Ruh Mührü 8’İKİ RUH BİR KIYAMET🌙✨

♪ Bölüm Şarkısı,
Damh the Bard – The Cauldron Born

Bir kadının reddettiği kaderi, bir adamın gözünden okuyacaksınız canlar.

“Beni öldürmek için kılıca ihtiyacı yoktu. Bir kez daha gözlerimin içine bakıp beni istemediğini söylemesi yeterdi.”

Keyifli okumalar Canlar 🌙✨

Orion Valdris-

Kapının tok sesi odadaki kavurucu havayı bıçak gibi kesti. Dışarıdaki muhafızın sesi, taş duvarlara çarparak zihnime ulaştı:
"Lordum, konsey toplandı. Kral sizi emrediyor."
Bakışlarımı bir an bile Asteria'dan ayırmadım. Gözlerindeki o soğuk, nefret dolu mesafeye rağmen, boynundan sızan o mürdüm kokusu zihnimi çıldırtmaya yetiyordu. Parmağımın ucuyla omzuna dökülen uzun saçları yavaşça kenara çektim. Derisi parmaklarımın altında titredi. Açıkta kalan narin tenine, kokusunu ciğerlerimin en derin köşesine kazımak istercesine sert bir öpücük kondurdum. Teninin sıcaklığı dudaklarımı yakarken kulağına doğru fısıldadım:
"Geleceğim, gümüş göz. Bu odada kalamazsın. Ya benim odamda kalacaksın ya benim odamda kalacaksın. Başka seçeneğin yok."
Sözlerimin ağırlığı odada asılı kalırken arkamı dönüp kapıyı sertçe çarparak dışarı çıktım.
Koridorda adımlarken boynumdaki mühür cayır cayır yanıyordu. İçimdeki avcı, içeri girdiğimde alçak Kael'in onun yatağında, dizlerinin dibinde durduğunu gördüğüm anki vahşetle hâlâ duvara tırmanıyordu. Asteria'nın Kael’e gülümseyişi, bana nispet olsun diye elini onun eline yaklaştırışı zihnimi zehir gibi sarıyordu. Ama en kötüsü... en kahredici olanı onun dondurucu sözleriydi.
Adriana'nın beni öptüğünü görmüştü.
Lanet olsun! O anın gerçekliğini bilmiyordu. Adriana'nın babamın emirleriyle, geçmişte verilen bir söz için etrafımı sarmaya çalıştığını, parmak uçlarında yükselip anlık tuzağı kurduğunu bilmiyordu. Asteria'ya açıklayamadan araya giren duvar, içimdeki mührü bıçak gibi bileyip ruhuma saplıyordu. Ben doğduğum günden beri bu melez kehanetini yok etmek, o melezi katletmek için yetiştirilmiş baş muhafızdım. Kendi yeminimi, soyumu, geleceğimi onun tek bir saç teli için ateşe atmıştım. Ama o beni, her kadına dokunabileceğimi sanıyordu.
Konsey salonunun devasa kapılarına doğru ilerlerken parmaklarımı zırhımın üzerinde kenetledim. "Bu bağı reddedeceğim," demişti. Yapamazdı. Buna izin veremezdim. Ruhum onun ruhuna düğümlenmişken, onu benden sökmeye kalkışması ikimizin de zihnini kül ederdi.
Devasa salonun kapıları açıldığında içeri girdim. Salonda ölümcül bir gerilim vardı. Babam; Kral tahtında heykel gibi kaskatı oturuyordu. Masanın çevresinde toplanan konsey üyeleri, muhafızlar, soylular... Hepsinin gözünde o sinsi, kan heveslisi bakışlar vardı. Yan tarafta Adriana duruyordu; bana doğru attığı sahte, sahiplenici bakışı görmezden geldim. Adalet meleği Therion Valdris bile masanın kenarında, düşüncelerine gömülmüş bir halde bekliyordu.
Tam babamın karşısındaki devasa masanın önünde yerimi aldım. Zihnim hâlâ Asteria'daydı. Onu odada kilitli tutmam gerekiyordu, buradaki kanlı masada onun adı bile geçmemeliydi.
Fakat tam o anda... Konsey salonunun devasa kapıları ağır ağır aralandı.
Salondaki tüm fısıltılar bir anda bıçak gibi kesildi. Bakışlarım kapıya kaydığı an, kalbimin göğüs kafesimi patlatırcasına çarptığını hissettim.
Asteria...
Üzerindeki beyaz, dökümlü elbiseyle içeri adım atıyordu. Dekolte kumaşın arasından, göğsünün ortasında benim ruhumla bağlı olduğunun izi olan gümüşi mühür hatları parıldıyordu. Adımları gururlu, başı dikti. Onu gördüğüm an damarlarımdaki kan çekildi. Buraya gelmemeliydi. Bu sırtlanların önüne çıkmamalıydı!
Oturduğum sandalyeyi hışımla geriye iterek ona doğru adımlamaya yeltendim. "Asteria, dur!" diye kükreyecektim ki...
"Yerinde kal, Varis! Konseyin huzurunda tek bir adım dahi atamazsın!"
Babamın buz gibi emriyle birlikte, kışlanın iki devasa muhafızı öne atıldı. Ağır çelik kılıçlarının kınlarını barikat gibi doğrudan göğsüme dayadılar. Boynumdaki damarlar fırladı, zırhımın altındaki kaslarım öyle bir gerildi ki metal çatırtıları salonda yankılandı. Çenemi kemiklerim kırılacakmışçasına sıktım. Muhafızları tek bir hamlede yere serebilirdim ama Hanedan’ın kadim büyü baskısı bir anlık felç gibi üzerime çökmüştü. Gözlerimdeki kanlı şimşeklerle babama baktım, ardından bakışlarımı çaresizce Asteria'ya çevirdim.
Asteria doğrudan konsey üyelerinin tam karşısına yürüdü. Yan taraftaki Adriana'nın ona nefretle baktığını fark ettim ama Asteria hiçbirine bakmıyordu. Bakışları tek bir yere kilitlenmişti: Bana.
Therion Valdris hızla ayağa kalktı. "Asteria, odana çık," dedi baskın bir sesle.
Ama Asteria durmadı. Başını hafifçe iki yana salladı. O an ellerini göğe doğru kaldırdı.
Boynumdaki mühür o an bir alev topuna dönüştü. Ne yapacağını anladım. "Yapma..." diye fısıldadım boğazımdan kopan hissedilmez bir iniltiyle. "Yapma gümüş göz, sakın..."
İçindeki o tehlikeli, kadim melez gücü uyandı. Parmak uçlarından süzülen mürdüm rengi kıvılcımlar tavanı sardı. Salondaki hava bir anda bir zindanın soğukluğuna büründü, mumların alevleri maviye dönüştüğünde, Asteria'nın dudakları aralandı. Sesi benim ve salondaki herkesin ruhunu biçecek bir kehanet gibi gürledi:
"Ay ve yıldızlar şahidimdir…
Ruhuma vurulan mührü, tüm ruhumla reddediyorum!
Beni sana bağlayan kaderi kabul etmiyorum..."
"Hayır!" diye bağırmak istedim ama sesim boğazıma tıkandı.
"Bu bağı kendi irademle koparıyor, ruhumu senden geri alıyorum... Seni... reddediyorum!"
O son kelime dudaklarından döküldüğü an... Zihnimin içinde binlerce camın aynı anda patlama sesi yankılandı. Boynumdaki mührün ucundan göğsüme kızgın mızrak saplanmış gibi amansız bir acı yayıldı; her yanım kavruldu. Asteria'nın şakaklarından ve gözlerinden süzülen koyu, mürdüm rengi kanı gördüğüm an akıl sağlığımı kaybettim. O kan, üzerindeki beyaz elbiseye birer ölüm lekesi gibi düşüyordu.
Patlayan şok dalgası salondaki vitrayları paramparça edip soyluları çığlıklarla geriye savururken, Asteria'nın dizlerinin bağı çözüldü.
O kargaşanın, patlayan camların ve çığlıkların ortasında Adalet Meleği Therion Valdris'in masadan öne fırladığını gördüm. Yıllardır yüzünde taşıdığı o buzdan maske ilk kez çatırlamıştı. Asteria zemine doğru devrilirken Therion'un dudaklarından salondaki uğultunun arasında boğuk, kırık bir fısıltı döküldü:
"Kızım..."
O kelime kulağıma çarptığı an zihnimde tekinsiz bir şüphe şimşeği çaktı. Kızım mı? Adalet Meleği'nin dudaklarından nasıl kızım kelimesi dökülebilirdi? Ama bunu düşünecek, bu saçmalığı sorgulayacak tek bir soluğum bile yoktu; çünkü Asteria yere düşüyordu…
O an benim için evren, krallık, yasalar ve konsey yok oldu.
Önümdeki muhafızların kılıç barikatına aldırış etmedim; göğsümü çelik kınlara öyle yırtıcı bir güçle çarptım ki iki devasa adam savrularak yere çakıldı. Babamın arkamdan gürleyen emrini, konseyin dehşet çığlıklarını ve havada uçuşan cam kırıklarını yarıp geçtim. Gözüm hiçbir şeyi görmüyordu. Zırhımın parçaları birbirine çarparak, bir canavarın vahşetiyle aramızdaki mesafeyi birkaç nefeslik an içinde bitirdim.
Tam bedeni mermer zemine çakılacakken, dizlerimin üzerine çöküp onu havada yakaladım.
Kollarım belini ve sırtını kavrayıp onu göğsüme kilitlediğinde, nefesim kesilmişti. Yüzüne, yanaklarından süzülen mürdüm rengi kanlara baktım. İçimde daha önce hiç tatmadığım devasa yıkım, çaresizlik ve kontrol edemediğim bir hırs patladı. Onu kaybedemezdim. Ruhumu benden söküp almasına izin veremezdim!
Bedenini heybetli göğsüme daha da bastırdım. Titreyen, dondurucu nefesim onun kanlı şakaklarına çarptı ve dudaklarımdan salondaki tüm sütunları sarsan o yırtıcı yemin döküldü:
"Ay ve yıldızlar şahidimdir! Sen ruhunu benden çeksen de, ben ruhumu senden çekmeyeceğim. Sen bu bağı reddetsen de, ben kaderin bize yazdığını inkâr etmeyeceğim."
Gözlerimdeki kanlı yaşlar onun şakaklarındaki kana karışıyordu. Sesimi göğsümün en derininden, ayın kudretine doğru haykırdım:
"Ruh mührünü kabul ediyorum!
Tenimizde taşıdığımız izi, ruhumda taşıdığın bağı ve kaderimizin birbirine vurduğu düğümü kabul ediyorum!
Sen bağımızı kopardığını söylesen de, ben onun kopmasına izin vermiyorum!
Ay gökyüzünden düşene, yıldızlar karanlıkta sönene, son büyü bu topraklardan silinene kadar… Ruhum bir tek seni tanıyacak. Mührüm seni koruyacak.
Ben, Orion Valdris, ruh bağımızı sürdürmeye yemin ediyorum.
Ve bu yemin bozulmadıkça… ruhlarımız sonsuza dek birbirine bağlı kalacak!"
Nefret edeceğini bile bile ruhunu kendi ruhuma zincirliyordum; o an bunun bedelini düşünecek halim yoktu.
Son kelimemle birlikte göğsümüzün ortasından patlayan gümüşi ve mürdüm rengi ışık fırtınası tüm salonu kör edici bir parlaklıkla kapladı. Onun reddiyle çatırdayan o bağı, kendi ruhumu ateşe atarak yeniden büktüm; kaçmaya çalışan ruhunu ayın büyülü zincirleriyle kendi varlığıma geri perçinledim.
Salona ölümcül bir sessizlik çöktü. Kral'ın, konseyin ve diz çöken soyluların dehşet dolu bakışlarını üzerimde hissediyordum. Adriana'nın sütunun dibinde yıkılmışçasına büzüldüğünü fark ettim ama umurumda değildi. Bütün evren karşıma dikilse de, şu an kollarımda tuttuğum bu melezden vazgeçmeyecektim.
Gözlerinden süzülen kanlar zırhımın üzerindeki armaya damlarken, yüzüne doğru eğildim. Kapanmak üzere olan gümüş irislerine baktım. Benden nefret ettiğini biliyordum ama kucağımda bilincini kaybetmeden önce gördüğü son şey; ona boyun eğmeyeceğimi, ondan asla vazgeçmeyeceğimi haykıran buz mavisi gözlerimdi.
Kollarımda cansızlaşan bedenini daha da sıkı göğsüme bastırdım. Şakaklarına derin bir öpücük kondururken salondaki herkese, en başta da Kral'a gözlerimle meydan okudum.
O kapatmıştı gözlerini... Ama savaşımız daha yeni başlıyordu.
Konsey salonunu kaplayan o kör edici gümüşi ve mürdüm ışık fırtınası dindiğinde, salondaki kimseden tek bir ses dahi çıkmıyordu. Babamın tahtındaki o kaskatı, gazap dolu duruşunu, Therion'un yüzündeki çözülemez dehşeti ve Adriana'nın yıkılmışlığını arkamda bıraktım. Kollarımda bilincini kaybetmiş, başı göğsüme düşmüş Asteria ile adımlarımı devasa kapılara doğru attım.
Önüme geçmeye cüret edebilecek tek muhafız bile yoktu; gözlerimde parlayan o yırtıcı ateşi gördüklerinde hepsi geri çekilmek zorunda kaldı.
Onu kışladaki odama götüremezdim. Kışla; babamın gözlerinin, emirlerinin ve saray entrikalarının tam ortasındaydı. Şu an ihtiyacımız olan tek şey, evrenin geri kalanından izole olmak; onu benden söküp almaya çalışacak herkesin erişiminden uzaklaşmaktı.
Sarayın arka kapısından karanlığa sıyrıldım. Cadı Ormanları'nın en derin köşesinde saklı, varlığını benden başka kimsenin bilmediği sığınağa doğru atımı sürdüm. Kollarımda taşıdığım beden titredikçe, atın dizginlerini tutan ellerim daha da kenetlendi.
Sığınağa vardığımızda, asırlık ağaçların arasından süzülen ay ışığı, ormanın zeminini gümüş bir örtü gibi kaplıyordu. Ağaçların arasına gizlenmiş o küçük, sarmaşıklarla kaplı taş eve girdiğimde ruhum ilk kez derin bir nefes aldı. Burası benim klanımdan, sorumluluklarımdan ve babamın gölgesinden kaçtığım tek sığınaktı. Şimdi ise ikimize ait yer olacaktı.
Onu ahşap evin ortasındaki geniş yatağa yavaşça yatırdım. Beyaz elbisesi, reddettiği mührün yakıcı gücü yüzünden yer yer yanmış ve şakaklarından süzülen mürdüm rengi kanla lekelenmişti.
Üzerimdeki zırhın ağır parçalarını hışımla söküp yere attım. Titreyen ellerimle küçük bir kaba su doldurup yanına diz çöktüm. Bezi ılık suya batırıp sıktıktan sonra, şakaklarındaki ve cildindeki o koyu kan lekelerini silmeye başladım. Pamuksu cilt dokusuna her dokunuşumda, içimdeki o yırtıcı avcı acıyla kıvranıyordu.
"Neden gümüş göz..." diye fısıldadım, bezi yavaşça yanaklarında gezdirirken. Sesim sadece taş duvarlarda yankılandı. "Neden ikimizi de ateşe atmayı seçtin?"
Yüzündeki kanları temizledikten sonra parmaklarım, yırtılan yakanın altında göğsünün ortasındaki, gümüşi mühür hattına gitti. Kendi ruhumu onun yıkılan iradesine zorla kenetlediğim için mühür hâlâ kor gibi sıcaktı ve hafifçe parıldıyordu. Benden nefret edeceğini, uyandığında bu yaptığım için beni asla affetmeyeceğini biliyordum. Ama canlı kalması, benden nefret etmesinden çok daha önemliydi.
Yatağın kenarına oturup sırtımı duvara yasladım. Kılıcımı dizlerimin üzerine koydum ve gözlerimi onun soluk yüzünden bir soluk zaman bile ayırmadan nöbete başladım. Derin Gece boyunca şakaklarından süzülen soğuk terleri sildim, fısıltılı kabuslarında elini sıkıca tuttum.
Aydınlanma ilk ışıklarını Cadı Ormanları'nın ağaçları arasından süzüp küçük evin pencerelerinden içeri düşürürken, Asteria'nın uzun kirpikleri hafifçe kımıldadı... Uyanıyordu.
Göz kapaklarının altındaki hareketlenmeyi gördüğüm an göğsümdeki amansız baskı hafifçe gevşedi ama yerini çok daha karanlık bir kaygıya bıraktı. Kirpikleri titreşti, gri geçişli ela gözleri ağır ağır aralanıp tavandaki ahşap kirişlerde gezindi. Zihninin nerede olduğunu, bilincinin yerine gelip gelmediğini anlamak için nefesimi tutup bekledim.
Bakışları yavaşça odanın içinde turladı; sarmaşıklı taş duvarları, pencereden süzülen Aydınlanma ışığını ve son olarak yatağın kenarında, kılıcım dizlerimde oturmakta olan beni buldu.
O an gözlerinde beliren ilk duygu tanımsız bir kafa karışıklığıydı. Fakat birkaç nefeslik an içinde zihnindeki sis dağıldı. Konsey salonundaki kıyamet anı, içindeki büyüyü patlatışı, kanlı reddedişi ve benim salondaki sütunları sarsan yeminim birer birer hafızasına geri döndü. Bakışlarındaki durgunluk yerini saf bir nefrete ve kırgınlığa bıraktı.
Doğrulmaya çalıştı. Ancak mührün zorla yeniden kenetlenmesi bedenini öyle bitap düşürmüştü ki dirseklerinin üzerinde sadece biraz yükselebildi ve acıyla inleyerek tekrar yastığa düştü. Göğsündeki gümüş hat, hırsla kımıldandığı için kor gibi parladı.
"Neresi... burası?" dedi, sesi kırık, pürüzlü ve tanıyamayacağım kadar zayıf çıkmıştı. Ardından bakışları zırhsız göğsüme ve elimdeki beze kaydı. "Beni... nereye getirdin?"
Kılıcımı usulca kenara koyup ona doğru biraz daha eğildim. Yüzündeki solgunluk içimi dağlıyordu ama sesimdeki o sert, tavizsiz duruşu korumak zorundaydım.
"Cadı Ormanları," dedim, sesim gecenin yorgunluğundan pürüzleşmiş fısıltı gibi çıktı. "Seni kimsenin bulamayacağı, babamın da konseyin de erişemeyeceği tek yer."
Asteria dişlerini birbirine bastırarak gözlerini kapattı. Göğsü hızla kalkıp iniyordu. Elini güçsüzce kaldırıp göğsünün ortasındaki mühür yerine koydu; orada hâlâ benim varlığımın, benim ruhumun zincirlerini hissettiği an gözlerini tekrar açtı. Bakışlarında çakan o gri öfke, beni tam kalbimden vurmaya yetti.
"Ben o bağı kopardım Orion..." dedi, sesi bu kez titriyordu ama kelimeleri nefretle bilenmişti. "Senin yüzüne karşı... Bütün o konseyin ve soyluların önünde bağımızı kopardım! Neden izin vermedin? Neden beni o lanet yeminle tekrar kendine zincirledin?"
Yatağa biraz daha yanaştım. Titreyen ellerini yakalayıp tutmak, onu göğsüme bastırıp her şeyin bir tuzak olduğunu anlatmak için çıldırıyordum. Ama parmaklarımı yatağın ahşap kenarına sıkıca bastırmakla yetindim.
"Çünkü o bağı koparman senin ruhunun ölümü demekti Asteria!" diye gürledim, sesimdeki kontrolsüz çaresizlik küçük evin duvarlarında yankılandı. "Gözlerinden ve şakaklarından akan o mürdüm kanını gördün mü? Zihnin çatırdıyordu! Seni orada bıraksaydım, ruhun o patlamanın altında un ufak olacaktı!"
"Bıraksaydın!" diye bağırmaya çalıştı, sesi boğazında kesilse de gözlerindeki yangın dinmedi. "Ölseydi ruhum, patlasaydı daha iyiydi! Adriana'nın dudaklarında gezen o hain dudaklarınla beni koruduğunu mu sanıyorsun? Beni o sarayda bir hiç ettin Orion! Şimdi beni buraya kapatarak neyi değiştiriyorsun?"
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Adriana’nın adını duyduğum an içimdeki o karanlık suçluluk duygusu ve öfke bir kez daha şakaklarıma saplandı. Eğilip buz mavisi gözlerimi doğrudan onun yaşaran, gri ışıltılı gözlerine diktim.
"Adriana ile gördüğün şey bir kumpastı," dedim, sesim kısık ama yeri göğü sarsacak bir ciddiyetle döküldü. "Seni benden, beni senden koparmak için kurulmuş iğrenç bir tuzaktı! Sana açıklayamadan araya giren o duvar yüzünden beni herkese dokunan bir adam sandın... Ama yemin ederim ki o kadının tek bir dokunuşu bile benim irademle olmadı."
Asteria başını iki yana salladı, gözlerinden bir damla yaş süzülüp yastığa düştü. "Sana inanmıyorum... Senin tek bir kelimene bile inanmıyorum Orion."
Çenesini incitmeyecek bir narinlikle kavrayıp bana bakmasını sağladım. Bakışlarımdaki o yırtıcı sahiplenicilik odadaki havayı ağırlaştırdı.
"İnanma gümüş göz," diye fısıldadım, dudaklarım neredeyse onun titreyen dudaklarına değecekti. "Bana inanma, benden nefret et, yüzüme lanetler yağdır... Ama burada, benim korumam altında kalacaksın. Bütün evren seni yok etmek için ant içmişken, senin ruhunu benden söküp almana asla izin vermeyeceğim. Benden kurtuluşun yok."
Asteria'nın bakışlarındaki kırgın ve inatçı duvarı aşamayacağımı anladığımda, çenesindeki parmaklarımı yavaşça çektim. Bana inanmıyordu. Haklıydı da... Ama şu an zihnindeki fırtınayla savaşmaktan çok daha acil bir şey vardı: Aç ve bitkin bedeni. Uzun zamandır doğru düzgün bir şey yememişti ve ruh koparma patlaması bütün gücünü emip bitirmişti.
Sözlerimin üzerindeki ağır baskıyı odada bırakarak yataktan kalktım. Odadaki boğucu havayı dağıtmak istercesine, kütükten yapılma mutfak tezgâhına doğru ilerledim.
Üzerimdeki ağır zırhı zaten çıkarmıştım; şimdi ise o kanlı, yırtık gömleği de söküp kenara attım. Üstüm tamamen çıplaktı. Boynumda, onun mühür reddi yüzünden kızarık kalan o gümüşi hat parıldıyordu. Sırtımdaki ve omuzlarımdaki savaş izleri, Aydınlanma'nın ilk ışıkları altında belirgindi. Üzerimde sadece siyah, deri detaylı süvari pantolonum ve çizmelerim kalmıştı.
Tezgâhın üzerindeki ahşap tahtayı çekip üzerine ormandan topladığım taze sebzeleri, biraz kurutulmuş geyik etini ve sert köy ekmeğini koydum. Geniş avcı bıçağımı kınından çıkardım.
Mutfakla yatak arasında hiçbir duvar yoktu; küçük evin açık mimarisi sayesinde, yatakta doğrulmaya çalışan Asteria'nın gözlerinin sırtımda, her kımıldanışımda gezindiğini hissedebiliyordum. Sırtımdaki kaslar ben sebzeleri doğrarken geriliyor, bıçağın ahşaba vuran ritmik sesi odadaki tek ses oluyordu.
Döküm tavayı ocağın üzerine koyup altına birkaç kuru odun attım. Çakmak taşını çakarak odunları tutuşturdum. Alevler hızla yükselip çıtırdamaya başladığında, tavaya eti ve sebzeleri attım. Cızırdayan yemeğin kokusu birkaç nefeslik an içinde o küçük, sarmaşıklı evi sarmıştı.
Ona arkam dönükken, pürüzsüz ve derin sesimle konuştum:
"Oturmaya çalışma. Mührün gücü henüz bedenine oturmadı; zorlarsan başın döner."
Bıçakla ekmekten kalın iki dilim keserken, başımı hafifçe omzumun üzerinden ona doğru çevirdim. Boynumdaki parıldayan mühür izi alevlerin ışığında dalgalanıyordu. Buz mavisi gözlerimi onun şaşkınlık ve öfke arasında gidip gelen gri ışıltılı gözlerine diktim.
"Aç olduğunu biliyorum gümüş göz. Beni öldürmek için bile olsa güce ihtiyacın var. O yüzden inatçı çeneni kapat ve yemeğini bekle."
Tavadaki etler cızırdayarak pişmeye devam ederken, tahta bir kaseye yemeği özenle koydum. Yanına kestiğim kalın ekmek dilimini ekledim. Sıcak yemeğin buharı, süzülen ışığın arasında dans ediyordu.
Avcı bıçağımı kesme tahtasına saplayıp kaseyi elime aldım. Üstüm çıplak, altında sadece siyah pantolonumla yatağa doğru ağır adımlarla ilerledim. Boynumdaki kızarık mühür izi, ocağın alevlerinden yansıyan kızıllıkla parıldıyordu.
Yatağın kenarına geldiğimde, Asteria'nın bakışları bir anlığına çıplak göğsümde ve sırtımdaki izlerde takılı kaldı. Ama göz göze geldiğimiz an hemen bakışlarını kaçırıp çenesini dikleştirdi. Gururundan ödün vermemek için adeta kendi içinde bir savaş veriyordu.
Dizlerimin üzerine çöküp kaseyi yatağın yanındaki küçük sehpaya bıraktım.
"Yiyebilecek misin, yoksa ben mi yedireyim?" diye sordum. Sesimdeki o amansız ama derindeki narin ton odada yankılandı.
"Senden hiçbir şey istemiyorum Orion," dedi, gözlerini benden kaçırarak. "Beni buraya hapsettin, bedenimi zorla kendine bağladın... Şimdi de bir lütuf gibi önüme yemek mi koyuyorsun?"
Hafifçe kıkırdadım; ama bu kıkırdamada hiçbir eğlence yoktu, sadece amansız bir çaresizlik barındırıyordu. Yatağa biraz daha yanaştım. Kollarımdan birini onun arkasındaki yastığa dayayarak bedenimle üzerini hafifçe gölgeledim. Çıplak göğsümden yayılan sıcaklık, onun soğumuş tenine çarptı.
"Bu bir lütuf değil Asteria," diye fısıldadım, yüzüm yüzüne o kadar yakındı ki nefeslerimiz birbirine karışıyordu. "Bu senin hayatta kalma zorunluluğun. Benden nefret etmek istiyorsan, ayağa kalkıp yüzüme bağırmak istiyorsan önce bu yemeği yiyeceksin."
Elini kaldırıp beni göğsümden itmeye çalıştı. Küçük, titrek avucu göğsümden kayıp tam da boynumdaki mühür izime denk geldi. İkimizin de bedeninden bir elektrik akımı geçti; göğsündeki gümüş çizgi parıldarken dudaklarından hafif bir iç çekiş kaçtı. Parmakları boynumdaki sıcak tenin üzerinde anlık olarak donakaldı.
O an bakışlarındaki nefretin ardında, aramızdaki o karşı konulmaz çekim yüzünden bocalayan bir kız çocuğu gördüm.
"Bana öyle dokunma..." diye fısıldadı, sesi bu kez hırslı değil, kırgındı. "Beni kandırmana izin vermeyeceğim."
Avucunun üzerine kendi büyük, sıcak elimi kapattım. Onu itmesine izin vermeden elimi eline bastırdım.
"Seni kandırmıyorum gümüş göz," dedim, buz mavisi gözlerimi onun gözlerine sabitleyerek. "Şimdi o yemeği yiyeceksin. Sonra istersen beni bu bıçakla vur... Ama önce iyileşeceksin."
Asteria, bakışlarımdaki kararlılığa daha fazla direnemedi. Parmakları boynumdaki mühür izinin üzerinden yavaşça kayıp düştü. Gururundan bir parça feda edermişçesine gözlerini devirip kaseye uzandı. Tek bir kelime dahi etmeden, sessizlik içinde yemeğini yedi. Her lokmada yüzüne biraz daha renk geliyor, şakaklarındaki o solgunluk siliniyordu.
Yemeğini bitirip kaseyi sehpaya bıraktığında, zihnindeki ve bedenindeki o ağır yorgunluk tekrar üstüne çöktü. Zorla tazelenen büyü hatları ve koparmaya çalıştığı ruh bağı, bedeninden büyük bir bedel talep ediyordu. Yan yatıp gözlerini kapattı; birkaç soluk süre sonra derin, deliksiz bir uykuya daldı.

Onun düzenli nefes alıp verişlerini dinlerken, bakışlarımı bir an bile yüzünden ayırmadım.
Asteria bu küçük evde güvendeydi ama ruhu delik deşikti. Bana duymadığı güven, Konsey'in ölümünü isteyişi ve zihnindeki o mürdüm rengi çatlaklar onu içten içe kemiriyordu. Yalnızca benim varlığım ona yetmezdi; hatta şu an benim varlığım ona acıdan başka bir şey vermiyordu. Ona güvendiği, kalbini tereddütsüz açabileceği bir ses lazımdı.
Nerya…şu koruluk kızı.
Asteria derin uykusundayken kapıdan çıkıp mühürlü kılıcımın kabzasını ay ışığına tutarak göğe doğru üç kez yükselttim; ağaç gövdelerinin arasından yalnızca bir gözün seçebileceği kısacık bir çakımdı bu. Kael'in tanıdığı tek gizli işaretti. Kael benim en sadık muhafızım ve sırdaşımdı. İşaretin anlamı açıktı: Nerya'yı kimseye sezdirmeden, saraydaki gözcülerin gözünden kaçırarak sığınağa getirecekti.
Ateşin çıtırtısı ve dışarıdaki rüzgârın sesi dışında evde ses yoktu. Ahşap kapı üç kez hafifçe vuruldu; bu bizim gizli parolamızdı.
Avcı bıçağımı belime takıp kapıya doğru ilerledim ve sürgüyü çektim.
Kapının eşiğinde Kael ve arkasında pelerinini başına kadar çekmiş, endişeden gözleri büyümüş Nerya duruyordu. Nerya içeri adım atar atmaz pelerinini indirdi; gözleri önce çıplak göğsüme ve yaralarıma, ardından yatakta mışıl mışıl uyuyan Asteria'ya kaydı.
"Lordum..." dedi Nerya, sesi titreyerek. "O... o iyi mi? Konsey salonunda yaşananlardan sonra ona birşey oldu sandım!"
"Olmadı," dedim kısık bir sesle, kapıyı arkalarından kapatıp sürgüleyerek. "Ama ruhu yıprandı. Beni dinlemiyor, bana inanmıyor Nerya. Şu an bu evrende güvendiği tek kişi sensin. Uyandığında yanında seni görmesinin ona iyi geleceğini düşündüm."
Nerya gözlerindeki yaşları silip yatağa doğru koştu. Asteria'nın yanındaki sandalyeye çöküp onun soğuk elini iki avucunun arasına aldı.
Kael ise yanıma yaklaşıp alçak sesle konuştu: "Saray çalkalanıyor Orion. Baban ve Konsey her yerde sizi arıyor. Ama Nerya'yı getirdiğimi kimse fark etmedi."
"Güzel," dedim, gözlerim yatakta uykusunda hafifçe kımıldayan Asteria'ya kayarken. "Çünkü burada geçireceğimiz her soluk, yaklaşan fırtınadan önceki tek huzurumuz olacak."
Nerya, pelerinini kenara fırlatıp yatağın yanındaki sandalyeye yerleşmişti bile. Asteria'nın saçlarını geriye itti, titreyen elleriyle onun elini sıkıca kavradı. Asteria'nın yüzünde, Nerya'nın tanıdık ve sıcak varlığıyla birlikte huzurlu bir gevşeme belirdi.
Mutfak tezgâhına geçip raflardan toprak bir sürahi koyu kırmızı orman şarabı ve iki ahşap kadeh çıkardım. Kadehleri ağzına kadar doldurup birini Kael'e uzattım.
Kulübenin loş bir köşesine çekildik. Ocağın çıtırdayan alevleri evin ahşap duvarlarında turuncu gölgeler dans ettirirken, sırtımı taş duvara yaslayıp şarabımdan derin bir yudum aldım. Kael de yanımda durmuş, kadehini sallayarak yatağın başındaki kızları izliyordu.
"Hanedan çalkalanıyor Orion," dedi Kael alçak bir fısıltıyla, dudaklarının kenarında her zamanki umursamaz, alaycı tebessümüyle. "Baban gazaptan deliye döndü ama senin bu gizli sığınağına dair tek bir iz bile bulamadılar. Seni Kışla'da, Orion Adası'nda, Gümüş Körfez'de arıyorlar; Cadı Ormanları'nı akıllarına bile getirmediler."
"Bırak arasınlar," diye fısıldadım, gözlerim Asteria'nın uykusundaki o sakin yüzde gezinirken. "Buraya adım atacak cesareti olan varsa, kılıcımın tadına bakar."
Şarabımdan bir yudum daha alıp bakışlarımı yanımda duran Kael'e çevirdim. Nerya, Asteria'nın fısıltılı kabuslarını yatıştırmak için ona doğru eğilmiş, endişeyle bir şeyler fısıldıyordu. Kael'in gözleri Nerya'nın süzülen elbisesinde ve profilde beliren yüzünde çapkınca gezinirken şakakları hafifçe kıpırdadı.
Dudaklarımda beliren belirsiz bir tebessümle kadehimi hafifçe onun kadehine vurdum.
"Söyle bakalım Kael," dedim, sesimi sadece ikimizin duyabileceği bir seviyeye düşürerek. "Nerya'yı buraya getirirken sadece benim emrime mi uydun... yoksa kızı kendi evinden getirirken yol boyu aklını çelmeye mi çalıştın? Hoşlanıyorsun sen bu kızdan, hiç kıvırma."
Kael, imalı sorum karşısında istifini hiç bozmadı. Kadehinden koca bir yudum çekip hafifçe kıkırdadı, pişkince omzunu silkti.
"Aman Orion, sen de beni hemen nikah yemini ettirmeye götüreceksin!" dedi sırıtarak, gözlerini Nerya'dan ayırmadan. "Kız zaten bu çevrenin yerlisi, ormanın yollarını benden iyi biliyor. Ama kabul et, Cadı Ormanları'nın havasından mıdır nedir, bu gece bir başka güzel görünüyor gözüme. Hem ben şıpsevdiyim biliyorsun; güzel bir kadın gördüm mü kalbim hızlı çarpmaya başlar."
Dudaklarımı büküp ona yan bir bakış attım. "Kızın aklını karıştırma da. Zaten Asteria’ya iyi gelsin diye getirmeni istedim."
"Ben mi?" dedi Kael göğsüne vurarak, masum bir melek edasıyla. "Aşk olsun. Ben sadece yalnız ve üzgün hanımlara moral veren bir hayırseverim dostum! Hem fena mı, senin gümüş gözlü kız uyanınca Nerya'yı yanında görüp rahatlar, sen de o çatık kaşlı hallerinden bir nebze kurtulursun. Yoksa bu gidişle o kız seni uykusunda bile bıçaklar, benden söylemesi."
Gözlerimi tekrar Asteria'nın uykusunda bile çatılı duran kaşlarına çevirdim. Kael'in alaycı sırıtışı yüzünde asılı kalırken, sesimdeki derin ve ağır ton odadaki neşeli havayı anında bıçak gibi kesti.
"Yeter ki uyandığında..." diye fısıldadım, kadehimi dudaklarıma götürmeden hemen önce. "...Ay'ın Öfkesi ruhunu tamamen ele geçirmesin. Çünkü o güç içini yakmaya devam ederse, ne bu orman ne de benim yeminim onu hayatta tutmaya yeter."
Kael'in dudaklarındaki çapkın gülüş yavaşça eridi. Kadehini tutan parmakları sıkılaştı, o alaycı tavrının arkasındaki sadık dost ve deneyimli savaşçı ortaya çıktı. Omzuma hafifçe vurup bakışlarını tekrar Nerya ve Asteria'ya çevirdi.
"Getirmez Orion," dedi Kael, bu kez tamamen ciddi ve samimi bir sesle. "Sen o kızı Hanedan'ın cehenneminden çekip aldın. Üzerindeki karanlık güç ne kadar ağır olursa olsun, senin o mühürle kurduğun bağ onu burada tutacak. Nerya da zihnini biraz olsun dindirir. Sen yeter ki pes etme."
O sırada yatakta hafif bir kımıldanma oldu. Asteria'nın dudaklarından kısık, acı dolu bir iç çekiş kaçtı. Göğsündeki gümüşi hat belli belirsiz parıldayıp söndü. Nerya hemen onun elini daha sıkı kavrayıp alnındaki terleri silmeye başladı.
Kael kadehini mutfak tezgâhına bırakıp pelerinini düzeltti. "Ben dışarıda, ağaçların tepesinde nöbetteyim. Hanedan'ın tazıları kokumuzu almaya çalışırsa ilk ben karşılarım. İki güzel kadının ve senin o çıplak kaslarının yanında daha fazla durup havayı bozmayayım."
Hafifçe gülümsedim, başımla onayladım. Kael sessiz adımlarla kapıya ilerleyip karanlığa ve ormanın sisli rüzgârına karışarak dışarı çıktı.
Kulübenin kapısı kapandığında, odada sadece ocağın çıtırtısı, Nerya'nın fısıltıları ve Asteria'nın derin nefesleri kaldı. Elimdeki kadehi bitirip kenara koydum. Boynumdaki kızarık mühür, Asteria'nın uykusundaki her kımıldanışıyla hafifçe karıncalanıyordu.
Yatağa doğru yavaş adımlarla yaklaştım. Nerya bana bakıp başını salladı.
"Ruhundaki yara hâlâ çok taze Lordum," dedi Nerya fısıltıyla. "Zihninde devasa bir fırtına kopuyor. Beni hissediyor ama o gücün getirdiği yıkım ve sana olan öfkesi uykusunda bile mücadele ediyor."
Yatağın kenarına, Asteria'nın baş ucuna diz çöktüm. Çıplak elimi onun soğuk yanağına yaklaştırdım ama dokunmaya cesaret edemedim.
"Biliyorum..." diye fısıldadım gözlerimi ayırmadan. "Ama o öfke dinene kadar ben bu yatağın başından bir adım bile atmayacağım."
Derin Gece'nin ağır, sisli karanlığı, Cadı Ormanları'nın sık ağaçları arasından süzülen altın sarısı Aydınlanma ışıklarıyla dağılmaya başladı. Ocağın külleri hafifçe soğurken, dışarıda kuşların ve rüzgârın ağaç yapraklarındaki fısıltısı duyuluyordu.
Asteria hâlâ derin, huzursuz uykusundaydı ama yüzündeki ölümcül solgunluk yerini hafif bir sıcaklığa bırakmıştı. Nerya hep onun baş ucunda beklemiş, Aydınlanma'nın ilk ışıklarıyla birlikte yavaşça ayağa kalkıp uyuşan bacaklarını esnetmişti.
Tam o sırada kapının sürgüsü dışarıdan sessizce çekildi ve Kael içeri süzüldü. Üzerindeki nöbet yorgunluğundan eser yoktu; saçları hafifçe dağılmış, omuzlarında Aydınlanma çiği parıldıyordu. Elinde ormandan topladığı taze yaban mantarları ve birkaç av kuşuyla içeri girdi.
"Aydınlanma'nız hayırlı olsun güzellikler ve... hâlâ zırhsız gezen kaslı Lordum," dedi Kael, sesini Asteria'yı uyandırmayacak şekilde alçaltarak ama omuzlarını pişkince dikleştirip sırıtarak.
Nerya gözlerini devirip taze su dolu testiyi tezgâha koydu. "Aydınlanın ilk ışıklarına kadar ağaç tepelerinde pinekledikten sonra bile çenen hiç durmuyor değil mi Kael?"
"Aşk olsun Nerya," dedi Kael, elindekileri tezgâha bırakıp Nerya'ya doğru çapkınca eğilerek. "Seni bu ormanın Aydınlanma vaktinde aç bırakmamak için av peşine düştüm. Hem bak, bu mantarları toplarken az kalsın bir çalı ayısıyla akraba oluyordum. Sırf sen aç kalmayasın diye."
Nerya dudaklarının kenarındaki gülümsemeyi saklamaya çalışarak ahşap bıçağı eline aldı. "Ayı seni kovaladıysa mantarların suçu ne? Geç şuraya da sebzeleri doğra bari. Sözde muhafızsın ama mutfakta elin ayağına dolanıyor."
"Benim ellerim kılıç sallamak ve güzel kadınların gönlünü fethetmek için eğitildi hanımefendi, soğançılık yapmak için değil," dedi Kael, göğsünü kabartıp bıçağı eline alırken. "Ama madem şef sensin, emrinize amadeyim."
Sırtımı duvara yaslamış, elimdeki boş şarap kadehiyle kıkırdayarak atışan ikiliyi izliyordum. Kael'in bu umursamaz, şıpsevdi ve esprili halleri, evin üzerine çöken kasvetli havasını bir nebze olsun dağıtıyordu. Tavaya giren mantarların ve taze otların kokusu birkaç nefeslik an içinde evi sararken, Kael Nerya'ya takılmaya devam ediyordu:
"Bak Nerya, eğer bu Hanedan işleri tamamen sarpa sararsa seni bu diyardan kaçırıp güney sahillere götüreceğim. Oradaki kasabada balık tutarız. Sen yemek yaparsın, ben de seni izleyip sana şiirler okurum. Nasıl fikir?"
Nerya tahta kaşıkla Kael'in eline hafifçe vurdu. "Şiir mi? Senin bildiğin tek şiir kışladaki içki şarkıları Kael! Yemeği yakacaksın, işine odaklan."
"Şair ruhumu anlamıyorsun..." diye dert yandı Kael, elini kalbine koyup sahte bir acıyla inleyerek.
Tam o sırada, yatağın üzerindeki örtü hafifçe hışırdadı. Cızırdayan yemeğin kokusu ve Kael ile Nerya'nın fısıltılı atışmaları Asteria'nın zihnindeki o ağır uykuyu aralamıştı. Kirpikleri kıpırdadı, gri geçişli ela gözleri ağır ağır açılarak tavandaki ahşap kirişlere kilitlendi.

Bölüm sonu.

Canlarım,
Bu kez bir kadının isyanını değil, o isyanın karşısında dimdik durmaya çalışan bir adamın sessiz çığlığını okudunuz.
Orion’un gözlerinde gördükleriniz size ne hissettirdi?
Sizce Asteria onun uzattığı eli tutacak mı, yoksa iki ruhun arasındaki bu mühür, onları birbirine yaklaştırmak yerine sonsuza dek ayıracak mı?
Yorumlarınızı merakla bekliyorum. 🌙✨