mermer zemine çakıldı. Taş zemin devasa bir kanyon gibi yarıldı; Luceran ile Mabed Yargısı çemberinin arasına simsiyah bir uçurum açıldı. Dudaklarımdaki tekinsiz tebessüm derinleşti. Bakışlarımı Luceran’ın gözlerinden ayırmadan havada biraz daha aşağı süzüldüm.
“Aydınlanma’yı beklemene gerek yok, Luceran,” diye fısıldadım. Sesim Ay’ın soğuk fısıltısıyla birleşti. “İstediğin felaket tam karşında duruyor.”
Sözlerim salonda yankılanırken içimdeki öfkenin altında başka bir şey kıpırdadı. Korku. Onu bastırmak için çenemi sıktım, ellerimi daha da yukarı kaldırdım. Luceran’ın yüzündeki dehşeti görmek bana kısa an için güç verdi. Beni küçümseyen, kaderimi başkalarının kararlarına bırakan herkesin karşısında artık eğilmiyordum. Fakat gücüm büyüdükçe bedenimin bana ait olduğu hissi azalıyordu. Omuzlarımın çevresinde dönen ışık, tenime değmeden bile yakıyordu. İçimde bir kapı açılmıştı ve ardında ne olduğunu bilmiyordum. Yalnızca o kapıyı kapatmayı beceremezsem, annemle birlikte herkesi de yutabileceğimi seziyordum. Bu sezgi bile beni durdurmaya yetmedi.
Tam o sırada Mabed kapısının eşiğinde duran Ronan’ın göğsünde vahşi bir alev patladı. Eli kalbinin üzerine gitti. Bakışları, gökyüzüyle bütünleşmiş bedenime kilitlendi. Ronan sendeleyerek bir adım öne çıktı.
Ronan’ın yüzündeki ifade, az önceki öfkesinden çok uzaktı. Çenesini sıkmış, bir elini göğsüne bastırmıştı. Sanki görünmeyen bir şey kaburgalarının arasından içeri girmiş, kalbinin çevresine dolanmıştı. Bakışları benden ayrılmıyordu ama bana doğru ilerlerken her adımında bedeninin biraz daha ağırlaştığını görebiliyordum.
Göğsümdeki mühür bir kez daha yandı. Bu kez acının içinde tanıdık olmayan bir çekilme vardı; içimdeki kudretin bir kısmı benden ayrılıyordu. Ne olduğunu anlayamadan nefesim kesildi. Gücümün benden koparılması gerektiğini düşünmek bile içimdeki karanlığı yeniden kabarttı. Onu bırakmak istemiyordum. Belki de artık bırakmayı bilmiyordum. Ronan’ın gözleri benimkilerle buluştu. Yüzünde zafer ya da öfke yoktu. Yalnızca kendisini de aşan bir şeyi karşılamaya hazırlanan birinin sert kararlılığı vardı. Onun ne yapacağını bilmiyordum. Bana yardım etmek için mi yaklaşıyordu, yoksa beni durdurmak için mi? Aramızdaki mesafe kapanırken bu sorunun cevabını bulmaya fırsatım olmadı.
O an gerçekleşti.
Bedenimden taşan devasa güç, aramızdaki gizli kan bağı üzerinden bir şimşek gibi Ronan’a sıçradı. İki bedenin arasında gümüşten bir soy bağı belirip salonun ortasında ışık gibi gerildi. Therion’un kanı, içimdeki Ay kudretiyle birleşerek Ronan’ın damarlarına aktı. Ronan’ın gözleri de aynı dondurucu gümüşle tutuştu.
“ASTERIA!”
Ronan’ın çığlığı salonda gürledi. Avuçlarını kaldırdı; benden kendi bedenine akan gücü bir paratoner gibi üzerine çekti. Aramızdaki kan bağı, saçtığım büyüyü taşıyan görünmez bir döngüye dönüştü. Güç Ronan’a akarken onun bedeninde karşılık buldu; taşkınlığını yitirmeye, dengelenmeye başladı.
Işık serpildi. Zihnimdeki fırtına dindi.
Birdenbire her şeyin sesi geri geldi. Taşların son çatırdaması, uzakta yankılanan bir çığlık, kendi nefesimin boğazımda takılışı... Bir kaç soluk önce bütün salonu dolduran kudret çekilirken geride ağır, yakıcı bir boşluk bıraktı. Kollarımın ağırlığını yeniden hissettim. Parmaklarım istemsizce kıvrıldı; sanki hâlâ avuçlarımın arasında bir şeyleri parçalıyordum.
Ronan’ın da aynı anda sarsıldığını gördüm. Yüzü solmuş, omuzları gerilmişti. Benden aldığı gücün onu nasıl etkilediğini bilmiyordum. Bildiğim tek şey, bir kaç soluk önce beni yutmak üzere olan kudretin artık eskisi gibi üzerime çökmemiş olduğuydu. Bu rahatlama değildi. Daha çok, uçurumun kenarından çekilip taş zemine bırakılmak gibiydi; ayakta kalmıştım ama nereye düştüğümü bilmiyordum.
Ayaklarım zemine değdi. Dengemi kaybedip geriye doğru sendelediğim sırada Ronan da dizlerinin üzerine çöktü; nefes nefeseydi.
Düşmeden önce bir rüzgâr esti. Orion, yaralı kanadının ve etini dağlayan acının varlığına aldırmadan ileri atıldı. Kılıcını yere bıraktı ve beni düşmeden hemen önce kucağına yakaladı. Göğsü hırsla kalkıp iniyordu; kolları belimi ve sırtımı sıkıca kavradı.
“Tuttum,” diye fısıldadı kulağımın dibinde. Sesi pürüzlü, düzensiz ve dehşet doluydu. “Tuttum seni, gümüş göz. Buradayım...”
Parmaklarım titriyordu. Karşımda, gözleri benimkilerle aynı gümüş renge bürünmüş Ronan’a baktım. Göğsümdeki mühür, onun her nefesinde çıldırıyordu.
“Sen...” dedim, sesim kırılarak. “Gücüm... sana nasıl akıyor?”
Ronan gözlerini benden ayırmadan Therion’a baktı.
“Unuttuğun bir detayı hatırlatmakta fayda var,” dedi Ronan. Sesi mermer duvarlarda keskin bir kılıç gibi çınladı. “Adalet Meleği benim babam.”
Gözlerim irileşti. Zihnim aynı anda bin parçaya bölündü. Therion Valdris’in babam olduğu gerçeğini bu salonda öğrenmiştim; zihnim hâlâ bu bilgiyi kabullenemiyordu. Bedenim bu dondurucu gerçeği henüz sindirememişken, zihnim bu yükün altında ezilirken... Mahzende bana düşmanca bakan, beni sürgün etmek isteyen Ronan’ın öz abim olduğu aklımın ucundan bile geçmemişti.
Aynı kan. Aynı babanın meleksel mirası.
“Çünkü kanımız bir, Asteria...” dedi Ronan. Sesi bu kez kırıldı. “Gökten çektiğin o gazap, kan bağımızın rezonansıyla ruhuma aktı. Therion sadece senin baban değil. Sen ve ben kardeşiz.”
Luceran ve muhafızları dışarıda bırakan devasa tunç kapılar ağır bir gürültüyle kapandı. Ardından çöken sessizlik, fırtına öncesi uğultu gibi kulaklarımı tıkadı. Başım dönüyordu. Zihnim, bir felaketin ardından geriye kalan enkaz gibi duman altındaydı. Annem... Yıllardır benden sakladığı sırlar, kurduğu yalanlar ve yüzüme her baktığında arkasına gizlendiği o maske... Onu kurtarmak için Mabedi yıkımın eşiğine getirmiştim ama şimdi yüzünü bile görmek istemiyordum.
Therion Valdris... Yıllarca bir efsane gibi dinlediğim Adalet Meleği. Öz babamdı. Bu gerçeği annem yargılanırken öğrenmiştim; gözlerindeki keder hâlâ tazeydi. Ve Ronan... Beni mahzende bir lanetmişim gibi izleyen, kılıcının kabzasını nefretle sıkan adam şimdi dizlerinin üzerinde duruyordu. Öz abim.
Zihnim paramparça olmuştu. Kime ne diyeceğimi, kimden nefret edip kime acıyacağımı bilemiyordum. Boğazımda düğümlenen öfke, konuşmamı imkânsız kılacak kadar ağırdı.
Birbirine yabancı üç yüz, hayatımın en eski parçalarını elimden almış gibiydi. Annemin yüzüne baktığımda çocukluğumun güvenini, Therion’a baktığımda hiç tanımadığım bir babanın ihtimalini, Ronan’a baktığımda ise adını bile bilmediğim bir geçmişi görüyordum. Hangisinin gerçek, hangisinin bana anlatılan bir hikâye olduğunu ayırt edemiyordum.
Bir ruh bazen saklanan sırrın ortaya çıkmasıyla özgürleşeceğini sanır. Oysa bazı gerçekler kapıyı açmak yerine daha dar bir yere hapseder. Ben de şimdi tam olarak böyle hissediyordum. Öğrendiğim her şey, geride bıraktığım hayatı biraz daha uzaklaştırıyor; önümde duran yolu ise karanlığa gömüyordu. Tam o sırada, bu ağır sessizliğin ortasında Kael’in pürüzlü sesi çınladı.
“Vay be…” dedi ellerini iki yana açarak. “Mabet Yargısı diye geldik, Kutsal Handan’ın saray tiyatrosuna düştük iyi mi?”
Kael kılıcını kınına sokarken omuzlarını silkti. Gözlerini salondaki kaskatı kesilmiş grubun üzerinde gezdirdi. Bakışları önce hâlâ öğrendiği gerçeğin şokuyla sarsılan Therion’a, sonra Ronan’a, en son da anneme takıldı. Yüzünde patlamaya hazır, edepsiz bir tebessüm belirdi.
Orion, beni kucağında biraz daha sıkı tutarak başını ona çevirdi. “Kael, kes sesini.”
“Yok valla, kesemem dostum,” diye devam etti Kael. Hiç aldırmadan Therion’a doğru bir adım attı. “Adalet Meleği Therion Valdris... Saygılar Lordum. Yıllardır Adalet Kılıcı’n ile adalet dağıtıyorsun sanıyorduk ama meğer melezin babası senmişsin. Adama bak, hayatının şokunu atlatamadan bir de kızının Mabedi patlatışını izledi!”
Ronan gözlerini yerdeki mermerden ayırmadan Kael’e dondurucu bir bakış fırlattı ama Kael duracak gibi değildi. İki parmağıyla Ronan’ı işaret etti.
“Sen de az çakal değilsin ha, Ronan! ‘Ben Mabedin sadık kılıcıyım, ben disiplin abidesiyim,’ diye geziniyordun etrafta. Meğer kız kardeşin Mabedi patlatırken kan bağınız üzerinden gökten güç çekiyormuşsun! Aile saadetiniz gözlerimi yaşarttı valla. Tek eksik aile portresi. Onu da Vespera gelince Aydınlanma’da hep birlikte çizdiririz artık!”
“Kael!” diye gürledi Orion. Sesi tehditkâr bir hırıltıyla salonu kapladı. “Son cümlen olsun.”
Kael iki elini teslim olurcasına havaya kaldırıp dudaklarını büktü. “Tamam, tamam. Sustum. Ama kabul edin, bu aile toplantısı Hanedandaki ziyafetlerden bile daha hareketli geçti.”
Kael’in goygoyu salondaki taşlaşmış havayı delip geçmişti ama içimdeki yangını söndürmeye yetmiyordu. Annemin bana doğru attığı çaresiz adımı, babamın yüzündeki sarsılmış, kederli ifadeyi ve Ronan’ın konuşmak için aralanan dudaklarını gördüğüm an nefesim kesildi. Hiçbiriyle konuşmak istemiyordum. Hiçbir açıklamayı dinleyecek gücüm kalmamıştı. Parmaklarımı, bedenim bana ait değilmiş gibi, Orion’un zırhına ve zırhının altındaki sıcak tene bastırdım. Bakışlarımı salondaki hiç kimseye çevirmeden doğrudan onun buz mavisi gözlerine kilitledim. Sesi titreyen tek kişi bendim.
“Beni buradan götür, Orion...” diye fısıldadım. Sesim göğsümdeki mühürden doğrudan onun kalbine aktı. “Lütfen... Beni hemen buradan çıkar.”
Orion’un gözlerinde bir soru gördüm ama sormadı. Benden açıklama istemedi, annemin neden bunca zaman böyle davrandığını öğrenmeye çalışmadı. Kollarının arasındaki titremeyi fark etmişti. Beni ayakta tutmak için bedenini biraz daha yaklaştırdı; zırhının sertliği yanağıma değdiğinde, ilk kez bir yere tutunabildiğimi hissettim.
Bu salonda kalırsam birinin bana dokunmasından, birinin adımı söylemesinden, birinin benden cevap beklemesinden korkuyordum. Annemin sesi bile artık içimde eskisi gibi yankılanmıyordu. Orion’un yanında olmak bütün soruları susturmuyordu ama en azından onlara hemen cevap vermek zorunda değildim.
Orion bir an bile tereddüt etmedi. Bakışları Therion’un ve annemin üzerinden geçip Kael’e çakıldı.
“Yolu aç, Kael,” dedi. Sesi gece kadar koyu ve tavizsizdi.
Beni kucağında daha sıkı kavrayıp kapıya doğru hamle yaptığı sırada Mabedin yan koridorundaki tunç kapı hafifçe aralandı. İçeriye nefes nefese, saçları dağılmış ve gözlerinde dondurucu dehşetin izlerini taşıyan Nerya daldı.
Salondaki büyü patlamasını ve göğü yaran Ay ışığını fark edince dışarıda kalamamış olmalıydı. Devasa sütunların arasından sıyrılıp panikle gözlerini salonda gezdirdi. Bakışları önce yerdeki kanyon yarıklarına, ardından Orion’un kucağında bitap düşmüş, gümüş ışığı yeni yeni sönmekte olan bana takıldı.
Nerya’nın elleri dudaklarına gitti. “Asteria!”
Kael, Nerya’yı görür görmez ciddiyetsiz tavrını kenara bıraktı. Yüzündeki alaycı gülüş bıçak gibi kesildi. Nerya’nın krizin eşiğindeki panik hâlini fark edince yanına koştu. İki adımda aradaki mesafeyi kapatıp omuzlarından tuttu; önüne duvar örer gibi onu durdurdu.
“Sakin ol, kızıl,” dedi Kael. Sesi ilk kez gürlemeden, beklenmedik bir yumuşaklıkla döküldü. “Evren hâlâ yerinde. Mabedi yıkan bizim kız ama hâlâ tek parça. Bak, ayakları yere basmıyor sadece.”
Nerya, Kael’in önünde bir an duraksadı. Gözleri nefes alıp veren göğsüme, Orion’un beni sıkı sıkıya saran güvenli kollarına kaydı. Hayatta olduğumu görünce göğsünden derin bir rahatlama nefesi döküldü. Omuzları çöktü, bakışları yumuşadı. Başımı yavaşça Nerya’ya çevirdim. Annem, babam, Ronan... Salondaki hiç kimseden tek kelime duymak istemiyordum ama Nerya farklıydı. Onun masum, korku dolu gözlerini görmek içimdeki yangına bir anlığına serinlik verdi.
“Nerya...” dedim. Sesim mermerlerin arasında ince fısıltı gibi süzüldü. Nerya öne doğru bir adım atmak istedi ama bakışlarımla onu durdurdum. Burada, bu kanlı sırların ve mühürlerin ortasında güvende kalmasını istiyordum. Bakışlarımı Kael’e diktim.
“Kael...” dedim. Sesim kırılıyordu ama kararlıydım. “Onu buradan çıkar. Evine bırak. Güvende olduğundan emin ol.”
Kael gözlerimdeki çaresiz rica ifadesini yakaladı. Bakışları Orion’a, ardından Nerya’ya kaydı. İtiraz etmedi; şaka yapmayı tamamen bıraktı.
“Merak etme,” dedi, başıyla hafifçe onaylayarak. Nerya’nın koluna nazikçe girip onu geriye doğru yönlendirdi. “Kutsal Melez’in en yakın arkadaşını bizzat kapısına kadar götürmek bizim boynumuzun borcu.”
Nerya son bir kez bana baktı. Dökülen sırların ve salonun ağır havasının farkındaydı ama isteğime uyarak Kael’in yönlendirmesiyle kapıya doğru adımladı. Orion duraksamadan kapıya yöneldi. Annemin arkamızdan yükselen “Asteria...” fısıltısını, babamın kederli ve sarsılmış sessizliğini ve Ronan’ın üzerime kilitlenmiş bakışlarını devasa tunç kapıların ardında bıraktık. Koridorun dondurucu rüzgârı yüzüme çarptığında Orion, bizi yargılamanın karanlık gölgesinden uzaklaştıracak ilk adımları çoktan atmıştı.

🌙✨⚔️✨🌙

Mabedin yakınlarında, kayalıklara oyulmuş devasa kaleye ulaştığımızda Orion beni kasvetli, soğuk koridorlardan geçiriyordu. Zihnim hâlâ Mabed’te bıraktığımız enkazın altındaydı. Duvarlarda yanan gaz lambalarının titrek ışığı, taş zemine uzun ve karanlık gölgeler düşürüyordu.
Orion koridorda bekleyen muhafızlardan birine seslendi: “Şifacı yollayın odama!”

Sesi pürüzlü ve tavizsizdi. Çok geçmeden iki devasa muhafızın açtığı ağır kapılardan içeri girdik. Orion odanın içine ilerleyip beni usulca yere bıraktı. Dizlerimin bağı çözülecek gibi oldu. Düşmemek için ellerimle onun güçlü omuzlarına tutunarak ayakta kalabildim.
Gözlerim gözlerine kilitlendiğinde kalbimin yırtıcı atışlarını onun göğsünde de hissediyordum. Mühür ikimizin arasında alev gibi yanıyordu. Orion parmaklarını usulca kaldırıp çenemi kavradı.
“Orion...” diye fısıldadım. Sesim boğazımdaki düğümün arkasından zorlukla sıyrıldı. “Karanlık güç beni ele geçirmek üzereydi... Sen ise hâlâ yanımdasın.”
“Gördüm...”
Bu kez iki eliyle yanaklarımı kavradı. İrislerindeki buz mavisi fırtına beni yutacak kadar derinleşmişti.
“Ruhundaki gücü ruhumda hissettim. Karanlık ya da aydınlık, dediğim gibi... Ben seni seçtim.”
Kaşlarım çatıldı. Göğsümde biriken acı boğazıma doğru yükselip bir anda taştı. Ellerini yanaklarımdan hırsla uzaklaştırdım. Gözlerime dondurucu yaşlar hücum etti. Titreyen işaret parmağımla kendimi gösterdim.
“Ben bunu istemiyorum ki...” Zorlukla yutkundum. İçimde büyüyen çaresizliğin yaşları yanaklarımdan süzüldü. “Canım yanıyor, Orion!”
Bu acının nereden geldiğini bilmiyordum. Göğsümdeki mühürden mi, öğrendiğim gerçeklerden mi, yoksa artık geri dönemeyeceğimi anladığım o eski hayattan mı? Hepsi birbirine karışmıştı. İçimde birikenleri tek tek anlatmaya kalksam sesim daha ilk cümlede kırılırdı.
Orion’un ellerini ittiğimde yüzünde incinmiş bir ifade belirdi. Bunu gördüm ama geri adım atmadım. Bana iyi geleceğini düşündüğü sözleri duymak istemiyordum. Güçlü olduğumu, seçilmiş olduğumu, kaderimin büyük olduğunu söylemesin istiyordum. Bir kez olsun benden bir şey beklenmesin; bir kez olsun yalnızca korktuğum için yanımda kalınsın istiyordum. Ellerimi yüzüme kapatıp hıçkırığımı bastırmaya çalıştığımda elleri vakit kaybetmeden ince belimi kavradı ve beni kendine çekti. Göğsüne çarptım.
“Ben geçmişe dönmek, büyüsüz bir cadı olduğum zamanlara gitmek istiyorum,” diye inledim, yüzüm hâlâ ellerimin arasındayken. “Annemin yalanlarına hâlâ aptal gibi inanmak... İnatla her güneş tepeye yükseldiğinde büyü yapmayı denemek istiyorum.”
Dizlerimin bağı çözüldü. Zemine doğru inerken Orion da beni bırakmadı; benimle birlikte taş zemine çöktü. Dizlerinin üzerinde durmuş, zırhına tutunan ellerimle yaptığım bu çaresiz yakarışı sessizce dinliyordu.
“Pazar tezgâhını güneş daha tepeye yükselmeden açmak, kâhin gibi ahaliye tespitler yapmak istiyorum. Orion... Korkuyorum olacaklardan, doğacak karanlıktan...”
O tezgâhın başında dururken evren küçüktü. Kimin ne alacağını, kimin pazarlık edeceğini, kimin yine aynı soruyu soracağını bilirdim. Büyü yapamadığım için kendime kızdığım günler bile şimdi özlediğim huzurun parçasıydı. O zamanlar en büyük korkum, denediğim büyünün yine başarısız olmasıydı. Şimdiyse tek düşüncemle taşları parçalayabilecek, bir Mabed’i yerinden edebilecek bir gücün içinde sıkışıp kalmıştım.
Annemin bana anlattığı yalanları bile özlüyordum. Çünkü o yalanların içinde bildiğim bir hayat vardı. Şimdi gerçeği öğrenmiştim ama kendimi daha az yalnız hissetmiyordum. Aksine, sanki herkes benden önce kim olduğumu biliyor, ben ise kendi hayatıma en son çağrılan kişi olarak kapının dışında bırakılıyordum.
Hıçkırıklarım dudaklarımdan döküldüğü anda Orion lafımı tamamlamama izin vermedi. Yüzümü kavrayıp dudaklarını dudaklarıma kapattı.
Öpüşü sert ve yırtıcıydı ama içinde koruyucu bir yan da vardı; sanki içimdeki fırtınayı kendi içine çekmek istiyordu. Elinin biri enseme ulaşıp beni biraz daha kendine çekerken zihnimdeki karanlık bir anlığına geri çekildi. Parmaklarım zırhının kenarından sıyrılıp kanadındaki, etini dağlayan kanlı yaraya ulaştı. Onu iyileştirmek, acısını dindirmek istedim. Bu dilek, içimde kalan son Ay kudretiyle birlikte bütün varlığıma yayıldı.
O an etrafımızı dondurucu bir gümüş ışık sarmaya başladı.
Ay’ın yakıcı kudreti bu kez yıkım için değil, şifa için damarlarımdan aktı. Gümüşle sarının iç içe geçtiği ışık odayı doldurunca dudaklarımız nefes nefese birbirinden ayrıldı.
Elimden süzülen güç bu kez saf bir şifaydı. Orion’un kanadındaki derin yara gözlerimizin önünde kapandı; et yeniden birleşti. Kanadına sardığım kurdele, kana bulanmış hâlde taş zemine düştü.
Orion’un göğsü hızla kalkıp inerken gözlerimin içine baktı. Gümüş ışık yüzümüzde titriyordu. İkimiz de bu şifanın, aramızdaki bağı daha önce hiç ulaşmadığı bir noktaya taşıdığını hissediyorduk.
Buz mavisi gözleri, kanadındaki kapanmış yaradan sıyrılıp doğrudan yüzüme kilitlendi. Bakışlarında önce daha önce hiç görmediğim bir hayret, ardından beliren yırtıcı bir sahiplenme vardı.
“Sen...” diye fısıldadı Orion. Sesi göğsümün ortasındaki mührü titretecek kadar derinden geliyordu. “Bunu nasıl yaptın?”
“Bilmiyorum,” dedim nefes nefese. Parmaklarımı kanadının iyileşen pürüzsüz dokusundan çekerken ellerim titriyordu. “Ben sadece... senin acı çekmeni istemedim.”
Parmaklarımı geri çektim ama avuçlarımda hâlâ sıcak titreşim vardı. Uzun soluklar önce yıkım için taşan güç, şimdi onun yarasını kapatmıştı. Aynı kudretin iki zıt şeye dönüşebilmesi beni rahatlatmak yerine daha çok ürküttü. Eğer onu neyin yönlendirdiğini bilmiyorsam, bir sonraki sefer neye dönüşeceğini nasıl anlayacaktım?

Orion’un kanadına baktım. Kanın ve acının içinde gördüğüm yara artık yoktu. Taş zemindeki kanlı kurdele ise geride kalan tek izdi. Gözlerimi ondan ayıramadım. Bir yanım yaptığım şeyin mucize olduğunu fısıldarken diğer yanım, bunun da kontrol edemediğim gücün başka bir yüzü olabileceğini söylüyordu.
Orion hiç düşünmeden kanatlarını etrafımıza kapattı. İyileşen kanadı ve diğer devasa kanadı, ikimizi dış evrenden soyutlayan gümüşi bir koza oluşturdu. Sıcak teni, göğsündeki zırhın soğukluğuna rağmen etimi yakıyordu. Bir eli ensemde dururken diğer eliyle belimi daha sıkı kavrayıp beni kucağına çekti.
“Beni dinle, Asteria,” dedi. Yüzünü yüzüme o kadar yaklaştırdı ki nefesi dudaklarıma çarptı. “Geçmişteki o pazarı, o küçük tezgâhı unut. Cadı olmadığını düşündüğün o sahte huzuru unut. Çünkü sen hiçbir zaman sıradan biri olmadın. Sen gökyüzüyle yeryüzünün arasında duran tek mucizesin.”
“Mucize mi? Yapamam, Orion...” Gözlerimden yeni bir yaş süzüldü. “Görmedin mi? Mabedi yıkıyordum. Ronan olmasaydı... gücüm beni yutacaktı. Ben bir canavara dönüşüyorum.”
Söylediklerine inanmak istiyordum. Onun sesinde bana uzanan güven vardı ama kendi içimde tutunacak yer bulamıyordum. Orion beni fırtınanın içinden çekip alabileceğini söylüyordu; oysa fırtınanın kendisi bendim. Bunu ona nasıl anlatabilirdim?
Başımı eğip ellerime baktım. Bu eller annemi kurtarmak için büyüyü parçalamış, Luceran’a meydan okumuş, taş zemini ikiye ayırmıştı. Aynı eller şimdi Orion’un yarasını iyileştirmişti. Onlara baktıkça kendimi tanıyamadım. Hangisinin gerçek Asteria olduğunu bilmiyordum: yıkımı çağıran mı, yoksa sevdiği kişinin acısını dindirmek isteyen mi?

“Dönüşmüyorsun!” diye kükredi. Sesindeki sertliğin altında öfke değil, beni o karanlık düşünceden çekip alma çabası vardı. “Seni o fırtınanın içinden çekip alacak kişi benim. Göğsündeki şu mühür boşuna yanmıyor. Ruhun nereye sürüklenirse sürüklensin, ben seni orada bulacağım.”

Devasa kanatları etrafımızda bütünüyle kapandı. Ne Mabed’teki sırların, ne yaklaşan Vespera’nın ne de kopmak üzere olan fırtınanın önemi kalmıştı. Bu an, o taş zeminde diz dizeyken, ikimiz de Aydınlanma’dan önceki son sığınağımızda kaybolduk.

Bölüm sonu.

Siz olsaydınız, eski hayatınıza dönmek mi isterdiniz, yoksa kaderinizle yüzleşmek mi?

Yorumlarda buluşalım. 🌙✨