Bir yıl boyunca kendimi toparlayamadım

Yaklaşık bir yıl boyunca depresyondan çıkamadım.
Her gün onu düşündüm. Hıçkıra hıçkıra ağladığım günler oldu. Odamda kimseyi istemedim. İşe girmek istemedim. Evden çıkmak istemedim.
Ailem beni tatile götürerek, yanımda olarak toparlanmama yardımcı olmaya çalıştı.
O günleri hatırladığımda hâlâ içim sıkışıyor. Çünkü bir insanı kaybetmenin acısıyla birlikte kendimi de kaybetmiştim.
En çok da şunu düşünüyordum: Neden geri döndüm? Neden bir kez daha inandım? Neden geçmişte yaşadıklarımızın bugünkü hâlimizi değiştirebileceğini düşündüm?
Oysa ben eski Uzay’ı seviyordum.
Bir zamanlar beni gördüğünde utanan, elimi tuttuğunda heyecanlanan, hastayken bana sıcak su torbası ve çikolata getiren, motosikletle gezerken beni korumaya çalışan çocuğu seviyordum.
Ama o çocuk büyümüştü.
Ben de büyümüştüm.
Ve belki de ikimiz de birbirimizde artık var olmayan bir şeyi arıyorduk.