~ Mohti Zifa ~ | 12. Bölüm |

5 Ekim Pazartesi.

İyi okumalar dilerim.

.

.

.

Odamdan gelen mızmız prenseslerin sesine gülmeyi bırakarak elimdeki tepsi ile banyodan çıkıp odamın kapısında durdum. Hepsi mutsuz bir şekilde başlarına gelecekleri büyük bir merakla bekliyorlardı. Eh sonuçta Alis Kolenoğlu ile pijama partileri nasıl olur bilmiyorlar. Elimdeki tepsinin içine hayvan figürlü ve Barbie ile Ken'li yüz maskeleri vardı. Yanlarında ise rengarenk ojeler. Abiler ve kuzenlere bakım şart değildi belki ama yine de bakım güzeldir.

" Ben geldiiimmm!!!"

Diyerek geldiğimi belli ettiğimde Lodos beni taklit ederek,

" Geri giiiittt!!"

Dedi. Ona aşk olsun bakışları atarak yatağın üstüne tepsiyi bırakıp maskelerden rastgele birini seçtim. Kaplanlı maskeydi. Gözlerimi odadakilere çevirdiğimde herkes kendisini seçmemem için gözlerini kaçırıyordu. Boran abiye yöneldiğimi görünce diğerlerinin derin bir nefes verdiğini işittim. Sıra onlarada gelecekti.

" Boran abicim...Kaplanlı maske sana çok yakışır bence."

" Ya ya çok yakışır güzelim."

Yüzündeki zoraki gülğmsemeyi görmezden gelerek maskenin paketini açıp içinden çıkartttım ve Boran abinin yüzüne yerleştirerek düzelttim. Bence gayet yakışmıştı. "Harika oldu değil mi?"

Diğerlerine döndüğümde hepsinin gülmemek için kendilerini tuttuğunu fark ettim. " WhatsApp çıkartması yapmamak için zor tutuyorum kendimi."

Boran abi yanındaki yastığı Vidarın kafasına fırlatırken ben çoktan yeni bir maske ile Batın'ın yanına gelmiştim bile. Bu sefer pandalı maske vardı elimde. Batın başta istemediğini söylesede ben ikna etmiştim. Sırayla herkese maskelerini taktığımda Lazar abime Ken maskesi denk gelmişti. Kendime de Barbie maskesini takarak tekrar tepsiye yöneldim. Ama Kadem Can abim tepsiyi benden önce almıştı.

" Sadece kendine süreceğin konusunda şüphelerimiz var bebeğim, bize bu konuda söz vermen gerekiyor. "

Sırıtarak hepsinde göz gezdirdim. Resmen benim iki katım adamlar yüzlerinde maskeler ile korkarak bakıyorlardı bana. Bu hoşuma gitmişti.

Gira hepsinin merakına son vererek,

" Bu gülüş ve bakış her şeyi anlatıyor beyler.."

" Ya abii!! Yarın çıkartacağım aseton ile vallaha bak."

Şu an da koltuk tepelerinde koşarken aynı zamanda kuzenlerim ve abilerimi ikna etmeye çalışıyordum. Hepsinin tek tırnağında ojeler vardı. Hepsi de simli simli parlıyordu bir de. Sileceğimiz zaman da asetonun bittiğini görmeyelim mi...Sonuç olarak şu an hepsi peşindeydi. Kadem Can abiciğim hariç. Yanıma gelerek kollarını açtı. Gülümseyerek boynuma sarıldım. Kucağına alarak diğerlerine döndü. " Bir ojeden ölecek değilsiniz. Rahat verin benim yavruma."

Yanağından öperek başımı omzuna yasladım. " Uykun mu geldi yavrum?"

" Hayırrr daha yastık sav-"

Daha lafımı bitirmeden Deva tarafından kafama kırlent atıldı. Lazar abim ve Ardaş ise ona saldırmışlardı. Bunu gören Deha ve Lodos ta devreye girince ortalık karışmıştı..

Gecenin sonunda ise her yerinde yastık tüyleri olan bir salonda herkes yorgunca kendisini bir yere atmıştı. Gözlerimin kapanmasına engel olamayarak yanımda yatan Lazar abimin koluna sarılarak başımı omzuna yasladım. Son hissettiğim üstümün örtülmesiydi..

.

.

Gözüme vuran güneş ışıklarından kaçmak için arkamı dönerek yanımdaki kişiye sarıldım ve yüzümü göğsüne sakladım. Tekrar huzurla uykuya dalacakken saçımda dolanan el gözlerimi açmama sebep oldu. Kimin yanında olduğumu bilmiyordum ama gece bu kadar yumuşak bir yerde yatmadığımı hatırlıyordum. Kafamı kaldırdığımda yanımda babamı görmemle gülümsedim. " Günaydın baba.."

Genişçe gülümseyerek eğilip alnımdan öptü. Her zaman olduğu gibi içine derin bir nefes çekmeyi de ihmal etmemişti. " Günaydın biriciğim. Gece baktım o öküzlerin arasında kalmışsın, kurtardım seni kahramanın olarak. "

Babama daha sıkı sarılarak yanağından öptüm. " Teşekkürler kahramanım babacımm."

Keyifle gülerek yanağımdan öptü. Ardından komodinin üstünde duran zarfı alarak bana uzattı. " Bak bakalım beğenecek misin sürprizini."

Heyecanla yattığım yerde doğrularak zarfı aldım ve sabırsız biri olduğum için kenarını yırtarak açtım. İçinde iki adet kart vardı. Biri yeni kimliğim, diğeri ise kredi kartıydı.

Kimliğe baktığımda baba adı yazan kısımda babamın adını görmek gözlerimin dolmasına sebep olmuştu. Hemen altında da annemin adı yazıyordu. Artık resmen Alis Serander olmuştum...

" Tekrardan hoşgeldin ailene kızım benim."

Elimdekileri bir kenara bırakarak babama tekrar sarıldım. O da anında sıkıca sarılmıştı.

" Teşekkür ederim baba."

Saçlarımı okşayarak geri çekildi. " Ne teşekkürü kızım, babanım ben. Görevimi yapıyorum sadece... Geç olsa da, elimden geleni yapıyorum ve ömrüm boyunca yapacağım."

" Biliyorum babacığım. Hadi birlikte kahvaltı hazırlayalım, olur mu? İşiniz yok değil mi?"

Ayağa kalkarak elimden tutup benimde kalkmamı sağladı. " Yok birtanem, hazırlayalım."

Birlikte mutfağa geçtiğimizde öncelikle yumurtaları cezveye koyup üstüne su ekledim ve ocağa koydum. Babam da çayı koymuştu. Ardından salatalık ve domatesleri doğramaya başladım. Babam da diğer kahvaltılıkları tabaklara koyuyordu. Kısa sürede masayı hazırlamış, evdekileri uyandırmıştık. Kahvaltıdan sonra babam, amcamlar, Lazar abim, Boran abim ve Kadem Can abim işe gitmişlerdi. Biz de halam ve diğerleri ile evi temizleyip çıkmıştık. Konağa gelmemiz pek uzun sürmemişti. Şu an tek istediğim odama gidip uyumaktı. Ve babaanne hanımı görmek son istediğim şeydi. Ha bir de Mirza vardı...

Yüzümün halini gören Ardaş yanıma gelip kolunu omzuma attı. " Endişelenecek bir şey yok. Biz yanındayız."

Ona gülümseyerek hizmetli tarafından açılan kapıya doğru ilerledim ve içeri girdim. Babaanne hanım tam karşımızda bekliyordu. Halamın ve Lodos ile Taha nın elini öpmesine izin vermemişti. Onlar da sessiz kalarak salona geçmişlerdi.

"Ne oldi, babanla senun restunuz kissa sürdi herhalde? Anladunuz artuk Esma Serander'e kafa tutulamayacağuni... Geri döneysun mi geldiğin çöplüğe?"

Hâla neyin derdindeydi bu kadın anlamıyordum. Babam gayet açık konuşmuştu onunla. Ama anlamakla ilgili problemler yaşıyordu anlaşılan.

" Size de çok üzülüyorum biliyor musunuz Esma hanım. Bu koca konağın içindeki tek vasfınız birilerine laf etmek. Çok sıkılıyorsunuz değil mi, tahmin etmesi hiç zor değil. Ama size müjdeli bir haberim var. Öncelikle burası benim babamın evi. Yani sonuç olarak benim evim. Ve ben artık buradayım. Hiçbir yere de gitmeye niyetim yok. Yemeğe kadar odamda olacağım."

Tam merdivenlere yaklaştığım sırada babaanne hanım aniden saçlarımı tutarak geriye çekti. Bunu beklemediğim için çığlık atmıştım, çok sert tutuyordu saçlarımı. " Bırak! Ne yaptığını sanıyorsun sen?! "

Herkes sesimizi duyup buraya gelmişti ve beni bırakması için uğraşıyorlardı. Beni sertçe yere iterek onu tutanları umursamayıp üstüme yürüdü.

" Bana bak kiz! Ha o oruspu anan gibi ailemizi dağitup defolup gideceğuni sanma, seni öldürürum duydun mi beni?! O pek sevduğun ananun yanina gidersun! Düşeceksunuz oğlumun yakasindan! Defolup gideceksun evimden!"

Vidar yanıma gelerek kalkmamı sağladı. Tam ona cevap verecekken Mirza hiç beklemediğim bir şey yaparak babaannesinin önüne geçti.

" Yeter!! Nasıl bu kadar ileriye gidersin babaanne?! Kıza el kaldırmak ne demek?! Bu sana ilk ve son ikazım. Alis bizim kardeşimiz ve yeri burası. Hiçbir yere gitmeyecek. Ve sen de dahil kimse ona ya da annesine tek bir laf etmeyecek."

Ben şaşkınca ona bakarken bana döndü. " Odanda beni bekle, geliyorum birazdan. "

Ne yapmaya çalışıyordu? Sanırım aklı yeni başına geliyordu. Ama çok geç kalmıştı. Nasıl bir insanın yanında durduğunu çok geç anlamıştı.

Hızla odama çıkarak kapıyı kapattım ve kilitledim. Yere çökerek sırtımı duvara yasladım. Göz yaşlarım benden bağımsız olarak akmaya başlamıştı yine. Bana ettiği hiçbir laf umrumda değildi. Ama anneme laf edilmesini kaldıramıyordum. Öldüğü halde kurtulamıyordu bu insanlardan ve laflarından. Burada onlar ile kalmak istemiyordum. Sadece babam ve abilerim ile olmak istiyordum ama onları da buradan, evlerinden ayıramazdım. Bunu onlardan isteyemezdim. Onların da bir düzeni vardı sonuçta. O kadını görmek istemiyordum ama ona boyun eğmekte istemiyordum. Bu yaptıklarından sonra kimsenin onu desteklemeyeceği açıktı.

Kapım çaldığında bakışlarım oraya döndü. Mirza gelmişti muhtemelen. Ama ben konuşmaya hazır mıydım bilmiyordum. Onu bir an da değiştiren neydi bilmiyordum. Belki de acımıştı bana. O gece olduğu gibi. Ve benim kimsenin acımasına ihtiyacım yoktu.

" Alis? Açar mısın kapıyı?"

Tamam. Cevabını verir gönderirdim. Uzun uzun laf anlatacak hâlim yoktu zaten. Ayağa kalkarak kapı kilidini açıp geri çekildim ve tekrar eski yerime oturdum. İçeri girerek kapıyı kapattı. Ardından bir süre bana baktığını hissetsem de kafamı kaldırıp ona bakmadım. Yanıma oturup benim gibi sırtını duvara yasladı. Uzun bir süre ikimiz de sessiz kaldık. Sonra derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

" Annem öldüğünde 8 yaşındaydım. Üzüntüden olsa gerek ona dair her şey silindi kafamdan. Geri gelmesi için çok uğraştım ama olmadı. Anneme dair hiçbir şey yok kafamda. Hiç hatırlamıyorum...Babam bana hep şarkılar söylediğini söylerdi. Onun sesi olmadan uyumazmışım. Hatırlarsam yine onun sesi olmadan uyumazdım. Buna eminim. İçimde bir özlem var ama neyi özlediğimi arıyorum. Kokusunumu, sarılışını mı, sesini mi...Hepsi de belki. Bazen çok ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Dertleşmeye ya da konuşmadan saatlerce sarılmaya. Seni anlamam gerekirdi. Sana destek olmam gerekirdi. Ama yıllar içinde babaannem ve diğerleri o kadar çok nefret ile doldurdular ki içimi, gözlerim kör oldu resmen. Özür dilemeyeceğim, bir anlamı yok. Özür kelimesinden oldum olası nefret ettim. Umarım beni affedersin ve diğerleri gibi bana da alışmaya çalışırsın."

Konuşması boyunca bakışlarımı önümden kaldırmamıştım. O da aynı şekilde önüne bakarak konuşuyordu. Derin bir nefes alarak ona döndüm. " Sana babaannene olduğumdan daha gıcık oluyorum. Hadi onun ne olduğu belli de, sen benim aklımı karıştırıyorsun. Bir öylesin bir böyle. Dengen mi yok anlamıyorum ki. Her neyse. Git odamdan yalnız kalacağım ben."

Hafif sırıtır gibi olsada eski haline dönerek ayağa kalktı. " Nasıl istersen. Birazdan yemek hazır olur, inmek istemezsin diye tahmin ediyorum. Bu yüzden odana getireceğim yemeğini."

Geçiştirmek için başımı sallayarak göz devirdim. O da bir şey demeden odadan çıktı. Dengesiz Mir.

Yerimden kalkıp dolaba yöneldim. Bir kaç kıyafet bırakmıştım burada. Şortlu pijamalarımdan birini alarak giyindim. Evin içi sıcaktı. Bence hasta olmazdım. Yatağıma geçerek konodindeki çekmeceye koyduğum kitaplardan birini alıp okumaya başladım. Biraz başka hayattaymış gibi yapmak güzel oluyordu. İnsan gerçek hayattaki kargaşadan uzaklaşıyordu biraz da olsa..

.

.

.

VEEE BÖLÜM BİTTİ

NASILDI??

BEĞENDİNİZ Mİ??

YORUM VE OYLARI UNUTMAYIN LÜTFENNN

GÖRÜŞMEK ÜZERE 🤍