1 bölüm

LAVİN KARAHAN
İnsan bazı şehirlere dönmek istemez
Çünkü o şehirlerde yarım kalan hayalleri vardır
Söyleyemediği vedaları
Bir daha sarılamadığı insanları
Ve geceleri uyumadan önce kimse duymasın diye yastığına gömdüğü ağlamaları
Ben Trabzonu bu yüzden terk etmiştim
Bir gün geri döneceğimi hiç düşünmemiştim
Ama hayat insana bazen en çok kaçtığı yere dönmek zorunda kalacağını hatırlatıyordu Deniz yine aynı denizdi
Hırçın ve karanlık
Dalgalar kıyıya vuruyor gökyüzü gri bulutlarla kaplanıyordu
Yedi yıl önce bu şehri terk ettiğimde de yağmur yağıyordu
O gün arkamda bir ev bırakmıştım
Bir anne
Bir baba
Beni bekleyen küçücük bir kız kardeş
Bir de adını kalbimden söküp atamadığım bir geçmiş
Şimdi geri dönüyordum
Ama bu kez kaçacak gücüm yoktu
Çünkü Lara hastaydı
Telefonumun ekranında onun fotoğrafı açıktı
Küçük elleriyle kalp yapmış gülümsüyordu
Fotoğrafın altında annemin dün gece gönderdiği mesaj duruyordu
Abla ne zaman gelecek diye sorup duruyor
Gözlerimi kapattım
Lara beni bekliyordu
Belki de artık ablasının sesini bile doğru düzgün hatırlamıyordu
Ben giderken o küçücük bir çocuktu
Şimdi on yaşındaydı
Ve ben onun büyüdüğü yılların hiçbirinde yanında olmamıştım
Bütün bunları düşünürken boğazıma bir yumru oturdu
Ben kendimi kurtarmak için gitmiştim
Ama giderken arkamda bıraktığım insanların da canının yandığını hiç düşünmemiştim
Belki de insan büyüdüğünü en çok kendi hatalarıyla yüzleşirken anlıyordu
Uçak yere indiğinde ellerim titriyordu
Kapı açıldı
İnsanlar birer birer dışarı çıktı
Ben koltuğumda kaldım
Bir an için geri dönmek istedim Ama gerçekler insanın gözlerini kapatmasıyla kaybolmuyordu
Çantamı aldım ve ayağa kalktım
Trabzona dönmüştüm
Ve bu kez hiçbir yere kaçmayacaktım
Hastanenin koridorları soğuktu
Annem beni girişte bekliyordu
Onu gördüğümde önce yüzüne baktım
Saçlarına ak düşmüştü
Eskiden beni görünce gülümseyen gözlerinin çevresi çizgilerle dolmuştu
Ben de söyleyemedim
Sonra annem yüzüme dokundu
Gerçekten geldin mi kızım diye fısıldadı
Bu sorunun cevabını ikimiz de biliyorduk
Ama annem sanki yeniden kaybolacağımdan korkuyordu
Ona sarıldım
Yedi yıl sonra ilk kez annemin kokusunu içime çektim
Ve kendimi tutamadım
Anne dedim
Sesim küçücük bir çocuğunki kadar çaresiz çıktı
Annem saçlarımı okşadı
Ağlama kızım
Buradayım
Bu iki kelimeyi söylerken içimde bir şey parçalandı
Çünkü ben yıllardır kimseye ait değilmişim gibi yaşamıştım
Şimdi ilk kez bir yere ait olduğumu hissetmiştim
Ama o his çok kısa sürdü
Annem geri çekildi ve gözlerini sildi
Lara seni bekliyor
Elimi tuttu
Birlikte koridorun sonuna yürüdük
Her adımda kalbim biraz daha ağırlaştı
Kapının önüne geldiğimizde durdum
Annem neden durduğumu sormadı
Çünkü o da korkuyordu
Ama ben onun karşısına nasıl çıkacağımı bilmiyordum
Yedi yıl boyunca ona anlatabileceğim hiçbir mazeret biriktirememiştim
Kapıyı açtım
Lara yatağında oturmuş pencereden dışarı bakıyordu
Saçları eskisinden kısaydı
Küçük yüzü solgundu
Kolunda serum vardı
Sesimi duyunca başını çevirdi
Bir süre bana baktı
Sonra gözlerini kıstı
Abla dedi annem
Lara gözlerini benden ayırmadı
Gerçekten sen misin
Gülümsedim ama dudaklarım titriyordu
Benim güzel kızım
Yavaşça yatağına yaklaştım
Bana sarılmasını bekliyordum
Boynuma atılmasını
Beni özlediğini söylemesini
Ama Lara yalnızca ellerine baktı
Sonra küçücük bir sesle sordu
Bir daha gidecek misin