Peki, çocukluk aşkı diye bir şey var mı?

Benim hikâyem bana şunu öğretti: Bir insanı çok sevebilirsin. Onunla unutulmaz anılar yaşayabilirsin. Yıllar sonra bile bir şarkıyı dinlediğinde, bir merdivenden geçtiğinde ya da İstanbul’un bir sokağını gördüğünde onu hatırlayabilirsin.
Ama bunlar o insana geri dönmen gerektiği anlamına gelmez.
Birini sevmekle onunla mutlu olabilmek aynı şey değildir.
Geçmişte sana iyi davranmış olması, bugün de sana iyi geleceğini garanti etmez. Bir zamanlar birbiriniz için çok şey ifade etmiş olmanız, gelecekte de birbirinizin hayatında olmanız gerektiği anlamına gelmez.
Bazen insan, bir zamanlar sevdiği kişiyi değil, onun yanında olduğu zamanki kendisini özler.
Ben Uzay’la yaşadığım güzel anıları inkâr etmiyorum. İlk buluşmamızı, ilk öpücüğümü, İstanbul’da birlikte gezdiğimiz yerleri, merdivenlerde oturup güldüğümüz günleri unutmadım.
Ama artık o anılara dönerek bir gelecek kurmaya çalışmıyorum.
Bir zamanlar ona, “Beni asla terk etme, çünkü ben seni asla terk etmem,” demiştim.
Ne büyük konuşmuşum…
Bugün geriye dönüp baktığımda o sözleri veren kızın ne kadar küçük olduğunu görüyorum. O kız, hayatın önüne neler çıkaracağını bilmiyordu. İnsanların değişebileceğini, sevginin bazen yetmeyebileceğini, bazı hikâyelerin ne kadar uğraşırsan uğraş tamamlanmayacağını bilmiyordu.
Şimdi biliyorum.
Ve bir daha o yola düşmemeyi, kendimi aynı acının içinde kaybetmemeyi diliyorum.
Allah bir daha o günleri yaşatmasın. Bir daha kendimi o kadar çaresiz hissetmeyeyim. Bir daha birinin gidişiyle kendi hayatımdan vazgeçecek noktaya gelmeyeyim.
Çünkü ben artık o bir yıl boyunca ağlayan, kendini suçlayan, geçmişi değiştirmeye çalışan kız değilim.
Hâlâ hatırlıyorum ama artık aynı yerde değilim.
Ve belki de iyileşmek tam olarak budur: Yaşadıklarını unutmak değil, onları hatırladığında artık aynı acının içinde yaşamamak.