9 bölüm

ALARA VE UYGAR
Aynı saatlerde Trabzonun sahile bakan küçük kafelerinden birinde Alara telefonunu elinde tutarak gülümsüyordu
İstanbuldan döneli henüz iki gün olmuştu
Lavinle aynı evde yaşamaya başlamanın heyecanı içindeydi
Ama bugün oraya gitmeden önce başka biriyle buluşması gerekiyordu
Uygara
Sancaktar ailesinin Lavinin henüz tanımadığı üyesine
Uygar masaya geldiğinde Alara başını kaldırdı
Geç kaldın
Uygar gülümsedi Seni bekletmek hoşuma gidiyor demek isterdim ama trafik yüzünden oldu
Alara güldü
Kendini kurtarmak için çok kötü bir bahane buldun
Bir dahakine daha iyisini bulurum
Garson siparişlerini getirdiğinde aralarında kısa bir sessizlik oldu
Alara kahvesini karıştırırken Uygara baktı
Bir şey soracağım
Sor
Senin ailenle ilgili anlatmadığın bir şey mi var
Uygarın yüzündeki gülümseme hafifçe soldu Ailemle ilgili anlatacak çok şey var ama hepsi güzel şeyler değil
Alara başını salladı
Ben de sana her şeyi bir anda anlatmanı beklemiyorum
Sadece yanında olduğum insanı tanımak istiyorum
Uygar elini masanın üzerine koydu
Ben de seni tanımak istiyorum Alara
Sadece bugün değil
Yarın da
Bir hafta sonra da
Alara gözlerini ondan kaçırdı ama gülümsemesini saklayamadı Uygar elini onun elinin üzerine bıraktı
sevgilim olur musun
Alara birkaç saniye ona baktı
Sonra başını salladı
Olurum
Uygarın yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı
Gerçekten mi
Hayır şaka yapıyorum
Uygar kahkaha attı
Alara da güldü
AKŞAM
Lavin eve döndüğünde kendisini yorgunluktan ayakta zor dururken buldu
Anahtarı kapıya taktı ve içeri girdi
Salondaki ışık yanıyordu
Alara koltukta oturmuş onu bekliyordu
Lavin çantasını bıraktığı gibi yanına gitti
Sana bir şey anlatmam gerekiyor
Alara yüzündeki ifadeyi görünce doğruldu
Ne oldu
Babam Eymene döndüğümü söylemiş
Alaranın gülümsemesi silindi
Ne
Bugün hastaneye geldi Kolumu tuttu Alara
O an Lavinin sesi titredi
Ben sadece Lara için geldim
Yeniden o günlere dönmek istemiyorum
Alara hemen ayağa kalkıp arkadaşına sarıldı
Dönmeyeceksin
Beni duyuyor musun
Artık yalnız değilsin
Lavin arkadaşının omzuna başını yasladı
Çok korkuyorum Alara onun saçlarını okşadı
Her zaman güçlü olmak zorunda değilsin
Bazen yorulabilirsin
Bazen ağlayabilirsin
Ben buradayım
Lavin gözlerini kapattı
Yıllardır ilk kez birinin yanında kendisini savunmak zorunda hissetmiyordu
Bir süre öylece kaldılar
Sonra Alara derin bir nefes aldı
Benim de sana anlatmam gereken bir şey var
Lavin başını kaldırdı
Ne oldu
Alara gülümsemeye çalıştı
Biriyle mi
Evet
Adı Uygar
Lavin bir an durdu
Uygar Sancaktar mı
Alara yavaşça başını salladı
Lavin koltuktan doğruldu
Alara sen Sancaktar ailesinden biriyle mi sevgilisin
Alara onun elini tuttu
Biliyorum
Karahanlarla Sancaktarların arasındaki düşmanlığı biliyorum
Ama Uygar bana ailesinin soyadından ibaret biri gibi davranmadı
Lavin arkadaşının yüzüne baktı
Seni üzmesini istemiyorum
Beni üzmesine izin vermem zaten
Alara gülümseyince Lavin de istemsizce gülümsedi
İkisi de birbirlerine sarıldılar
Fakat Lavin o gece yatağına uzandığında gözlerini bir türlü kapatamadı