Her şeyden önce ben…

Ben çocukluğumdan beri kilolu, kendini yetersiz hisseden, dışlanan ve zaman zaman ezilen bir kızdım. Ailemin işi nedeniyle İstanbul’dan başka bir şehre taşınmamız gerektiğinde yedinci sınıftaydım. Hayatım bir şekilde devam ediyordu ama kendimle barışık değildim.
O zamanlar Kore fanlığı çok yaygındı. Hâlâ öyle mi bilmiyorum ama ben de onlardan biriydim. Sekizinci sınıfta ilk kez sosyal medyadan biriyle tanıştım. Koreli olduğunu sanıyordum, Türk olduğunu öğrenince çok şaşırmıştım.
Yaklaşık sekiz ay konuştuk, yalnızca on beş gün sevgili kaldık. Sonra bana, “Zayıfla, çok kilolusun,” dedi.
Belki onun için sıradan bir cümleydi ama benim için öyle olmadı. O sözlerden sonra yeme bozukluğum başladı. Bir süre sonra 70 kilodan 38 kiloya düşmüştüm. Neredeyse sadece su, kahve ve elmayla besleniyordum. Psikiyatriste gidiyor, ilaç kullanıyor, okuldan uzaklaşıyordum. Gerçekten iyi değildim.
Ama henüz hayatımın aşkıyla tanışmamıştım. En azından o zamanlar öyle sanıyordum.