Ruh Mührü 11’KÜLLERE YAZILAN YEMİN 🌙✨

♪ Bölüm Şarkısı,
Vengeance - Klergy

“Bir mühür iki ruhu birbirine bağladı. Bir sır baba ile kızını karşı karşıya getirdi. Ve bir kraliçenin dönüşü, hepsinin kaderini değiştirmek üzereydi.”

İyi okumalar Canlar 🌙✨

Asteria Ravenna
Salondaki sessizlik, kubbeye işlenmiş yıldızlardan üzerimize çöken görünmez bir ağırlık gibiydi. Bir kadının ölüm hükmü okunmuştu. Ve kimse kıpırdamıyordu.
Rahipler ellerini cüppelerinin kollarına gizlemiş, soylular bakışlarını taş zemine indirmişti. Muhafızlar dimdik duruyor, yüzlerindeki ifadeyi bile değiştirmiyordu. Sanki burada bir insanın ölümüne karar verilmemiş, yalnızca çoktan yazılmış kehanetin son satırı okunmuştu. Annem hâlâ rün çemberinin ortasındaydı. Başı dik, elleri önünde birleşmiş, dudaklarında o korkunç huzurla duruyordu. Yüzündeki gülümseme göğsüme saplanan bir kılıç gibiydi. Ölümüne karar vermişlerdi. O ise bana gülümsüyordu.
Orion’un kolu omuzlarımdaydı. Kanat kökündeki yarasının ağırlığı her nefeste sızısını yeniden uyandırıyordu. Bunu hissedebiliyordum; mühür, onun acısını benim bedenime taşıyordu. Ama kendi göğsümde büyüyen şeyin yanında o acı hiçbir şeydi.
“Asteria.” Sesi kulağımın dibinde, kesik ve kontrollüydü. “Bekle… Bir plan yapalım.”
Orion’a baktım.
Bir plan diyordu.
Sanki önümüzde hâlâ zaman varmış gibi. Sanki Aydınlanma’nın ilk ışığına kadar annemi bu çemberden çıkarabilecek, Mabet’in hükmünü geri aldırabilecek, ölümün karşısına dikilip onu bekletebilecekmişiz gibi.
“Planımız Aydınlanma’dan önce bitti.”
Kolunu omzumdan yavaşça çektim. Hareketimle birlikte yüzünden belli belirsiz bir acı geçti. Bir an sendeledi; yaralı kanadının kökü gerildi. Ardından kendini toparlayıp dimdik durdu. Bana engel olmadı. Beni durdurmaya çalışmadı. Mühür aramızdaki sınırı çoktan silikleştirmişti. Onun iradesi benim içimde, benim duygularım onun ruhunda yankılanıyordu. Şu an içimde yükselen öfkenin ne kadarı bana aitti, ne kadarı onun öfkesinden besleniyordu, bilmiyordum.
İlk kez bunu ayırt etmeye çalışmadım.
Çünkü bu kez umurumda değildi.
Annemin ölümüne karar vermişlerdi. Ben de onların karşısında duracaktım. Bunun için ne hissettiğimi, hangi gücün içimde uyandığını ya da bunun bedelini kimin ödeyeceğini düşünmeyecektim. Sonucu dedikleri gibi karanlık olacaksa bunu onlar başlatmış olacaktı. Kubbenin altındaki taş daireye doğru yürümeye başladım. İlk adımımın sesi salonda yankılandı. Sonra ikincisi.
Gözlerimin ardında bir yangın yükseliyordu. Harelerim, sanki içimde uyanan gücün çağrısına cevap verircesine gümüşe bürünüyordu. Gücümü yavaş yavaş tanımak, yalnızca kendime olan inancımı değil, kim olduğuma dair hislerimi de değiştiriyordu. Gümüş gözlerimden taşan ışık, mum alevlerinin titrek parıltısını bastırarak taş zemine yayıldı. Yakınımdaki rahiplerden biri nefesinin altında bir şey fısıldadı. Yanındaki, başını kaldırıp bana baktıktan sonra istemsizce geri çekildi. Kimse önüme çıkmadı. Henüz… Yoksa benden korkuyorlar mıydı?
Platformun kenarına ulaştığımda durdum. Annemle aramda, zemine işlenmiş rün çemberinin dışında yaklaşık üç adımlık bir mesafe vardı. Üç adım. Onu kurtarmakla aramda yalnızca üç adım vardı.
Ama o çemberin ötesinde, karşıma dikilecek şeyin taş mı, büyü mü, yoksa Mabet’in kendisi mi olduğunu bilmiyordum. Yine de gözlerimi annemden ayırmadım. Ayağımın altındaki taş, tek bir kalp atımı boyunca canlıymış gibi titredi.
Çok hafifti. Başka birinin fark etmesi için yeterli değildi. Ama ben hissetmiştim. Titreşim ayak tabanımdan yükselip kemiklerime yayıldı; ardından, hiçbir şey olmamış gibi kesildi. Çember beni tanımıştı. Ya da içimde taşıdığım ayın saf gücünü.
Çevremdeki yüzleri göz ucuyla taradım. Kimsenin ifadesi değişmemişti. Rahipler yerlerinde, muhafızlar nöbetlerinde, soylular sessizliklerinin ardında bekliyordu. Hiçbiri taşın verdiği karşılığı hissetmemişti. Ben de hissetmemiş gibi yaptım. Şimdilik.
“Bu hükmü kabul etmiyorum.”
Sesim kendi kulağıma bile yabancı geldi. Ne yükselmişti ne de titremişti. Öfkemi haykırmamış, yalvarmamıştım. Sözlerim kubbenin altında ilerleyerek sessizliği ortasından yaran bir kılıca dönüşmüştü.
Kalabalığın arasından yaşlı bir rahip çıktı. Gri sakalı göğsüne kadar uzanıyor, elindeki gümüş asa taş zemine her değdiğinde kuru bir ses çıkarıyordu.
“Melez, Mabet’in yargı çemberine yaklaşamaz.” Asasını bana doğrulttu. “Geri çekil.” Olduğum yerde kaldım.
“Çekilmeyeceğim.”
Bakışlarımı ondan ayırmadım. İçimdeki güç kıpırdanıyordu ama onu serbest bırakmadım. Ellerimi kaldırmadım. Mühürden taşan ışığı çağırmadım. Yalnızca dudaklarımı araladım.
“Güç kullanmıyorum. Kimseye saldırmıyorum. Yalnızca konuşuyorum.” Sesim bu kez biraz daha sert çıktı. “Bir kızın annesi için konuşmasını da mı yasaklıyorsunuz? Adalet nerede o zaman?”
Rahibin parmakları asasının çevresinde sıkılaştı. Haklı sorularıma verecek cevap bulamadı. Arkamda Orion’un varlığını hissediyordum. Bana yetişmek için bir adım atıp atmadığını görmedim. Görmek de istemedim. Söyleyeceklerimi onun adına değil, onun gücüne yaslanmadan söylemeliydim.
“Asteria.” Annemin sesi, sertliğime darbe savurmuş gibi ifadem bir solukluğuna çatladı. Başımı ona çevirdim. Yüzünde korkudan çok yorgunluk vardı. Yıllardır içinde taşıdığı, benden gizlediği ve artık saklayacak gücü kalmamış bir yorgunluk.
“Anne,” dedim. Sesim boğazımda takıldı. Yutkundum, yeniden denedim. “Yıllarca senin susmanı dinledim.”
Dudakları aralandı ama ondan önce davranarak devam ettim.
“Bana anlatmadığın her şeyi, sakladığın her sırrı, cevap vermediğin her soruyu kabullendim. Belki beni korumak istedin. Belki başka seçeneğin yoktu. Artık bilmiyorum.”
Göğsümdeki mühür sızladı. Bu kez geri çekilmedim.
“Ama seni kurtarmak için konuşmam gerekiyorsa…” Nefesimi içime çektim. “Ben susmayacağım.”
Annemin dudakları titredi. Bir şey söylemek istediğini gördüm; gözlerinde beliren o kısacık hareketi, sözcüklerin boğazında nasıl düğümlendiğini… Ama hiçbir şey söylemedi. Onun sessizliği, Mabet’in bütün hükümlerinden daha ağır geldi.
“Yeter.”
Therion Valdris yargı koltuğunda öne eğildi. Omuzlarındaki gümüş zırh, mum ışığında soğuk bir parıltıyla ışıldadı. Salondaki bütün bakışlar ona çevrildi. Bir yargıcın hükmü okuduktan sonra yeniden söz alması beklenmezdi. Hele ki kendi hükmünün gerekçelerini sorgulaması…
“Hüküm okundu,” dedi Therion. Sesi dümdüzdü. Fakat o kusursuz düzlüğün altında belli belirsiz bir çatlak vardı. Bunu ben de duydum, Orion da. Kolumu tutan parmakları gerildiğinde elini sıktım. “Gerekçeler de açıklandı. Ama bu salonda kimsenin sormadığı bir soru var.”
Rahiplerin arasından fısıltılar yükseldi. Therion bekledi. Fısıltılar kesilince bakışlarını Başrahip’e çevirdi.
“Kehanet, melezi ve onun evreni yerle bir edeceğini söylüyordu. Kehanetin gerçekleşmemesi için iki türün birlikteliği yasaklandı. Yasağa kafa tutanlarsa cezalandırıldı. Ama ne yasaklar ne yasalar olacağın önüne geçemedi; melez doğdu. Ruh Mührü, kehanette öngörüldüğü gibi Valdris Hanedanı’nın varisiyle eşleşti. Bunları inkâr eden yok.” Sesi sertleşti. “Peki, yıkım nerede? Henüz gerçekleşmemiş bir felaketi olmuş gibi kabul ediyoruz. Korkuyu kanıt sayıyor, ihtimali suç ilan ediyoruz. Fakat bu hükmü doğrulayacak tek bir olay, tek bir kanıt bile sunulmadı.”
Başrahip asasını taş zemine vurdu.
“Adalet Meleği! Kendi hükmünüze karşı mı konuşuyorsunuz? Melez sürgün edilmeli, yasaklı doğanı doğuran ise infaz edilmeli.”
Therion’un yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Ben, Adalet Meleği Therion Valdris’im. Adalet benim kimliğimdir; gücüm ve kişiliğim ondan doğar. Dolayısıyla hükmün gerekçesini sorgulama hakkına da sonuna kadar sahibim.”
Bakışları bir anlığına platformun ortasındaki anneme kaydı.
“Bir kızın doğumu, evrenin sonunun geldiği anlamına gelmez. Melezi yok edemeyiz. Ay'ın lanetini üzerimize çekmeyi göze alamayız. Kehaneti de görmezden gelemeyiz. Fakat henüz yaşanmamış bir felaketin cezasını bir kadına kesmek, adalet değildir. Ben buna hüküm diyemem.”
Göğsümdeki mühür kalbime yangınlar salmış gibi sızladı. Beni sürgün edebilirlerdi ama annemi ölüme göndermek. Annemin ölüm hükmü çoktan okunmuştu; Therion bunu değiştirmiyordu. Yalnızca karşılarında duran kadının ölümünü hangi gerekçeyle meşrulaştırdıklarını sorguluyordu. Öyleyse neden şimdi bunu sorguluyordu? Ölüm hükmünden önce sorgulaması gerekmiyor muydu?
Therion’a baktım. Yüzünde cevap aradım ama bulamadım. Orion yanımdan ayrıldı ve bir adım öne çıktı. Yaralı kanadını bedenine yakın tutuyordu. Gümüş ipliklerle bağlanmış sargının altından kan sızıyordu. Acısına rağmen duruşu dimdikti. Karşısında Mabet’in bütün otoritesi vardı; o ise yalnızca yaralı bedeni ve saklamadığı gerçeğiyle onların karşısında duruyordu.
“Ruh Mührü’nü Konsey’in önünde kabul ettim,” dedi. Sesi alçaktı ama salonun en uzak köşesine kadar ulaştı. “Bugün, Mabet’in önünde de kabul ediyorum.”
Bakışları rahiplerin yüzlerinde dolaştı.
“Mühür benim kanımda. Asteria’nın evreni yerle bir etmeyeceğine ise tüm zerremle inanıyorum.”
Başrahip’in yüzü sertleşti. Orion bir an bile duraksamadı.
“Annesini ölüm hükmüne mahkûm ederek neyi değiştireceksiniz?” diye sordu. “Elayra Ravenna’nın kanı döküldüğünde kehanetin hangi satırının silineceğine inanıyorsunuz?”
Salonda bir kıpırtı yayıldı. Orion’un sesi bu kez daha da soğudu.
“Eğer yıkım gelecekse, onu durdurmak için bir yol bulmak yerine annesini kızının gözleri önünde öldürmeyi seçiyorsanız…” Bakışlarını Başrahip’e kilitledi. “O zaman korktuğunuz şeyin ne olduğunu bir kez daha düşünün.” Kimse konuşmadı.
“Çünkü yıkımı getirecek olan Asteria Ravenna değil.” Çenesi gerildi. “O korktuğunuz karanlığı kendi ellerinizle yaratan sizlersiniz.”
Salonun sessizliği ağırlaştı. Bir kaç soluk boyunca kimse yerinden kıpırdamadı. Annem hâlâ rün çemberinin ortasında duruyordu. Therion yüksek yargı koltuğundaydı. Başrahip’in parmakları asasının üzerinde kenetlenmişti. Mabet’in girişindeki devasa kapılar, taş zemini titreten bir gürültüyle yerinden oynadı.
🌙 ✨ ⚔️ ✨🌙
Kapılar iki yana büyük bir gürültüyle çarparak açıldı. İçeri dolan sert rüzgâr, mum alevlerini bir anda eğdi. Bazıları söndü, diğerleri titreyerek yeniden doğruldu. Kubbenin yıldızları taş zemine solgun ışıklar düşürürken kapı eşiğinde beliren siluet, salondaki bütün bakışları üzerine topladı.
Kral Luceran Valdris.
Zırhlı muhafızlarının önünde, başında Valdris tacıyla içeri girdi. Altın işlemeli pelerininin ucu taş zemini süpürüyordu. Yüzünde alışıldık soğuk otoritesi vardı. Gözlerinde ise altınla buzun birbirine karıştığı bir öfke parlıyordu. Ama öfkesinin altında başka bir şey daha gördüm.
Korku.
Kralın hemen arkasından Prenses Adriana içeri girdi. İlk bakışta onu fark etmemek mümkün değildi; üzerindeki ihtişamlı giysilere rağmen yüzü solgundu. Bir eliyle kapının taş sövesine tutunarak ilerledi. Ardından elini çekip birkaç adım attı ama yürüyüşünde tuhaf bir aksaklık vardı. Sanki her adımda bedenini taşımak için kendini zorlaması gerekiyordu. Bir an sendeleyecek gibi oldu. Dengesini güçlükle toparladı ve Kralın arkasından yürümeyi sürdürdü. Bakışlarım ayaklarından yüzüne yükseldi.
Nesi vardı?
Adriana başını kaldırdı. Gözleri doğrudan beni buldu. Bakışlarımız kesiştiğinde dudaklarını birbirine bastırdı. Yüzünden belli belirsiz bir ifade geçti; acı mıydı, korku mu, yoksa benden saklamaya çalıştığı başka bir şey mi, anlayamadım. Bir soluk sonra bakışlarını kaçırdı. Salondaki soylular ve rahipler başlarını eğdi. Bazıları diz çöktü. Muhafızlar mızraklarını dikleştirdi. Therion ise yargı koltuğundan kalkmadı.
Luceran’ın bakışları önce bana, ardından Orion’a kaydı. Sonra yüksek yargı koltuğundaki Adalet Meleği’ne çevrildi.
“Mabet Yargısı’nı bensiz başlatmışsınız.”
Sesi taş duvarlarda yankılandı. Kimse cevap vermedi. Luceran birkaç adım daha attı. Çizmelerinin taş zemine vuran sesi, salondaki sessizliği parçalara ayırıyordu.
“Üstelik hükmü okuyan yargıç, şimdi kendi hükmünü mü sorguluyor?” Therion’un yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Majesteleri.” Orion araya girdiğinde, Luceran’ın çenesi gerildi. Ardından Orion’a döndü.
“Kaybettiğin yolunu buldun mu? Bu yargılamada işin yok, muhafız kışlasına dön.”
Orion geri çekilmedi. Yaralı kanadını bedenine yakın tutarak kralın karşısında dimdik durdu.
“Kaybettiğim yolumu buldum ve olmam gereken yerde olduğumu biliyorum. Verilen hükmün yanlış olduğunu düşünüyorum, Majesteleri.”
Luceran’ın bakışları bir an Orion’un kanlı sargısına indi. Yarayı gördüğü an telaşı yüzüne iki soluk süre kadar yansıdı. Gözlerini sargıdan zorlukla çektikten sonra yeniden yüzüne yükseldi.
“Düşüncenin burada bir karşılığı olduğunu mu sanıyorsun?”
“Bir cadının hayatı söz konusu olduğunda olması gerektiğini düşünüyorum.”
Kralın yüzündeki ifade sertleşti.
“Yasaklı birliktelik yaşadığı yetmemiş gibi doğurmaması gereken melezi doğuran cadıyı mı savunuyorsun? Bunca zaman kimi yok edeceğini bilerek yetiştirilmişken üstelik?” Orion’un öfkesi buram buram yükseldiğini tüm ruhumla hissediyordum.
“Ama doğdu majesteleri, bundan sonra bunu değiştirecek hiçbir güç yok.” Orion oldukça sakin ve kendinden emin konuşurken, öfkesini krala yansıtmamaya çalışıyordu.
“Sen Kamer Krallığı’nın tek varisi hanedanın baş muhafızısın. Tek birlikte olacağın kadın melek kanlı olan Prenses Adriana’dır.”
“Evrenin sonu gelse, gökyüzü yıldızlarını kaybetse, ay bir daha doğmamak üzere karanlığa gömülse bile… Ruhum onu bulacak. Zamanın bütün döngüleri sona erse, yasalar küle dönüşse, tanrıların hükümleri silinse bile bu değişmeyecek. Çünkü ben Asteria’ya yalnızca mühürlenmedim. Ben onu seçtim.”
Göğsümdeki mühür, sözlerinin ardından derin bir sızıyla titreşti. Nefesim boğazımda düğümlendi. Onun sesini duyuyordum ama sözleri sanki çok daha derinden, ruhumun kimsenin ulaşamadığı bir yerinden yankılanıyordu. Bana bir gelecek vaat etmiyordu. Ona vaat edilen geleceği değil beni istediğini söylüyordu. Bizi ayırmaya kalkacak herkese karşı duracağına yemin ediyordu. Bakışları salonda dolaştı. Sesi bu kez daha sert, daha kararlı çıktı.
“Benden onu ayırmak için önce ruhumu yok etmeniz gerekir. Fakat o zaman bile geriye kalan son parçam, onun ruhunu arayacaktır.”
Başımı kaldırıp ona baktım. Gözlerimde biriken yaşları saklamaya çalışmadım. Çünkü ilk kez, birinin beni kaybetmekten korktuğunu değil, beni kaybetmemek için bütün evrenin karşısına dikilmeye hazır olduğunu duyuyordum. Luceran’ın belirginleşen damarları öfkesini buram buram belli etse de Orion’a cevap vermek yerine bakışlarını Therion’a çevirdi.
“Sen kimi koruyorsun, Therion?” Therion yerinden kıpırdamadı.
“Adaleti.” Luceran’ın dudaklarında soğuk, küçümseyici bir gülümseme belirdi.
“Hayır.” Platformun kenarında durdu. Başını hafifçe yana eğdi.
“Bahçede kılıcını bana çevirdin. Şimdi de kendi hükmünün altını oyuyorsun.” Sesi alçaldı ama her kelimesi salonun her köşesine ulaştı. “Bu kızın bir cadı, bir melez ya da bir lanet olmasından daha fazlası var seni ona bağlayan.”
Therion’un parmakları koltuğun kenarında gerildiğinde, şüphe tüm hücrelerimde çığlık atıyordu. Luceran, Therion’un gerildiğini fark etmişti.
“Söyle öyleyse.” Kralın sesi sertleşti. “Bu salonun huzurunda söyle. Neden melezi ve annesini koruyorsun?”
Therion önce kralın gözlerine baktı ardından anneme. Bakışları bana ulaşmadı. Bilerek kaçındığını hissettim. Hiçbir şey söylemedi. Bu sessizlikte bir cevap vardı ama kimse onu dile getirmeye cesaret edemiyordu. Orion’un yüzündeki ifade değişti. Çenesi gerildi, bakışları Kral Luceran’a sabitlendi. Bir şey söylemedi ama yüzündeki sertleşme gözümden kaçmadı. Daha önce duyduğu bir şeyin, şimdi karşısında gördükleriyle birleştiğini düşündüm. Ne olduğunu bilmiyordum. Orion’a sorabilirdim ama bunu yapacak zamanım yoktu. Annem hâlâ rün çemberinin ortasında, ölüm hükmünün altında bekliyordu. Kral Therion’dan cevap istiyor, Therion susuyor, Orion’un yüzündeki ifade giderek sertleşiyordu. Adriana ise birkaç adım geride, ayakta durmakta zorlanıyordu.Herkesin söyleyecek bir sözleri vardı. Ama kimse annemin hayatından söz etmiyordu.
“Bekleyin.” Dedim biraz yüksek sesle.
Rün çemberinin kenarında, annemin hemen yanında duruyordum. Göğsümdeki mühür yırtıcı bir kuş gibi çırpınıyordu. Fakat bu kez hissettiğim şey Orion’un öfkesi değildi. Onun duygularından bana ulaşan bir yankı da değildi. Bu, yalnızca bana ait olan, saf ve dondurucu bir öfkeydi.
“Annem yargılanıyor,” dedim. Sesimdeki her kelimenin salona saplanmasını istiyordum. “Yasak kanı doğurmak, ruh mührünü bastırmak ve melezi gizlemekle suçlanıyor. Peki… Kabul.”
Bakışların üzerime çevrildiğini hissettim. Başımı kaldırdım. Önce Therion’a, sonra Luceran’a baktım.
“O hâlde benim de bir babam olmalı.” Salondaki sessizlik bir anda ağırlaştı.
“Melez olmam için iki ayrı kan gerekiyor. Bir cadı ve bir melek!” Sesim yükseldi. “Annem bu yasağı tek başına çiğneyemezdi. Ben tek başıma varolmadım!” Nefesim kesildi ama durmadım.
“Çocuğuna sırtını dönen, korkup saklanan, adını bile bilmediğim bir adam var. Annem burada dik omuzlarıyla yargılanırken o nerede? Annem ölüme sürüklenirken, o adam neden bu salonda değil?”
Parmağımı rün çemberinin ötesine, yargı koltuğuna doğru uzattım. “Annem bu bedeli canıyla ödeyecekse, o adam da yargılansın! Onu da bulun. Bu çemberin ortasına annemin karşısına çıkarın!”
Annem gözlerini yumdu oldukça yavaş ve kaskatı bir çaresizlikle. Bir kadının, yıllardır sırtında taşıdığı tabutun kapağını son kez kapatması gibiydi. O küçücük hareket, duymak istediğim bütün cevaplardan daha ağırdı.
“Baban korkup saklanmadı.”
Diyen Therion Valdris ayağa kalkmıştı. Yargı koltuğundan indi. Basamakları ağır adımlarla geçerken gümüş zırhının sesi salonun sessizliğine karıştı. Bir yargıç gibi değil, yıllardır taşıdığı bir hükmün altında ezilmiş biri gibi yürüyordu. Platformun kenarında durdu. İlk kez gözlerini kaçırmadan bana baktı. Masmavi gözlerinde duygusal pırıltılar saklıydı. Bu parıltılar beni daha çok tedirginliğe sürüklese de gözlerimi kapatmadım.
“Baban korkup saklanmadı, Asteria.” Sesi, derinlere gömülmüş eski bir yasın içinden geliyordu. “Senden haberi yoktu ki!”
“Yalan!” Sesim boğazımdan kırılarak çıktı.
“Bana ne demiştin! Adalet meleklerinin yalan söyleyip söylemediğini sorduğumda, söylemediklerini söyledin. Şimdi annemin ölüm hükmü okunmuşken bana masal mı anlatıyorsun?”
“Yalan söylemiyorum.”
“KİMSİN SEN?” Sesim kubbede yankılandı.
“Bana bunu neden anlatıyorsun? Babam olacak adam korkağın-”
“Baban benim.” Kelimeler salonun ortasında asılı kaldı. Bir an boyunca ne nefes alabildim ne de hareket edebildim. Therion gözlerini kaçırmadı. Yüzünde artık Adalet Meleği’nin o soğuk, aşılmaz ifadesi yoktu. Karşımda duran adamın yüzünde yılların ağırlığı, pişmanlık ve söyleyemediği daha nice şey vardı.
“Bilseydim…” Sesi neredeyse fısıltıya dönüştü. Ellerim titriyor, aldığım nefeste boğulacağımı düşünüyordum.
“Bir kızım olduğunu bilseydim, onu bırak mahzene kapatmalarına, evrende tek bir gözün bile ona değmesine izin verir miydim? Onu herkesten, her şeyden korumaz mıydım?” Başımı şiddetle iki yana salladım.
“Hayır… Hayır!”
“Asteria…”
“Hayır! Bu bir oyun!”
Bahçede Luceran’a kılıcını çekişini hatırladım. Beni koridorda Orion’dan uzaklaştırmaya çalışmasını… Odasını bana vermesini… Adımı söylerken sesindeki o tuhaf kırılmayı… Bütün bunları bir Adalet Meleği’nin merhametiyle açıklamaya çalışmıştım. Oysa şimdi karşımdaki adam, babam olduğunu söylüyordu. Benden haberi olmadığını söylerken yüzündeki çaresizliği… Bunu anlamak, kabul etmek demek değildi. Göğsümdeki mühür ikiye bölünmüş bir alev gibi yandı. Orion’dan bana ulaşan duygu öfke değildi. Şaşkınlıktı. Saf, çıplak ve sarsıcı bir şaşkınlık.
Annem gözlerini açtı ve bana baktı. Yine yıllardır olduğu gibi tek kelime etmedi. Sessizliği, bu evrendeki bütün yalanlardan daha kanlı bir cevaptı. Tam o sırada Mabet’in girişinden çelik zırhın şakırtısı yükseldi. Başımı çevirdiğimde Ronan’ı gördüm. Kapı eşiğinde duruyordu. Kılıcı yarı kınındaydı. Yüzü, taşa oyulmuş bir heykel kadar ifadesizdi. Ne zamandır orada olduğunu bilmiyordum. Önce Therion’a baktı ardından gözleri bana kaydı. Çenesi kasıldı. Eli, sanki kendisinden bağımsız hareket ediyormuş gibi göğsüne, kalbinin üzerine gitti.
Yine. Bu hareketi daha önce de görmüştüm. Ama bu kez bakışlarında başka bir şey vardı. Therion’a karşı duyduğu öfke miydi, yoksa şaşkınlığın getirdiği donukluk mu?
Kral Luceran’ın alçak kahkahası sessizliği yardı. Kahkaha taş duvarlarda yankılanırken yüzündeki ifadeyi gördüm. Korkuyla karışık, zafer dolu bir memnuniyet vardı.
“İşte!” Bakışlarını Therion’a dikti. “Hepiniz kendi kulaklarınızla duydunuz!” Salondaki herkes ona döndü.
“Adalet Meleği, melezin babası olduğunu bu salonun ortasında, Mabet’in kubbesi altında itiraf etti!” Bir an durdu. Ardından Başrahip’e döndü.
“Mabet hukukunun kadim maddesini hatırlatmam gerekiyor mu? Bir yargıç, yargıladığı suçla doğrudan bağlantılı olduğunu açıkladığı anda yargı yetkisini kaybeder!” Başrahip’in yüzü gerildi. Luceran bir adım daha attı.
“Öyle değil mi?” Yaşlı rahip uzun süre sustu. Elindeki asa hafifçe titredi.
“Öyledir…” Tek kelime, salondaki bütün dengeleri değiştirmeye yetmişti.
“O hâlde bedeli bellidir,” dedi Luceran. Kelimelerini birer cellat hükmü gibi ağır ağır bıraktı. “İkisinden birden tahsil edilir!”
Orion’un parmakları kolumu kavradı. Öyle sert sıkmıştı ki tenimin acısını hissettim.
“Soylu şifacı cadı Elayra Ravenna!” Luceran’ın sesi kubbeye yükseldi. “Adalet Meleği Therion Valdris!” Bakışları bir an üzerimde durdu.
“Melez ise şimdilik hükmün dışında kalacak. Onun yargılanmasını sonraya bırakacağız.”
“Majesteleri!” Orion’un sesi karanlık ve boğuktu. “Bu bir yargı değil!”
Luceran ona dönmedi bile. “Bu, adaletin ta kendisi!”
“Therion’un hükmü düştü. Yeni bir yargıç gerekecek. Kimin adaletiyle infaz gerçekleştirilecek?” Diye soran Başrahip ile salonu ağır sessizlik kapladı. Luceran’ın dudaklarında ince bir gülümseme belirdi.
“Ben seçeceğim.” Therion bir adım öne çıktı. Gümüş zırhı mum ışığında sertçe parladı.
“Bir Adalet Meleği’ne el uzatmak, Mabet’e el uzatmaktır, Luceran!” Kralın gülümsemesi genişledi. “Elimi uzatmıyorum.”
Sesindeki soğukluk, öfkesinden daha ürkütücüydü. “Seni tutuklatmıyorum. Hiçbirinizi tutuklatmıyorum. Aydınlanma’ya kadar vaktiniz var.” Bakışlarını önce anneme, sonra Therion’a çevirdi.
“Hüküm yeni bir yargıç tarafından, yeni bir salonda ve yeni gerekçelerle okunacak.”
Annemin olduğu tarafa baktım. Rün çemberinin içinde hâlâ ayaktaydı. Yüzü solgundu ama artık gülümsemiyordu. Gözleri Therion’a kilitlenmişti. O bakışta yıllardır saklanmış bir hikâye vardı. Ve ben henüz yalnızca ilk satırını duymuştum. Hissettiğim tüm duygular birbirine girmişti. Sarsılmam mı gerekiyordu belkide yıkılmam; ama şuan yıkılmak beni dibe çekerdi.
Luceran arkasını dönüp kapıya yöneldi. Ronan’ın yanından geçerken baş muhafız tek bir adım bile kıpırdamadı. Gözlerini kraldan ayırmadı. Yüzündeki donuk ifadenin altında biriken nefreti, salonun diğer ucundan bile hissedebiliyordum. Luceran kapının eşiğinde durdu. Arkasını dönmeden konuştu.
“Mabet Yargısı’nın yeni yargıcını merak ediyorsunuz, değil mi? Adaleti oyuna çeviren bir meleğin yerine kimin geçeceğini…”
Yavaşça başını omzunun üzerinden çevirdi. Dudaklarında zafer dolu, ölümcül bir tebessüm vardı.
“Baş muhafızların Hanedan topraklarına dönüşünden beri Kutsal Kule’de inzivada olan Kraliçe Vespera geri dönüyor.” Salonda fısıltılar yükseldi.
“Döngülerdir Kutsal Kule’nin sessizliğine çekilen kraliçemiz, Aydınlanma’nın ilk ışığıyla birlikte bu Mabede adım atacak. Hükmü bizzat kendisi verecek.” Orion’un kolu gerildi. Aramızdaki mühürden göğsüme bir şey çarptı. Bu kez hissettiğim duygu şaşkınlık değildi. Öfke de değildi. Daha karanlık, daha eski bir şeydi.
Bu duygunun tek bir tanımı vardı. Kin. Öyle derin ve keskin bir nefretti ki bir an kendi göğsümde taşıdığım duygudan ayırt edemedim. Orion’un yüzüne baktım. Buz mavisi gözleri kaskatı kesilmiş, çenesi sıkılmıştı. Bakışları kapıda, kralın arkasında kalmıştı. Kraliçe Vespera; Luceran’ın ikinci eşi.
Onun hakkında daha önce duyduklarım vardı. Orion’un adının geçtiği bazı konuşmalarda Vespera’nın ismi de geçmişti. Kutsal Kule’ye çekildiğini, Hanedan’ın Baş Muhafızları geri döndüğünden beri huzurundan çıkmadığını biliyordum. Orion’un damarlarında taşıdığı saf meleksel kandan nefret ettiği söylenmişti. Bu nefretin yalnızca kişisel bir husumet olmadığını, Valdris tahtına dair hesaplarla da beslendiğini duymuştum. Şimdi Luceran’ın sözleriyle parçalar birleşiyordu.
Orion’un Mabet’te böyle duyguya sürüklenmesi, annemin ölüm hükmü ve kehanet… Vespera’nın epey zamandır uzak durduğu bu salona dönmesi için yeterli olmuştu. Arkamızdan Kael’in sesi yükseldi.
“Kraliçe Vespera…”
Normalde alaycı bir gülümsemeyi eksik etmeyen sesinde bu kez en ufak bir şaka kırıntısı yoktu.
“Luceran kraliçeyi yeni yargıç olarak Mabet’e getirecekse, hepimiz için çok daha büyük bir sorun var demektir.” Kael’in bakışları Orion’a kaydı. “Üstelik bu kez karşımızda yalnızca bir kraliçe olmayacak.”
Luceran son sözünü söylemişti. Ardından kapılar büyük bir gürültüyle kapandı. Kubbenin yıldızları bir kez daha titredi. Göğsümdeki mühür, kendi kendine, bilmediğim yırtıcı bir ritimle atmaya başladı.
Orion’un ritmi değildi. Benimki de. Başka bir şey uyanıyordu. Aydınlanma’nın ilk ışığına kadar vaktimiz vardı. Annemin ve Therion’un kaderi yeni bir yargıcın elindeydi. Orion’un geçmişinden gelen bir düşman, şimdi Mabet’in hükmünü verecekti. Ve ben, herkesin yüzleşmekten kaçındığı sırların ortasında durduğumu hissediyordum. Kraliçe Vespera’nın dönüşü yalnızca yeni bir yargıcın gelişi değildi.
Çünkü bu kez yargılanacak olan yalnızca annem ya da Therion olmayacaktı. Mabet’in sakladığı her şey, tek tek gün yüzüne çıkacaktı.

Bölüm sonu.

Therion’un gerçeğiyle ilgili ne düşünüyorsunuz? Orion’un Asteria için ettiği yemin sizi de etkiledi mi? Peki, Vespera’nın Mabet’e gelişi sizce nelerin habercisi?
Düşüncelerinizi, tahminlerinizi ve en sevdiğiniz sahneyi yorumlarda benimle paylaşmayı unutmayın. Her yorumunuzu büyük bir keyifle okuyorum. ❤️
Haftaya görüşmek üzere… 🌙✨