8 bölüm

Ertesi sabah Lavin Alaranın evinden çıkarak hastaneye gitti
Üzerinde beyaz önlüğü vardı
Saçlarını toplamış çantasını omzuna asmıştı
Hastanenin kapısından içeri girerken derin bir nefes aldı
Bugün artık kendisini yeni hayatına daha yakın hissediyordu
Bölümüne geçtiğinde doktor Hakan onu karşıladı
HAKAN
Günaydın Lavin Hanım Günaydın hocam
HAKAN
Bugün birkaç hastayla ilgilenmenizi istiyorum
Sonrasında birlikte değerlendirme yaparız
LAVİN
Tabii hocam
Lavin dosyaları aldı ve çalışmaya başladı
Hastalarla konuşurken sesindeki sakinlik insanlara güven veriyordu
Her hastayı dikkatle dinliyor sorularını sabırla cevaplıyordu
Mesleğini seviyorduÇünkü bazen bir insanın hayatında her şey yolunda gitmese bile başka birinin hayatına dokunabilirdi
Öğle saatlerinde kısa bir ara verdi
Telefonunu kontrol ettiğinde Alaradan mesaj gelmişti
Alara ona akşam görüntülü konuşacaklarını ve Trabzona dönüş tarihini yakında kesinleştireceğini yazmıştı
Lavin gülümsedi
Ardından telefonunu çantasına koyup işine döndü
Hayatında ilk kez bir süredir her şeyi aynı anda düzeltmek zorunda olmadığını hissediyorduÖnce işine alışacaktı
Sonra Lara için elinden geleni yapacaktı
Ailesiyle arasındaki kırgınlıkları ise zamana bırakacaktı
Her şey hemen düzelmek zorunda değildi
Aynı günün akşamında Mirza Sancaktar limandaki işlerini bitirmiş arabasına binmişti
Telefonu çaldığında arayan annesi Mihreydi
MİRZA
Efendim anne
Bu akşam yemeğe gelecek misin
MİRZA
Bilmiyorum işlerim var
MİHRE
Her akşam işin var Mirza
Bir akşam da annenle babanla yemek ye
Mirza hafifçe iç çekti
MİRZA
Lina ile ilgilenmem gerekiyor
MİHRE
Lina burada da kalabilir
MİRZA
Biliyorum ama bugün onu ben alacağım
Mihre oğlunun sesindeki kararlılığı duyunca daha fazla üstelemedi
MİHRE
Peki oğlum
Arabayı çalıştırdı
Yağmur yeniden başlamıştı
Silecekler camdaki damlaları temizlerken Mirza gözlerini yola çevirdi
Lavin gün boyunca kendisini işine verdi
Bir çocuğun ateşini kontrol etti
Endişeli bir anneye sabırla açıklama yaptı
Koridorda ağlayan küçük bir hastanın elini tuttu
Her yüzünde Lara vardı
Her korkmuş bakışta kardeşinin gözlerini görüyordu
Öğle arasında Lara için doktorlarla konuşmak üzere servise geçtiğinde telefonunda Eymenden gelen cevapsız aramaları gördü
On iki arama derin bir nefes aldı
Tam telefonu kapatacakken hastanenin girişinde tanıdık bir ses duydu
Lavin
O sesi unutmak için yıllarını vermişti
Başını kaldırdığında Eymen karşısındaydı
Üzerinde koyu renk bir takım elbise vardı
Yüzünde ise Lavinin en iyi bildiği ifade duruyordu
Kendinden emin ve her şeyin hâlâ kendi istediği gibi olacağına inanan bir ifade
Eymen buraya gelemezsin
Neden gelemiyormuşum Burası benim iş yerim
Ben de seninle konuşmaya geldim
Konuşacak bir şeyimiz yok
Eymen ona doğru bir adım attı
Yedi yıl boyunca tek bir doğru düzgün açıklama yapmadan gittin şimdi de hiçbir şey olmamış gibi karşıma çıkıyorsun
Ben sana açıklamamı yaptım
Hayır Lavin sen benden kaçtın
Lavin etrafındaki insanlara baktı
Hastane koridorunda tartışmak istemiyordu
Benimle gel
Nereye
Dışarı çıkacağız ve konuşacağız
Seninle hiçbir yere gelmiyorum
Eymenin yüzündeki gülümseme kayboldu
Babanla konuştum
Bunu duymak istemiyorum
Bana geri döndüğünü söyledi
Ben kimseye geri dönmedim Eymen
Lara için geldim
Ailem için geldim
Senin için değil
Eymen bir süre sustu
Sonra sesini alçalttıBeni hâlâ sevdiğini biliyorum
Lavin acıyla gülümsedi
Sen beni hiç tanımamışsın
Arkasını dönüp gitmek istediğinde Eymen kolunu tuttu
Lavin hemen kolunu çekti
Bana dokunma
Sesi koridorda yankılandı
Yakındaki hemşirelerden biri onlara doğru baktı
Eymen etrafındakilerin kendilerini izlediğini fark edince geri çekildi
Bu konuşma burada bitmedi Lavin
Benim için bitti
Lavin arkasına bakmadan uzaklaştı