5 bölüm

LAVİN KARAHAN
Hastaneye vardığımda Lara beni görünce hemen elini uzattı
Abla çorba getirdin mi
Getirdim küçük hanım
Yüzü aydınlandı
Annemin yaptığı mı
Bu kez ben yaptım
Lara kaşlarını kaldırdı
O zaman biraz korktum
Kahkaha attım
Benim yaptığım o kadar kötü değil
Lara gülümsedi Bir kaşık içti
Sonra yüzünü buruşturdu
Biraz tuzlu olmuş
Gülmeye başladım
Lara da bana katıldı
Uzun zamandır ilk kez içtenlikle gülüyordum
O an fark ettim ki mutluluk her zaman büyük şeylerde saklı değildi
Bazen hastane odasında içilen bir kaşık çorba
Bazen küçük bir çocuğun gülüşü Lara çorbasını bitirdikten sonra başını yastığa koydu
Abla
Efendim
Sen hep burada kalacak mısın
Elini tuttum
İyileşene kadar değil
Sonrasında da
Gerçekten mi
GerçektenLara gözlerini kapattı
O zaman artık korkmuyorum
Başını okşadım
Ben de korkmuyordum sanmıştım
Ama bazı sözler insanın omuzlarına büyük bir sorumluluk yüklüyordu
Lara uykuya dalınca koridora çıktım
Pencerenin önünde durup yağmuru izledim
Telefonumda eski fotoğrafları açtım
Birinde Lara kucağımdaydı Birinde annemle gülüyorduk
Birinde ise yüzümde uzun zamandır görmediğim bir mutluluk vardı
O fotoğrafa uzun süre baktım
Sonra ekranı kapattım
Çünkü geçmişe bakmak kolaydı
Asıl zor olan geleceğe yeniden inanabilmekti
Ben henüz buna hazır değildim
Ama hayatımın bir gün değişeceğini bilmiyordum
Mirza mutfağa girdiğinde Lina sandalyesinde oturmuş ekmeğinin kenarını koparıyordu
Önündeki tabakta kahvaltısı duruyordu
Mirza ceketini sandalyenin arkasına bıraktı ve küçük kızın yanına oturdu
MİRZA
Günaydın küçük hanım
LİNA
Günaydın
MİRZA
Bu surat ne böyle
LİNA
Bir şey yok
MİRZA
Bir şey yok diyenlerin genelde bir sürü şeyi olur
Lina başını kaldırıp ona baktı
LİNA
Bugün beni sen mi alacaksın
Mirza kaşlarını hafifçe çattı
MİRZA
Nereden alacağım seni
LİNA
Kreşten
Ben alacağım
LİNA
Söz mü
MİRZA
Söz
Lina yeniden önündeki tabağa baktı
MİRZA
Ama sen neden bu kadar merak ettin
LİNA
Dün de geleceğini söylemiştin ama Uygar amcam geldi
Mirza bir an sustu
Dün limandaki işi uzamıştı
Telefonla haber vermiş olmasına rağmen Lina onun gelmesini beklemişti
MİRZA
Haklısın
Lina şaşkınlıkla yüzüne baktı
MİRZA
Dün sana verdiğim sözü tutamadım
Lina küçük kollarını onun boynuna doladı
Mirza gözlerini kapattı
Linanın annesini kaybettiği günü hatırlamaktan nefret ediyordu
O gün en yakın arkadaşını da kaybetmişti
Ama geride kalan küçük bir çocuğun gözlerinde her gün yeniden ayağa kalkmak zorunda kalmıştı
Lina onun kızı değildi
Fakat Mirza için kan bağı hiçbir zaman sevginin ölçüsü olmamıştı
Bugün seni ben alacağım
Sonra da istediğin yere gideceğiz
LİNA
Dondurma yemeye mi
MİRZA
Hava soğuk
LİNA
Ama ben istiyorum
MİRZA
Önce yemek yiyeceğiz sonra düşünürüz
LİNABu hayır demek
Mirza istemeden gülümsedi
MİRZA
Seninle pazarlık yapmak neden bu kadar zor
LİNA
Çünkü ben küçüğüm
MİRZA
Bunun konuyla ne alakası var
LİNA
BilmiyorumMirza güldü
Lina da güldü
O evde uzun zamandır duyulmayan bir ses yükseldi
Bir çocuğun kahkahası
Mirza o sesi duyduğunda dünyanın bütün ağırlığının birkaç saniyeliğine hafiflediğini hissediyordu
Fakat kapıdan içeri giren babası Rauf Sancaktar o anın huzurunu bozmakta gecikmedi
Mirza seninle konuşmamız gerekiyor
Mirza Lina için peçete aldı ve küçük kızın ağzını sildi
MİRZA
Sonra konuşuruz baba
RAUF
Bu konu daha fazla ertelenemez
Lina ikisinin yüzüne baktı
Mirza bunu fark edince sesini yumuşattı
MİRZA
Lina hadi odana git çantanı al
Birazdan yanındayım
Lina sandalyesinden indi ve mutfaktan çıktı
Rauf oğlunun karşısına oturdu
RAUF
Bu çocuğa hayatını adadın
MİRZA
O benim hayatımın bir parçası
RAUF
Peki ya senin hayatın
MİRZABenim hayatımla ilgili bir sorun mu var
RAUF
Yirmi sekiz yaşındasın Mirza
Bir evladın sorumluluğunu taşıyorsun ama kendi geleceğini düşünmüyorsun
MİRZA
Ben geleceğimi düşünüyorum
RAUF
Bir kadınla evlenmen gerekiyor
Mirzanın yüzündeki ifade değişti
MİRZA
Yine aynı konuÇünkü sen dinlemiyorsun
MİRZA
Dinliyorum baba ama sen benim söylediklerimi duymuyorsun
RAUF
Sancaktar ailesinin bir varisi var ve onun bir ailesi olması gerekiyor
MİRZA
Ben bir soyadını devam ettirmek için evlenmeyeceğim
RAUF
Her şeyi duygularınla yönetemezsin
MİRZA
Benim duygularımla ne yapacağımı da sen belirleyemezsin
Rauf öfkeyle ayağa kalktıBir gün yalnız kaldığında bu sözlerini hatırlarsın
Mirza babasının arkasından baktı
Yalnızlık onun için yeni bir şey değildi
İnsan kalabalık bir evin içinde de yalnız kalabilirdi
Bunu herkesten iyi biliyordu
Ama Lina vardı
Ve Mirza ne olursa olsun onun yanında olacaktı