İstanbul’dan ayrıldıktan sonra

Memlekete döndüm ve liseye başladım.
Bir süre sonra birlikte yaşadıklarımız bana ağır gelmeye başladı. Onunla öpüşmüş olmak, bazı şeyleri çok erken yaşamış olmak ve geçmişte yaptıklarım aklıma geldikçe rahatsız oluyordum. Aldığım hediyeleri gördükçe boğuluyor, ondan uzaklaşmak istiyordum.
Uzay bunu fark etmişti.
“Neden böyle davranıyorsun? Bize ne oldu? Bir sorun mu var?” diye soruyordu.
Beni alttan almaya çalışıyordu ama ben artık kendimi sıkışmış hissediyordum. Kıskançlığı da zamanla beni bunaltmaya başlamıştı. Önce arkadaşlarımı, sonra kuzenlerimi, derken ailemden insanları bile kıskanmaya başlamıştı.
Ondan başka kimseyi görmediğimi düşünüyordum ama bu kadar sıkı kontrol edilmek beni yoruyordu.
O dönemde benden hoşlanan başka bir çocuk vardı. Uzay bir şekilde bunu öğrenmişti. Bana kızmasına şaşırmıyorum; sonuçta ben de onun güvenini kırmıştım.
Buna rağmen ben ayrılmakta ısrar ettim.
Arkadaşlarım ve ailesi de ayrılığımızdan etkilenmişti. Ailesi beni arıyor, Uzay’ın kendine zarar verdiğini söylüyordu. O da çok üzülüyordu.
Ben yine de geri dönmedim.
Bugün dönüp baktığımda, onu terk etme şeklimin acımasız olduğunu kabul ediyorum. Çocuktum, ne hissettiğimi ve ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Ama onun üzülmüş olması, benim de o ilişkide sıkışmış hissettiğim gerçeğini değiştirmiyordu.
İki yıl kadar sonra yeniden görüştük. Birkaç gün konuştuk, geçmişten bahsettik. Ancak artık eskisi gibi değildik. Uzay değişmişti, ben de değişmiştim.
Bir süre daha arada bana ulaştı. Bazen cevap verdim, bazen vermedim. Sonra lise bitti ve iletişimimiz tamamen koptu.
Yaklaşık iki yıl boyunca birbirimizden haber almadık.